GEWOON K

“Zo met de deur in huis vallen als Chantal Deen met de titel van haar boek doet, zo schrijft ze ook haar ervaringen en gevoelens op – of van zich af – over haar borstkanker. In korte hoofdstukken, die erg aan columns doen denken, komt met veel humor en een portie zelfspot de mallemolen van diagnose, angst, chemo, bestraling en operatie langs. Dit is vaker beschreven in een egodocument, maar de stijl van deze auteur is zeer verfrissend en direct.
Lees verder

Commentaar lezerspanel

‘Chantals houding, vechtlust, vertelstijl (en daarmee: haar boek) is er eentje waar de lezer – los van het onderwerp kanker – voor zichzelf een levensles uit kan plukken; op het gebied van voor jezelf opkomen, jezelf uitspreken, lef tonen, in enge situaties het hoofd koel houden en gáán voor hetgeen (en voor de personen) waar je hart naar uitgaat. Dát gevoel is bij ons sterk blijven hangen.
Lees verder

Vriendelijkheid kent geen tijd

Toen ik ooit als Brabantse deerne bij de grote firma Nationale Nederlanden ging werken kreeg ik een heuse telefoontraining. Niet zo’n laffe cursus van één dag maar een half jaar lang werd ik getraind op klantvriendelijkheid en klantgerichtheid. Dat is er zo ingeramd dat ik dit nog steeds me plezier uitdraag zowel zakelijk als privé. Ook op straat misstaat het niet om een glimlach te tonen van tijd tot tijd aan een complete vreemde. Toch zijn tijden veranderd en zijn we, zo zegt men, steeds meer op ons zelf gericht. Dat maakt dat als je per abuis iemand aanstoot op een straat je nog net geen klap tegen je knar aankrijgt. Als ik in een bar of restaurant zit moet ik soms wel heel veel moeite doen om aandacht te krijgen van het bedienend personeel. Ik ontvang vaak een blik die boekdelen spreekt. Maar ik weiger gehoor te geven aan de meute die roept dat het in Nederland niet goed gaat met vriendelijkheid in zijn algemeenheid. Met oog en liefde voor de medemens gaat het zelfs nog slechter. Nee, dat weiger ik te accepteren. Gelukkig heb ik mijn hart op kunnen halen in de Verenigde Staten. Hè, hè, wat een verademing daar. Bij aankomst in New York begint het al. Het is er kei druk op straat maar i.p.v. een agressieve houding excuseren deze Amerikanen zich bij voorbaat al. Ook als ik diegene ben die vol tegen ze aanloopt dan nog hoor je alleen maar, ‘Oh, I am so sorry!”. Ik hou d’r van. Als ik in een restaurant ben stormt de ober of serveerster nog net niet op... Lees meer

Tell en sell

Ik ben voor mijn werk in het beloofde land Amerika. Door de jetlag kijk ik op de meest vreemde tijden televisie. Er zijn zoveel zenders om uit te kiezen dat ik van pure ellende vaak blijf hangen bij de verkoopkanalen. Je kunt hier kiezen uit programma’s waarin allerlei juwelen worden aangeboden die je écht nodig hebt, keukenspullen waar je zó niet zonder kunt en mijn favoriet artikelen waar je op een magische wijze van afvalt. Dit kunnen pillen zijn maar ook sportattributen. Ik kan er uren naar kijken. Ze brengen het ook zo overtuigend dat ik het niet alleen geloof maar het ook wil bestellen. Deze tellsell programma’s zijn natuurlijk niet nieuw. In Nederland worden we al jaren overspoeld door zaken die je na aanschaf helemaal niet gebruikt en ook niet nodig hebt. Ik heb mij ook schuldig gemaakt aan het kopen van apparaten via televisie. De abroller is een van de bekendste. Ik had mijzelf voorgenomen dat ik élke dag mijn buikspieren zou dollen met dit ding. Ik zou een broodjesbuik krijgen waar een bodybuilder jaloers op zou zijn. In de praktijk heb ik drie keer heen en weer gerold om daarna te klagen over rugpijn. Ik heb het ding ergens in een hoek geknald en er nooit meer naar omgekeken. Toen zag ik een apparaat dat mijn cellulitis als sneeuw voor de zon zou laten verdwijnen. Visioenen van mijn nieuwe, perzik zachte benen doemden op en voordat ik mij kon bedenken had k het al besteld. In uitvoer bleek het een stuk ingewikkelder te zijn en deed het ook nog pijn. Dan maar geen fluweel voelende benen.... Lees meer

Virtuele toilet inspectie

Toen ik zoon B vertelde dat ik voor mijn werk veertien dagen naar de Verenigde Staten ga was zijn eerste reactie: ‘Wie doet dan de was?’ Geen, ‘Oh mama, twee weken weg dat is lang’, of ‘ We gaan jou vréselijk missen’, nee het belang van  het hebben van schone kleren was even wat belangrijker dan mijn afwezigheid. Ik zei tegen zoonlief dat ik juist aan hem had gedacht om de was te doen;-) Hij kon dat niet zo waarderen. Maar goed, a.s. vrijdag stap in het vliegtuig om de grote oceaan over te steken. Ik heb er ontzettend veel zin in omdat we toffe en boeiende mensen gaan ontmoeten. Echter moet ik nu de regie uit handen gaan geven en daar ben ik niet zo goed in. Ik ben natuurlijk al eens eerder weggeweest maar die periode heb ik als huisregisseur prima weten te overbruggen.  Nu hoor ik jullie denken, en die man van je dan? Doet hij niets? Hij doet de boodschappen (lees: ik mag dat niet doen anders puilt de proviandkast uit), kookt élke dag (lees: ik kan echt niet koken, vindt hij), zet het vuilnis buiten (lees: ik vergeet dat altijd), doet huiswerk met S en B daar waar nodig ( lees: ik heb nog nooit wiskunde gehad) etc., etc. Hij kan heel veel maar vindt het schoonmaken van het huis geen sinecure en schuift dat dan het liefst voor zich uit, net als het stof trouwens. De kinderen zijn inmiddels gewend aan het hebben van een aantal taken in huis. B ruimt elke dag (lees: na vele aansporingen onzerzijds) de vaatwasser leeg en weet hoe hij... Lees meer

GEWOON K is verkrijgbaar bij de boekhandel!

Bestel alvast het boek

‘De columns van Chantal raken me. Op een realistische manier laat ze zien wat borstkanker met je doet en wat de impact is van de ziekte. Indrukwekkend mooi!’

– Quinty Trustfull, presentatrice en ambassadeur van Stichting Pink Ribbon