GEWOON K

“Zo met de deur in huis vallen als Chantal Deen met de titel van haar boek doet, zo schrijft ze ook haar ervaringen en gevoelens op – of van zich af – over haar borstkanker. In korte hoofdstukken, die erg aan columns doen denken, komt met veel humor en een portie zelfspot de mallemolen van diagnose, angst, chemo, bestraling en operatie langs. Dit is vaker beschreven in een egodocument, maar de stijl van deze auteur is zeer verfrissend en direct.
Lees verder

Commentaar lezerspanel

‘Chantals houding, vechtlust, vertelstijl (en daarmee: haar boek) is er eentje waar de lezer – los van het onderwerp kanker – voor zichzelf een levensles uit kan plukken; op het gebied van voor jezelf opkomen, jezelf uitspreken, lef tonen, in enge situaties het hoofd koel houden en gáán voor hetgeen (en voor de personen) waar je hart naar uitgaat. Dát gevoel is bij ons sterk blijven hangen.
Lees verder

Laat het los, part two

Weten jullie het nog? Dat dochterlief haar telefoon was kwijtgeraakt in de kantine van haar bijbaantje als vakkenvuller? Ja, dan gaan we verder met het vervolg. Als je antwoord nee is, lees dan het stuk hiervoor. S stelde zich zeer volwassen op tijdens het wachten op haar nieuwe telefoon. Sterker nog, ze leek iets te relaxed zonder haar smartphone. ‘Weet je mam, zonder die telefoon ga ik toch sneller in een boek lezen (zo’n meid willen jullie ook wel hè). Het is echt heel chill, behalve op school. Zonder de Magisterapp weet ik niet of er een les uitvalt (even hè, weten jullie hoeveel lessen er tegenwoordig uitvallen? Nou, heel veel. Dat was vroeger wel anders. Die leraren van toen waren pas bikkels. Griep, kenden ze toen niet) of naar welk lokaal ik moet.’ Ik moest even wennen aan deze rustige puber. Ze viel zelfs makkelijker in slaap. Ik hoopte dat die telefoon een flinke vertraging zou oplopen. Helaas kwam de telefoon sneller dan het geluid en verdween haar hoofd weer naar het scherm van de nieuwe smartphone. Toen kwam dé dag dat ze weer mocht werken.Voordat ze vertrok heb ik haar nogmaals op het hart gedrukt dat die telefoon, of in een kluisje ging, of in haar werkkleding maar niet meer in haar jaszak. “Jááá mam, duh, ik ben niet gek’. ‘Oh ja’, riep ik haar nog na, ‘niet te laat thuis hè. Morgen heb je weer school.’ Ze werkt namelijk ook nog eens graag over want die vakken vullen zich niet vanzelf. Toen ze er om half elf nog niet was, besloot ik haar te appen met... Lees meer

Laat het los!

Steeds vaker zitten manlief en ik samen aan de dis. De kinderen hebben het maar druk met voetballen, werken en andere uithuizige activiteiten. Het sluipt erin. Eerst eet er nog een puber mee en dan geen een meer. Dit is allemaal onderdeel van het grote loslaten en dan is het niet mee-eten  nog een eitje. Als iemand tien jaar geleden tegen mij zei, ‘Kleine kinderen, kleine problemen. Grote kinderen, grote problemen’, dacht ik altijd, wat een onzin. Weet je wel hoe zwaar het is met een twee- en vierjarige, schreeuwde ik ze dan inwendig na. Nou, daar kom ik nu wel rap van terug. Het cliché is helemaal waar. Dochterlief kwam thuis met de mededeling dat ze haar mobiele telefoon kwijt was. Ze had hem nog op haar werk bij de supermarkt (AH) en toen was ie foetsie. Ze had samen met haar collega’s gezocht maar tevergeefs. André is een man die op alles is voorbereid en had een, vind mijn niet zo hele dure telefoon tracker geïnstalleerd zodat hij (de telefoon) altijd te traceren is. Tenminste, als de 4G aanstaat. Dit had S tijdelijk uit gezet. Er viel dus niets te tracken. Samen met S heb ik een heel gesprek gevoerd over hoe de telefoon was verdwenen. Ze vertelde dat ze geen kluisje of andere veilige opbergplek heeft en de smartphone in haar jaszak had opgeborgen, dat wist ze zeker. Toen ze naar huis wilde gaan was ie verdwenen. Na de zoektocht had ze gevraagd of ze haar op de hoogte wilde brengen als de telefoon toch boven water zou komen. Na een goede nachtrust en geen bericht... Lees meer

Met de kinderen gaat het goed, part two

Het gaat best goed met de kinderen. Ze zullen niet helemaal onbezonnen hun jeugd doorbrengen maar ze overleven het wel en ik hopelijk ook. Dit schreef ik op een juni 2014. Ik vertelde op mijn blog (Toughdutchcookie) hoe mijn kinderen dealde met mijn borstkanker. Onlangs werd ik geïnterviewd voor een artikel over kanker en ouderschap. De interviewster vroeg hoe ik dat had ervaren en gedaan; kinderen opvoeden als je ziek bent? Ernstig ziek zijn en kinderen opvoeden is geen picknick. Ik moest, ondanks de vele medicijnen, helder blijven en heel goed nadenken wat ik zei tegen mijn kroost. Bart was destijds tien en Sofie (ja, ik ben klaar met de initialen) twaalf jaar. Sofie stapte net de pubertijd in en vond het dan ook moeilijk om ruimte te scheppen voor mij. Ik begreep dat heel goed en wonder boven wonder kon ik het, of beter gezegd haar, goed velen. Na mijn eerste chemo lag ik op bed. Sofie kwam binnen en vroeg wat ik van haar kledingkeuze vond. Ik was misselijk en beroerd van de behandeling. Wat ik wilde zeggen was: ‘Ik voel me kut’. Gelukkig zei ik: ‘Je ziet er geweldig uit’. Na mijn antwoord stampte ze de kamer uit al mompelend dat ze echt wat anders aan ging trekken. Hoe rot ik mij ook voelde, ik was tevreden dat ik mij als moeder had opgesteld. Zo heb ik mijn volledige ziektejaar ook verder gedragen. Altijd geprobeerd om mijn ziekte te scheiden van de opvoeding. Natuurlijk ben ik niet heilig en heb ik weleens de kankerkaart gespeeld. Dat ze daar na de eerste keer niet meer intrapten zegt... Lees meer

GEWOON K is verkrijgbaar bij de boekhandel!

Bestel alvast het boek

‘De columns van Chantal raken me. Op een realistische manier laat ze zien wat borstkanker met je doet en wat de impact is van de ziekte. Indrukwekkend mooi!’

– Quinty Trustfull, presentatrice en ambassadeur van Stichting Pink Ribbon