GEWOON K

“Zo met de deur in huis vallen als Chantal Deen met de titel van haar boek doet, zo schrijft ze ook haar ervaringen en gevoelens op – of van zich af – over haar borstkanker. In korte hoofdstukken, die erg aan columns doen denken, komt met veel humor en een portie zelfspot de mallemolen van diagnose, angst, chemo, bestraling en operatie langs. Dit is vaker beschreven in een egodocument, maar de stijl van deze auteur is zeer verfrissend en direct.
Lees verder

Commentaar lezerspanel

‘Chantals houding, vechtlust, vertelstijl (en daarmee: haar boek) is er eentje waar de lezer – los van het onderwerp kanker – voor zichzelf een levensles uit kan plukken; op het gebied van voor jezelf opkomen, jezelf uitspreken, lef tonen, in enge situaties het hoofd koel houden en gáán voor hetgeen (en voor de personen) waar je hart naar uitgaat. Dát gevoel is bij ons sterk blijven hangen.
Lees verder

Gereïncarneerde aerobicjuf

Sinds begin juni mag ik bloggen voor Lindanieuws en in het bijzonder de actie Houvol. Elke weeg schrijf ik een blog/column over mijn lijnen en alles wat daar mee te maken heeft. Omdat dit op een ander platform staat deel ik het hier niet maar deze wilde ik jullie niet onthouden. Volgende week weer een andere column of blog op dit kanaal. Veel leesplezier! Zes jaar geleden en acht kilo lichter zat ik aan de bar van de plaatselijke sportschool een cappuccino te nuttigen. Met de eigenaresse had ik een gesprek over het geloven of niet geloven in reïncarnatie. Vraag me niet waarom, je kent het vast wel. Je kletst eens wat en dan ineens komen de levensvragen aan bod. Ik zei haar dat als ik zou reïncarneren, ik graag terug zou komen als een afgetrainde aerobicjuf. “Daar hoef je toch niet op te wachten,” was haar antwoord. “Je kunt bij mij nu ook al aan de slag hoor.” Want, zo vond zij, het zit ‘m niet in het gespierde lijf maar in het enthousiasme om anderen in beweging te krijgen. Sinds die tijd ga ik ook door het leven als spinning- en aerobicjuf. Als ik mensen trots vertel dat ik ook sportlessen geef, checken ze ‘stiekem’ de rest van mijn lichaam en zeggen ze nog net niet: “Goh, apart.” Want jullie weten dat als iemand ‘apart’ zegt er meestal stront aan de knikker is. “Wat zit je haar apart”, betekent niets meer dan dat het ronduit kut zit, toch? Ik dwaal af, terug naar dat anders-uitziende-sportlijf van mij. Om de stilte op te vullen roep ik zelf vast... Lees meer

Ik ben ook weleens moe

‘Zo’n 20 tot 40 procent van de mensen die geneest na kanker, kampt met langdurige vermoeidheid.’ Hiermee opent RTL Nieuws een artikel van een jonge meid (25) die 14 jaar na haar hersentumor nog steeds vaak moe is. Op zich is vermoeidheid in de nasleep na kanker niet zo gek, iedereen kan zich daar iets bij voorstellen. Als ik haar verhaal verder lees vertelt ze dat ze het kwetsend vindt als mensen aan haar vragen hoe het kan dat ze zo moe is. Die mening deel ik niet. Ik voel mij helemaal niet gekwetst sterker nog ik leg het graag nog een keer uit dat ik kanker heb gehad en dat die vermoeidheid van mij een van de bekende late gevolgen is. De wetenschappers zijn er ook nog niet uit waar die vermoeidheid nu precies vandaan komt. Totdat ze het wel weten en een oplossing hebben zal ik ermee moeten leren leven. Als ik opsta in de ochtend en ik neem een douche kan die vermoeidheid mij zo treffen dat ik het liefst weer op mijn bed ga liggen. Op kantoor kan ik tijdens een vergadering overvallen worden door die vermoeidheid. Het voelt dan aan alsof ik een complete marathon erop heb zitten terwijl het pas tien uur in de ochtend is. Er zijn momenten waarop ik mijn wang tegen elke deur wil plakken omdat ik afgemat ben. Die uitputtende, want dat is het, vermoeidheid raakt mij als ik het niet verwacht. Na veel vallen en opstaan heb ik een routine ontwikkelt waarmee ik die vermoeidheid kan verdragen. Ik ga meestal voor tienen naar bed (ook in het weekend),... Lees meer

Onthuftering

  In mijn laatste stukje schreef ik over de columniste Hanina die zich zeer tactloos had uitgelaten over de MH17 ramp en haar slachtoffers. Ik schreef over het gebrek aan inhoud van het stukje en stelde voor dat ze sorry zou zeggen en daarmee was wat mij betreft de kous af. Het verhaal werd veel gelezen en gedeeld. Daar was en ben ik nog steeds erg blij mee alleen schrok ik soms van de reacties van mensen. Ze trapten terug. Niet naar mij maar naar Hanina. Dat was nou net wat ik niet bedoelde. Iemand schreef o.a. dat je dit krijgt met inteelt. Echt? Ik heb dat nergens genoemd en zal het ook nooit in mijn mond nemen. Maar waarom doen anderen het wel? Volgens mij lezen heel veel mensen niet het complete verhaal. Ze hebben hun mening allang klaar gebaseerd op eigen ervaringen of die van anderen.  Ik probeer alle verhalen van twee kanten te bekijken. Het is niet altijd van de buitenkant te zien wat iemand aanzet tot bepaalde acties. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben tegen het opleggen van geloofsovertuigingen. Ik ben sowieso tegen het opdringen van meningen of het nu gaat om geloof van religie of eten. Maar het hufterige gedrag wat vooral online aanwezig is ben ik beu. Als je de wereld wilt veranderen moet je bij jezelf beginnen. Nou, dat ga ik dan doen. Ik start mijn eigen onthuftering. Een soort detox voor allerlei aannames, niet gestoelde meningen en onredelijke opmerkingen. Ik ben het zat om alleen maar te denken in hullie en zullie. De laatste keer dat ik het heb gecheckt leven... Lees meer

GEWOON K is verkrijgbaar bij de boekhandel!

Bestel alvast het boek

‘De columns van Chantal raken me. Op een realistische manier laat ze zien wat borstkanker met je doet en wat de impact is van de ziekte. Indrukwekkend mooi!’

– Quinty Trustfull, presentatrice en ambassadeur van Stichting Pink Ribbon