GEWOON K

“Zo met de deur in huis vallen als Chantal Deen met de titel van haar boek doet, zo schrijft ze ook haar ervaringen en gevoelens op – of van zich af – over haar borstkanker. In korte hoofdstukken, die erg aan columns doen denken, komt met veel humor en een portie zelfspot de mallemolen van diagnose, angst, chemo, bestraling en operatie langs. Dit is vaker beschreven in een egodocument, maar de stijl van deze auteur is zeer verfrissend en direct.
Lees verder

Commentaar lezerspanel

‘Chantals houding, vechtlust, vertelstijl (en daarmee: haar boek) is er eentje waar de lezer – los van het onderwerp kanker – voor zichzelf een levensles uit kan plukken; op het gebied van voor jezelf opkomen, jezelf uitspreken, lef tonen, in enge situaties het hoofd koel houden en gáán voor hetgeen (en voor de personen) waar je hart naar uitgaat. Dát gevoel is bij ons sterk blijven hangen.
Lees verder

Moeder van een rockster

“Mam’, zegt zoonlief, ‘ als het nou niet lukt met je volgende boek dan kun je altijd, over een paar jaar een boek over mij schrijven. Ik ga namelijk een rockster worden en hoe leuk is het om daarover te schrijven? Hoe het is om mijn moeder te zijn en dat jij, en vooruit ook papa, hebben bijgedragen aan mijn succes.’ Als ik hem vraag hoe hij aan deze wijsheid komt, antwoordt hij dat Dave Grohl (Foo Fighters, rockband) zijn ma ook een boek heeft uitgebracht over  het leven van haar zoon en vooral wanneer de vonk of passie voor muziek daar was. ‘ Dave is begonnen met spelen zo rond mijn leeftijd nu’, zegt B. ‘ Ik ben dus prima op tijd’, aldus de net twee maanden gitaarspelende zoon. Man en ik hebben inderdaad van jongs af aan de kinderen van alles laten horen op muziekgebied. A en ik delen veel liefde voor muziek samen maar hebben ook ieder onze eigen smaak. Zo draaide A alles van Jimi Hendrix tot Led Zeppelin. Ik daarentegen liet The Offspring, Billy Joell, Davis Bowie, Nirvana en the Foo Fighters uit de autoboxen knallen (Ja, zonder oordoppen. Had je toen nog niet). Lange tijd blèrde uit de speakers van de kinderen; Katy Perry, Nickelback en andere hedendaagse popmuziek. Tot op een dag die werd ingewisseld voor Pink Floyd, The Black keys en Green Day. Ik weet nog precies wanneer ik mijn smaak ben gaan ontwikkelen. Stel je voor, 1980, een zolderkamer ergens in Brabant. De radio die speelt ‘I will follow’ van U2 en ik was direct verkocht. Zo ontwikkelde ik door... Lees meer

Over smaak valt niet te twisten

Het zal jullie niet verbazen dat ik graag lees. Thrillers, literaire romans, autobiografische boeken, detectives, young adult boeken, kookboeken, flutromans, ik lees het allemaal.  Maar wat de een  prachtig vindt, kan voor mij een worsteling zijn zoals ‘De ontdekking van de hemel’ van Harry Mulisch. Dochterlief vond het fantastisch maar ik dus niet. Over smaak valt niet te twisten. Toen het boek uitkwam van E.L. James; vijftig tinten grijs sprak men er schande van. Niet alleen het onderwerp was controversieel maar ook de schrijfkunsten van de auteur. Het zou slecht geschreven zijn, echter smulden dames wereldwijd ervan. Ik weet zeker dat veel lezers misschien in geen jaren meer een boek hadden aangeraakt en nu ging er een wereld voor ze open. En dat, beste lezers, is toch waar het omgaat? Dat je in een andere wereld komt zonder je fysiek te hoeven verplaatsen. Lezend kom je overal en dus ook in de kamer van Mister Grey. E.L. James lachte in haar vuistje en perste er nog een boek uit. Een nieuw genre was geboren en ook een nieuwe doelgroep lezers. Een vriendin van mij moest vroeger elke week een boek lezen. Op zondag verwachtte haar vader een compleet verslag van dat gelezen boek. Haar plezier van het lezen van een boek verdween. Totdat die E.L  James kwam. Waarom? Nou, heel simpel. Het was weer eens wat anders. En het smaakte naar meer. Nee, niet die SM capriolen maar het lezen van boeken. Zelf ben ik ook niet vies van het lezen van dit soort lichtvoetige romannetjes. Een vrouw ontmoet een man, ze trekken aan en stoten af en uiteindelijk... Lees meer

Anti- overganglobby

Sinds een paar weken wordt mijn lijf gegijzeld door een groep hormonen. De situatie verslechterd met de dag, De gijzelnemers hebben zich opgesplitst; ze zitten in mijn buik, hoofd en traanbuis. Eerst waren ze alleen s’nachts actief nu hebben ze hun activiteiten uitgebreid naar de dag. Ik heb geprobeerd me te verzetten maar dat stuitte op weerstand. Sympathie heb ik nog lang niet voor deze onruststokers; het Stockholmsyndroom zal mij niet snel overkomen. Losgeld in de vorm van homeopathische middelen heeft geen baat gehad. Rest mij voorlopig niets anders dan mij over te geven en voorlopig in ballingschap te leven. Het bovenstaande klinkt wel erg dramatisch, Chantal? Niets is minder waar. De menopauze; bij vrouwen ook wel de overgang genoemd is bepaald geen picknick.  Toch is het niet chique om te klagen over je gierende hormonen. ‘Niet zeuren zin maken’, riep Linda de Mol jaren geleden al. Ook vond zij dat je als vrouw niet moest zeuren over de overgang want van een chagrijn wordt niemand vrolijk. Heel menopauzerend Nederland viel over haar heen want hoe durfde ze. Tja, ik snap ook goed dat die overgang niet bepaald opwindend is: integendeel. Opvliegers, gewichtstoename, stemmingswisselingen, slapeloosheid en migraine-aanvallen zijn veel voorkomende klachten. Natuurlijk wil je als vrouw van middelbare leeftijd niet klagen maar hé; het is echt wel vervelend. Waarom mag daar niet over gesproken worden? Gedeelde smart is halve smart, toch? Het is niet zo dat we 24/7 lopen te mekkeren over het wegblijven van ons oestrogeen. I.p.v die hunkering naar erkenning krijgen we als vijftigers te horen dat we nog lang niet dood zijn. Saar magazine geeft ons... Lees meer

GEWOON K is verkrijgbaar bij de boekhandel!

Bestel alvast het boek

‘De columns van Chantal raken me. Op een realistische manier laat ze zien wat borstkanker met je doet en wat de impact is van de ziekte. Indrukwekkend mooi!’

– Quinty Trustfull, presentatrice en ambassadeur van Stichting Pink Ribbon