GEWOON K

“Zo met de deur in huis vallen als Chantal Deen met de titel van haar boek doet, zo schrijft ze ook haar ervaringen en gevoelens op – of van zich af – over haar borstkanker. In korte hoofdstukken, die erg aan columns doen denken, komt met veel humor en een portie zelfspot de mallemolen van diagnose, angst, chemo, bestraling en operatie langs. Dit is vaker beschreven in een egodocument, maar de stijl van deze auteur is zeer verfrissend en direct.
Lees verder

Commentaar lezerspanel

‘Chantals houding, vechtlust, vertelstijl (en daarmee: haar boek) is er eentje waar de lezer – los van het onderwerp kanker – voor zichzelf een levensles uit kan plukken; op het gebied van voor jezelf opkomen, jezelf uitspreken, lef tonen, in enge situaties het hoofd koel houden en gáán voor hetgeen (en voor de personen) waar je hart naar uitgaat. Dát gevoel is bij ons sterk blijven hangen.
Lees verder

Ouder-sportmaffia

Mijn streven is altijd geweest om minimaal één keer per week op dit platform te schrijven. Dat lukt helaas niet altijd. Gelukkig schrijf ik ook op andere platformen en deze keer plaats ik dan ook graag mijn bijdrage voor in de buurt Delft van afgelopen week.  Afgelopen donderdag vond voor de 31e keer de Golden Tenloop plaats. Zo’n 4500 liefhebbers hebben de klinkers uit de straten van Delft gelopen. Iedere sportfanaat uit Delft en omstreken loopt mee. Alleen Chantal Deen niet: “Ik bak helemaal niets van hardlopen.” Ik loop als een uitgelaten kind op weg naar huis. Mijn armen en benen zwabberen alle kanten op: ze leiden een compleet eigen leven. Het ziet er niet uit en het is dan ook niet verantwoord om mij de weg op te sturen. Gelukkig heb ik twee bloedjes van kinderen die mijn atletisch onvermogen niet hebben geërfd. B. houdt wel van een wedstrijdje Dochterlief was zeven toen ze haar eerste kilometer rende. Ze vond het geduw bij de start een drama en was dan ook vlot genezen. Voor haar geen Golden Tenloop meer. Ze loopt nog steeds hard maar dan wel zonder toeschouwers. Zoon B. daarentegen houdt wel van een wedstrijdje. Hij loopt al vanaf zijn zesde mee en ook niet onverdienstelijk. Maar zo competitief als hij is tijdens de race, zo totaal niet geïnteresseerd is hij in de voorbereiding. Dat heeft hij niet van een vreemde. Sportmaffia Veel ouders van kinderen die in de periode van zoonlief meeliepen, trainde zich samen met hun kroost suf voorafgaand aan de Golden Tenloop. Het Wilhelminapark en de Delftse Hout werden gebruikt als opwarmer voor... Lees meer

Zomerdip

‘Hey Chant, jij gaat zeker weer in je iglo zitten de komende dagen?’ Deze vraag wordt steeds vaker gesteld nu de temperatuur naar ongekende hoogtes stijgt. Ik heb namelijk last van een zomerdip, niet te verwarren met een zomerdepressie. Een zomerdip is het tegenovergestelde van een winterdip. Ik heb moeite met de zon en alle blijdschap die daaromheen ontstaat. Zodra het meer dan vijfentwintig graden Celsius is ervaar ik een gevoel van ongemak. Dat gaat pas weg als de thermometer minder dan een graad of twintig aangeeft. Het begint al met het weerbericht: ‘Eindelijk wordt het weer mooi weer!’ kirren de weermannen en vrouwen. Na een zonnige dag sluiten die meteorologen af met de boodschap dat het een heerlijke dag was. Dat zal ik toch wel lekker zelf bepalen of het een mooie dag was of niet. En juist daar zit het probleem. Het is mooi weer dus, dan is je dag per definitie goed. Mijn dag is echt niet fijner als de zon schijnt!  Ik fleur niet op door de stralen van koperen ko. Ik ervaar op zonnige dagen een knagend gevoel van onbehagen in mijn buik die pas overgaat als het kwik is gedaald. Waar komt die warmtehaat toch vandaan? Als kind had ik een enorme hekel aan de volgende zin, ‘Ga lekker (met de nadruk op lekker) buitenspelen, nu is het mooi weer!’. Ik had en heb rood haar en verbrandde dus regelmatig. Zonnebrand was toen nog niet salonfähig; het feit dat ik (nog) geen huidkanker heb gekregen is een mazzeltje. Dus zo rood als een kreeft worstelde ik de zomer door. In mijn tijd had... Lees meer

Kleedjesleed

Met het herschrijven van boek twee schiet mijn eigen website er de laatste tijd wat bij in maar gelukkig ben ik ook nog elke week te vinden op in de buurt Delft waar ik vorige week dit stuk voor schreef. Veel leesplezier! “Wat deed jij eigenlijk vroeger op Koningsdag, mam?”, vraagt mijn zoon (14). “Mijn fiets versieren en daar rondjes op rijden in straat”, antwoord ik. Na wat uitleg ondersteund door YouTube verdwijnt de glazige blik in zijn ogen. Grinnikend zegt hij: “Wat ga je dit jaar doen dan?” “In de rij staan bij banketbakker Stoffer om hun overheerlijke tompoezen te bemachtigen.” “Die kun je toch ook bij de HEMA halen”, meldt hij. “Bij Stoffer smaken ze heerlijk en bovendien is het een traditie.” “Pffft”, zegt hij, “Waar je zin in hebt. Ik slaap lekker uit.” Ja, nu slaapt hij uit. Dat was vroeger wel anders. Jarenlang heb ik met mijn kinderen op diverse plekken in de stad heel wat uurtjes doorgebracht op een aftands kleedje. Om dé beste plek te bemachtigen moest je voor dag en dauw je bedje uit. Ons favoriete plekje, en die van vele anderen, was rondom de Oude Kerk. Om half zes in de ochtend had je de beste keus. Met een beetje mazzel had je de zonkant te pakken en kon het zaken doen beginnen. Twintig cent voor een compliment Alle meuk werd uitgestald op het kleedje en er werd, met name door mijn zoon, ook nog bijgeklust. Van zijn zesde tot negende jaar heeft hij een leuk zakcentje verdient door een bord te dragen met daarop de tekst: ‘Van deze leuke vent... Lees meer

GEWOON K is verkrijgbaar bij de boekhandel!

Bestel alvast het boek

‘De columns van Chantal raken me. Op een realistische manier laat ze zien wat borstkanker met je doet en wat de impact is van de ziekte. Indrukwekkend mooi!’

– Quinty Trustfull, presentatrice en ambassadeur van Stichting Pink Ribbon