GEWOON K

“Zo met de deur in huis vallen als Chantal Deen met de titel van haar boek doet, zo schrijft ze ook haar ervaringen en gevoelens op – of van zich af – over haar borstkanker. In korte hoofdstukken, die erg aan columns doen denken, komt met veel humor en een portie zelfspot de mallemolen van diagnose, angst, chemo, bestraling en operatie langs. Dit is vaker beschreven in een egodocument, maar de stijl van deze auteur is zeer verfrissend en direct.
Lees verder

Commentaar lezerspanel

‘Chantals houding, vechtlust, vertelstijl (en daarmee: haar boek) is er eentje waar de lezer – los van het onderwerp kanker – voor zichzelf een levensles uit kan plukken; op het gebied van voor jezelf opkomen, jezelf uitspreken, lef tonen, in enge situaties het hoofd koel houden en gáán voor hetgeen (en voor de personen) waar je hart naar uitgaat. Dát gevoel is bij ons sterk blijven hangen.
Lees verder

Het is toch mijn moeder

Mijn moeder (82) heeft een hersenbloeding gehad, een stevige, aldus de artsen. Ik boter de laatste jaren slecht met mijn moeder. Ik: boos, gefrustreerd en koppig. Zij: een product van haar generatie en opvoeding. Toch haastte ik mij naar het ziekenhuis. ‘Het is toch je moeder’. Voorheen haatte ik het als mensen dit voor mijn voeten gooide. Wat wisten zij van mijn voorgeschiedenis? Juist. Niets. Maar misschien zou mijn geschiedenis met haar nu stoppen en dat wilde ik niet geruisloos voorbij laten gaan. Eenmaal in het ziekenhuis aan haar bed vallen alle redenen van “waarom niet” weg. Ik zie haar handen; het zijn de mijne. Ik zie haar haren, het worden de mijne. Het is toch mijn moeder. De hersenbloeding die haar rechter-hersenhelft trof, heeft voor een volledige verlamming aan de linkerkant van haar lichaam gezorgd. Niets doet het daar meer. Haar spraak is net als haar vermogen tot slikken zeer moeizaam. Het raakt me in de kern om haar zo te zien. Ik omhels haar en vergeef haar en mijzelf voor alle niet uitgekomen verwachtingen. Niet veel later wordt ons gevraagd om afscheid te nemen van haar omdat de artsen verwachten dat ze het weekend niet zal halen. Al haar levensverlengende lijnen worden stopgezet en bij complicaties wordt er niet meer gereanimeerd. Vier dagen later is mijn moeder er nog steeds en wil ze eten. Wat een mindfuck is dit. Eerst verwacht je haar begrafenis op dit tijdstip te plannen en zo praat je met de arts over een overplaatsing naar een verpleeg-tehuis. Samen met mijn broer verwerken we dit bizarre nieuws. Niet dat we niet blij zijn... Lees meer

Laat het los, part two

Weten jullie het nog? Dat dochterlief haar telefoon was kwijtgeraakt in de kantine van haar bijbaantje als vakkenvuller? Ja, dan gaan we verder met het vervolg. Als je antwoord nee is, lees dan het stuk hiervoor. S stelde zich zeer volwassen op tijdens het wachten op haar nieuwe telefoon. Sterker nog, ze leek iets te relaxed zonder haar smartphone. ‘Weet je mam, zonder die telefoon ga ik toch sneller in een boek lezen (zo’n meid willen jullie ook wel hè). Het is echt heel chill, behalve op school. Zonder de Magisterapp weet ik niet of er een les uitvalt (even hè, weten jullie hoeveel lessen er tegenwoordig uitvallen? Nou, heel veel. Dat was vroeger wel anders. Die leraren van toen waren pas bikkels. Griep, kenden ze toen niet) of naar welk lokaal ik moet.’ Ik moest even wennen aan deze rustige puber. Ze viel zelfs makkelijker in slaap. Ik hoopte dat die telefoon een flinke vertraging zou oplopen. Helaas kwam de telefoon sneller dan het geluid en verdween haar hoofd weer naar het scherm van de nieuwe smartphone. Toen kwam dé dag dat ze weer mocht werken.Voordat ze vertrok heb ik haar nogmaals op het hart gedrukt dat die telefoon, of in een kluisje ging, of in haar werkkleding maar niet meer in haar jaszak. “Jááá mam, duh, ik ben niet gek’. ‘Oh ja’, riep ik haar nog na, ‘niet te laat thuis hè. Morgen heb je weer school.’ Ze werkt namelijk ook nog eens graag over want die vakken vullen zich niet vanzelf. Toen ze er om half elf nog niet was, besloot ik haar te appen met... Lees meer

Laat het los!

Steeds vaker zitten manlief en ik samen aan de dis. De kinderen hebben het maar druk met voetballen, werken en andere uithuizige activiteiten. Het sluipt erin. Eerst eet er nog een puber mee en dan geen een meer. Dit is allemaal onderdeel van het grote loslaten en dan is het niet mee-eten  nog een eitje. Als iemand tien jaar geleden tegen mij zei, ‘Kleine kinderen, kleine problemen. Grote kinderen, grote problemen’, dacht ik altijd, wat een onzin. Weet je wel hoe zwaar het is met een twee- en vierjarige, schreeuwde ik ze dan inwendig na. Nou, daar kom ik nu wel rap van terug. Het cliché is helemaal waar. Dochterlief kwam thuis met de mededeling dat ze haar mobiele telefoon kwijt was. Ze had hem nog op haar werk bij de supermarkt (AH) en toen was ie foetsie. Ze had samen met haar collega’s gezocht maar tevergeefs. André is een man die op alles is voorbereid en had een, vind mijn niet zo hele dure telefoon tracker geïnstalleerd zodat hij (de telefoon) altijd te traceren is. Tenminste, als de 4G aanstaat. Dit had S tijdelijk uit gezet. Er viel dus niets te tracken. Samen met S heb ik een heel gesprek gevoerd over hoe de telefoon was verdwenen. Ze vertelde dat ze geen kluisje of andere veilige opbergplek heeft en de smartphone in haar jaszak had opgeborgen, dat wist ze zeker. Toen ze naar huis wilde gaan was ie verdwenen. Na de zoektocht had ze gevraagd of ze haar op de hoogte wilde brengen als de telefoon toch boven water zou komen. Na een goede nachtrust en geen bericht... Lees meer

GEWOON K is verkrijgbaar bij de boekhandel!

Bestel alvast het boek

‘De columns van Chantal raken me. Op een realistische manier laat ze zien wat borstkanker met je doet en wat de impact is van de ziekte. Indrukwekkend mooi!’

– Quinty Trustfull, presentatrice en ambassadeur van Stichting Pink Ribbon