GEWOON K

“Zo met de deur in huis vallen als Chantal Deen met de titel van haar boek doet, zo schrijft ze ook haar ervaringen en gevoelens op – of van zich af – over haar borstkanker. In korte hoofdstukken, die erg aan columns doen denken, komt met veel humor en een portie zelfspot de mallemolen van diagnose, angst, chemo, bestraling en operatie langs. Dit is vaker beschreven in een egodocument, maar de stijl van deze auteur is zeer verfrissend en direct.
Lees verder

Commentaar lezerspanel

‘Chantals houding, vechtlust, vertelstijl (en daarmee: haar boek) is er eentje waar de lezer – los van het onderwerp kanker – voor zichzelf een levensles uit kan plukken; op het gebied van voor jezelf opkomen, jezelf uitspreken, lef tonen, in enge situaties het hoofd koel houden en gáán voor hetgeen (en voor de personen) waar je hart naar uitgaat. Dát gevoel is bij ons sterk blijven hangen.
Lees verder

Kleedjesleed

Met het herschrijven van boek twee schiet mijn eigen website er de laatste tijd wat bij in maar gelukkig ben ik ook nog elke week te vinden op in de buurt Delft waar ik vorige week dit stuk voor schreef. Veel leesplezier! “Wat deed jij eigenlijk vroeger op Koningsdag, mam?”, vraagt mijn zoon (14). “Mijn fiets versieren en daar rondjes op rijden in straat”, antwoord ik. Na wat uitleg ondersteund door YouTube verdwijnt de glazige blik in zijn ogen. Grinnikend zegt hij: “Wat ga je dit jaar doen dan?” “In de rij staan bij banketbakker Stoffer om hun overheerlijke tompoezen te bemachtigen.” “Die kun je toch ook bij de HEMA halen”, meldt hij. “Bij Stoffer smaken ze heerlijk en bovendien is het een traditie.” “Pffft”, zegt hij, “Waar je zin in hebt. Ik slaap lekker uit.” Ja, nu slaapt hij uit. Dat was vroeger wel anders. Jarenlang heb ik met mijn kinderen op diverse plekken in de stad heel wat uurtjes doorgebracht op een aftands kleedje. Om dé beste plek te bemachtigen moest je voor dag en dauw je bedje uit. Ons favoriete plekje, en die van vele anderen, was rondom de Oude Kerk. Om half zes in de ochtend had je de beste keus. Met een beetje mazzel had je de zonkant te pakken en kon het zaken doen beginnen. Twintig cent voor een compliment Alle meuk werd uitgestald op het kleedje en er werd, met name door mijn zoon, ook nog bijgeklust. Van zijn zesde tot negende jaar heeft hij een leuk zakcentje verdient door een bord te dragen met daarop de tekst: ‘Van deze leuke vent... Lees meer

Donkere wolk

Sinds 20 maart 2014 heb ik permanent gezelschap van een donkere wolk. In het begin stond de wolk boven mij en bepaalde hij de kleur aan mijn dag. In de loop der jaren krijg ik hem steeds beter op afstand door hem een duw achterwaarts te geven. Soms haalt hij mij in en laat hij zien wie de boventoon voert. Helemaal verdwijnen zal hij nooit: hij hoort bij mij. Sinds kort overschaduwt hij mij weer totdat ik het sein krijg om hem weer op zijn plek te zetten. Die donkere wolk vertegenwoordigt mijn vermoorde onschuld. Vandaag over twee weken mag ik weer op voor mijn jaarlijkse mammografie. Huizenhoog kijk ik daar tegenop omdat het zoveel teweeg brengt. Het blijft beladen ondanks dat er alweer vier jaar zijn verstreken. Het slijt, een beetje want het gaat nooit meer weg. Elke dag zie ik mijn littekens die dat pittige jaar uitbeelden in een reeks van grote en kleine strepen. Verdiende strepen tegen wil en dank. De onschuld is weg. Daar heeft die donkere wolk wel voor gezorgd. Ik voel me de laatste tijd weer erg moe; zie je wel, denk ik dan, ik heb weer kanker. Al drie dagen heb ik last van duizeligheid; kanker. Pijn in mijn teen: teenkanker. Keihard moeten niezen: nieskanker. Ik maak mezelf stapelgek en geef die wolk vrij spel. Als ik s’nachts wakker lig, trekken er meerdere donkere wolken aan mij voorbij. Ze staan voor de dochter van Sanne die haar moeder nooit zal kennen. Ze staan voor D die dagelijks vecht tegen de kanker in haar maag. Ze staan voor de vijf jaar die wij... Lees meer

In de buurt

Sinds kort mag ik schrijven voor het online medium in de buurt Delft. Dit is een platform van de Persgroep ( o.a. van het AD) die het lokale nieuws verzorgt. Ik schrijf over wat er gebeurt in de stad Delft en wat ik daarvan vindt. Weer een totaal andere tak van sport. Tot nu toe zijn er vijf columns/blogs verschenen en men vindt er wat van. In het begin schrok ik wel van de reacties van mensen. Ze lezen soms alleen maar de kop en hebben er dan al een mening over. Toch vind ik dit een leerzame ervaring en nog leuk ook. Mijn stukken worden niet altijd volledig geplaatst. Vaak worden er zinnen of hele alinea’s verwijderd om het geheel beter te laten smoelen. Hieronder mijn stuk van vorige week ongeredigeerd. Veel leesplezier! Veel liefs, Chantal Na de hype van de Luizenmoeder is iedereen op de hoogte van de praktijken van de moedermaffia. Deze club beperkt zich niet tot het Gooi. Ook in Delft roeren zij zich flink, bijvoorbeeld in het zwembad. Mijn kinderen hebben hun zwemdiploma’s gehaald in het Sportfondsenbad. Als ouder is het spannend om je addergebroed in badje één achter te laten. Gelukkig kon ik plaatsnemen in het zitje wat uitzicht bood op alle badjes. De eerste keer had ik niet door dat de temperatuur en vochtigheidsgraad zijn ingesteld op een verblijf rond de evenaar. Ik dreef dan ook bijna letterlijk het zwembad uit. Dat vertelt de moedermaffia je dan weer niet.Goed, hier leerde ik van en kwam in het vervolg gekleed in laagjes. De moedermaffia start al in de kleedkamer met haar kruistocht met... Lees meer

GEWOON K is verkrijgbaar bij de boekhandel!

Bestel alvast het boek

‘De columns van Chantal raken me. Op een realistische manier laat ze zien wat borstkanker met je doet en wat de impact is van de ziekte. Indrukwekkend mooi!’

– Quinty Trustfull, presentatrice en ambassadeur van Stichting Pink Ribbon