GEWOON K

“Zo met de deur in huis vallen als Chantal Deen met de titel van haar boek doet, zo schrijft ze ook haar ervaringen en gevoelens op – of van zich af – over haar borstkanker. In korte hoofdstukken, die erg aan columns doen denken, komt met veel humor en een portie zelfspot de mallemolen van diagnose, angst, chemo, bestraling en operatie langs. Dit is vaker beschreven in een egodocument, maar de stijl van deze auteur is zeer verfrissend en direct.
Lees verder

Commentaar lezerspanel

‘Chantals houding, vechtlust, vertelstijl (en daarmee: haar boek) is er eentje waar de lezer – los van het onderwerp kanker – voor zichzelf een levensles uit kan plukken; op het gebied van voor jezelf opkomen, jezelf uitspreken, lef tonen, in enge situaties het hoofd koel houden en gáán voor hetgeen (en voor de personen) waar je hart naar uitgaat. Dát gevoel is bij ons sterk blijven hangen.
Lees verder

Gerimpeld kleibint

Eindelijk was het dan zover: ik mocht mijn opwachting doen in Koffietijd. Hier had ik jaren naar uitgekeken; vooruit eigenlijk naar RTL late night maar ik kan niet alles hebben. Op die dinsdag moest ik mij om half negen melden in een villa nabij Hilversum. Gelukkig had ik die dag ervoor nog tips gekregen over wat ik aan moest doen. Mijn tas was dan ook goed gevuld met reserve-setjes kleding. Die zouden ervoor zorgen dat ik geen kilo zwaarder zou lijken dan ik ben of in het meest positieve geval, mij zelfs slanker zouden maken. Loretta en Vivian, here I come. Ik werd na aankomst en een kop koffie meegenomen naar de visagie ruimte. Daar stond Joan, de visagiste klaar om mij nog mooier te maken. Ze keek naar mij en zei, ‘Je hebt bijna geen rimpels’. Ik voelde me gevleid. Ze ging verder,’ Dat komt natuurlijk omdat je een paar kilo’s zwaarder bent.’ Dus, de toon was gezet. Ze had zelf ook niet echt liggen woelen in de fontein van de jeugd. Dat heb ik maar niet hardop gezegd. Met minimaal vijf lagen foundation op mijn snoet mocht ik plaats nemen achter de tafel. Mijn tafel- en lotgenoot L ging rechts van mij zitten. De camera’s stonden ook op rechts en recht voor ons. Er werd niets aan het toeval overgelaten. Er was ons wel van tevoren geadviseerd om je handen voor je houden want anders zouden we de microfoon blokkeren en helemaal niet meer uit onze woorden komen. Ik had mijn zwarte jurk met okergele jas aan; wat kon mij nog gebeuren. Zenuwachtig ? Nee, ik had... Lees meer

Het is toch mijn moeder

Mijn moeder (82) heeft een hersenbloeding gehad, een stevige, aldus de artsen. Ik boter de laatste jaren slecht met mijn moeder. Ik: boos, gefrustreerd en koppig. Zij: een product van haar generatie en opvoeding. Toch haastte ik mij naar het ziekenhuis. ‘Het is toch je moeder’. Voorheen haatte ik het als mensen dit voor mijn voeten gooide. Wat wisten zij van mijn voorgeschiedenis? Juist. Niets. Maar misschien zou mijn geschiedenis met haar nu stoppen en dat wilde ik niet geruisloos voorbij laten gaan. Eenmaal in het ziekenhuis aan haar bed vallen alle redenen van “waarom niet” weg. Ik zie haar handen; het zijn de mijne. Ik zie haar haren, het worden de mijne. Het is toch mijn moeder. De hersenbloeding die haar rechter-hersenhelft trof, heeft voor een volledige verlamming aan de linkerkant van haar lichaam gezorgd. Niets doet het daar meer. Haar spraak is net als haar vermogen tot slikken zeer moeizaam. Het raakt me in de kern om haar zo te zien. Ik omhels haar en vergeef haar en mijzelf voor alle niet uitgekomen verwachtingen. Niet veel later wordt ons gevraagd om afscheid te nemen van haar omdat de artsen verwachten dat ze het weekend niet zal halen. Al haar levensverlengende lijnen worden stopgezet en bij complicaties wordt er niet meer gereanimeerd. Vier dagen later is mijn moeder er nog steeds en wil ze eten. Wat een mindfuck is dit. Eerst verwacht je haar begrafenis op dit tijdstip te plannen en zo praat je met de arts over een overplaatsing naar een verpleeg-tehuis. Samen met mijn broer verwerken we dit bizarre nieuws. Niet dat we niet blij zijn... Lees meer

Laat het los, part two

Weten jullie het nog? Dat dochterlief haar telefoon was kwijtgeraakt in de kantine van haar bijbaantje als vakkenvuller? Ja, dan gaan we verder met het vervolg. Als je antwoord nee is, lees dan het stuk hiervoor. S stelde zich zeer volwassen op tijdens het wachten op haar nieuwe telefoon. Sterker nog, ze leek iets te relaxed zonder haar smartphone. ‘Weet je mam, zonder die telefoon ga ik toch sneller in een boek lezen (zo’n meid willen jullie ook wel hè). Het is echt heel chill, behalve op school. Zonder de Magisterapp weet ik niet of er een les uitvalt (even hè, weten jullie hoeveel lessen er tegenwoordig uitvallen? Nou, heel veel. Dat was vroeger wel anders. Die leraren van toen waren pas bikkels. Griep, kenden ze toen niet) of naar welk lokaal ik moet.’ Ik moest even wennen aan deze rustige puber. Ze viel zelfs makkelijker in slaap. Ik hoopte dat die telefoon een flinke vertraging zou oplopen. Helaas kwam de telefoon sneller dan het geluid en verdween haar hoofd weer naar het scherm van de nieuwe smartphone. Toen kwam dé dag dat ze weer mocht werken.Voordat ze vertrok heb ik haar nogmaals op het hart gedrukt dat die telefoon, of in een kluisje ging, of in haar werkkleding maar niet meer in haar jaszak. “Jááá mam, duh, ik ben niet gek’. ‘Oh ja’, riep ik haar nog na, ‘niet te laat thuis hè. Morgen heb je weer school.’ Ze werkt namelijk ook nog eens graag over want die vakken vullen zich niet vanzelf. Toen ze er om half elf nog niet was, besloot ik haar te appen met... Lees meer

GEWOON K is verkrijgbaar bij de boekhandel!

Bestel alvast het boek

‘De columns van Chantal raken me. Op een realistische manier laat ze zien wat borstkanker met je doet en wat de impact is van de ziekte. Indrukwekkend mooi!’

– Quinty Trustfull, presentatrice en ambassadeur van Stichting Pink Ribbon