GEWOON K

“Zo met de deur in huis vallen als Chantal Deen met de titel van haar boek doet, zo schrijft ze ook haar ervaringen en gevoelens op – of van zich af – over haar borstkanker. In korte hoofdstukken, die erg aan columns doen denken, komt met veel humor en een portie zelfspot de mallemolen van diagnose, angst, chemo, bestraling en operatie langs. Dit is vaker beschreven in een egodocument, maar de stijl van deze auteur is zeer verfrissend en direct.
Lees verder

Commentaar lezerspanel

‘Chantals houding, vechtlust, vertelstijl (en daarmee: haar boek) is er eentje waar de lezer – los van het onderwerp kanker – voor zichzelf een levensles uit kan plukken; op het gebied van voor jezelf opkomen, jezelf uitspreken, lef tonen, in enge situaties het hoofd koel houden en gáán voor hetgeen (en voor de personen) waar je hart naar uitgaat. Dát gevoel is bij ons sterk blijven hangen.
Lees verder

VMBO is ook een heuse opleiding

Op facebook las ik de brief van een VMBO Leerlingbegeleider gericht aan het Jeugdjournaal. De klacht van deze dame was het item over de hoogste cito scores sinds jaren in datzelfde Jeugdjournaal. Daarin werd, volgens haar, de puike prestaties van de kinderen te prestatiegericht in beeld gebracht. Daarmee werden de kinderen ( meer dan 60% van de Nederlandse kinderen) die een VMBO advies krijgen weggezet als domme ganzen. Als VMBO aspiranten iets zijn is het in ieder geval niet dom. Ik kan het weten want ook ik was ooit een VMBO leerling. Ik was net twaalf en ging naar de grote stad waar de MAVO was gevestigd. Ik keek meer naar buiten dan op het schoolbord. Ik mocht aan het einde van het eerste schooljaar vertrekken naar het LBO (nu VMBO kader destijds lager beroepsonderwijs). Er was geen sprake van bespreekgevalgesprekken: ik mocht gewoon gaan. Op het LBO koos ik de richting  detailhandel. Net voor mijn eindexamen besloot ik MBO mode en kleding te gaan volgen. Helaas was ik niet creatief genoeg wat resulteerde in een afwijzing. Niet lang daarna pakte ik mijn koffers en vertrok naar mijn eerste au pair baan in Brussel omdat ik totaal niet wist wat ik wilde worden. Na 12 ambachten en 13 ongelukken werk ik nu als accountmanager en marketing- en communicatieadviseur. Ik heb inmiddels wel mijn vakdiploma’s en wat andere deelcertificaten behaald maar een echte vervolgopleiding is er nooit van gekomen. Ja, ik heb geprobeerd om in de avonduren de HEAO te doen maar dit bleek in combinatie met werk wel erg pittig. De weg naar mijn huidige job was niet makkelijk. Jarenlang heb ik gevochten tegen het stigma... Lees meer

Wie je pest ben jezelf

Als kind werd ik gepest vanwege mijn rode haar. Opmerkingen zoals; ‘Hey rooie, spring eens op groen’, ‘Vuurtoren!’ tot aan het bijzonder spits gevonden ‘Rooie, rooie, rooie’ waren dagelijkse kost voor mij.  Ik vond het vreselijk en ging dan ook met tegenzin naar school. Het pedagogische advies van mijn ouders luidde, ‘Als ze je lastig vallen dan timmer er maar boven op’. Zo gezegd zo gedaan. Ik zat regelmatig in de strafklas (voor stoute kindertjes) en daar ontwikkelde ik mijn ware verdedigingsmechanisme, het maken van grapjes. Ik werd steeds minder geplaagd en op een gegeven moment mocht ik zelfs aanschuiven bij de populaire kids. Eind goed al goed?! Niet echt want toen ik eenmaal geaccepteerd werd sloeg ik door naar de andere kant; van de gepeste werd ik de pester. Ik ging meedoen en pestte andere kinderen want dan hoorde ik erbij. Het voelde niet juist maar toch deed ik het. Waarom? Uit angst, vermoed ik. Omdat ik bang was er niet bij te horen. Ik wilde graag geaccepteerd worden in de groep en ging daardoor halsbrekende toeren uithalen om dat doel te bereiken. Het leek op dat moment zo onschuldig maar ik herinner mij een meisje waarvoor die tijd een hel geweest moet zijn en met terugwerkende kracht bied ik je mijn oprechte excuses aan, J. J, jij had prachtige krullend, lang haar. Iemand heeft destijds bedacht dat er vlooien in je haar zaten (wie bedenkt zoiets?!) en zo kwam het dat als iemand iets van J kreeg wat via haar handen werd doorgegeven dan blies een ieder na ontvangst zijn handen schoon om zo de vlooien weg... Lees meer

Zoveel redenen waarom

Sinds eind maart zijn dochter- en zoonlief in de ban van de Netflix serie, ‘13 Reasons Why‘ Het is een Amerikaanse tienerdrama-serie  gebaseerd op de gelijknamige novelle van Jay Asher. In deze serie wordt het verhaal van Hannah Baker, een meisje dat net zelfmoord heeft gepleegd, in beeld gebracht. De dertien redenen zijn de mensen die haar hebben gekwetst. Ze krijgen allemaal een doosje met dertien cassettebandjes toegestuurd. Iedere aflevering bespreekt een reden via een cassettebandje. S en B waren er vaak mee bezig en hadden binnen no time alle dertien afleveringen gezien. Aan tafel werd er gesproken over zelfmoord en waarom iemand dit als laatste uitweg zag. B vroeg of ik weleens dacht dat hij of zijn zus zelfmoord zou plegen. Nee, dat dacht ik niet maar zijn opmerkingen zette mij wel aan het denken.  Ik vond het een goede reden om de serie zelf maar eens te gaan kijken Ook ik raakte verslaafd aan deze serie die inmiddels aardig wat kritieken te verwerken kreeg.  Experts en leerkrachten vrezen voor meer zelfdodingen. Netflix gaf aan dat zij juist taboe doorbrekend willen zijn en hopen dat er meer over gesproken wordt. Goeie reden, lijkt mij zo. Mijn kijktempo ligt natuurlijk vele malen lager dan die van de kinderen.  Afgelopen zondagavond was ik dan eindelijk bij deel elf.  Zoon B schoof aan en samen keken we verder. Ik werd compleet meegezogen in het verhaal en vond voor alle personages wat te zeggen of juist niet. Toen kwam de, onvermijdelijk laatste aflevering.  Totaal onvoorbereid werd ik geconfronteerd met de zelfmoordscène.  Op het moment dat de actrice haar polsen opensnijdt met een scheermes biggelen de... Lees meer

GEWOON K is verkrijgbaar bij de boekhandel!

Bestel alvast het boek

‘De columns van Chantal raken me. Op een realistische manier laat ze zien wat borstkanker met je doet en wat de impact is van de ziekte. Indrukwekkend mooi!’

– Quinty Trustfull, presentatrice en ambassadeur van Stichting Pink Ribbon