GEWOON K

“Zo met de deur in huis vallen als Chantal Deen met de titel van haar boek doet, zo schrijft ze ook haar ervaringen en gevoelens op – of van zich af – over haar borstkanker. In korte hoofdstukken, die erg aan columns doen denken, komt met veel humor en een portie zelfspot de mallemolen van diagnose, angst, chemo, bestraling en operatie langs. Dit is vaker beschreven in een egodocument, maar de stijl van deze auteur is zeer verfrissend en direct.
Lees verder

Commentaar lezerspanel

‘Chantals houding, vechtlust, vertelstijl (en daarmee: haar boek) is er eentje waar de lezer – los van het onderwerp kanker – voor zichzelf een levensles uit kan plukken; op het gebied van voor jezelf opkomen, jezelf uitspreken, lef tonen, in enge situaties het hoofd koel houden en gáán voor hetgeen (en voor de personen) waar je hart naar uitgaat. Dát gevoel is bij ons sterk blijven hangen.
Lees verder

My killerbody

Van de week had ik het plan om toch dat boek van Fajah Lourens aan te schaffen. Het boek heet, ‘My killerbody motivation’. Ik had een laffe opleving dat dit boek mij ging helpen. Als ik ga doen wat erin staat valt dat overgewicht er in no time af. Nog geen twee dagen later zie ik de schrijfster van ‘My killerbody motivation’ in een talkshow zitten van Eva Jinek. Daar vertelde ze zelfverzekerd dat we té dik zijn omdat we teveel eten. JOH! Dat wist ik niet??? Ze voegde eraan toe dat vrouwen een calorie inname van rond de 1300 per dag mogen hebben. Pas dan gaan ze een beetje afvallen. Ik rekende even snel en realiseerde mij dat ik dan na de lunch niets meer mag eten. Gelukkig vond Eva dit ook wel raar en liet zij ter illustratie een dienblad aanrukken met daarop gerechten die gelijk stonden voor die 1300 calorieeën. Er ontstond een discussie over de zin en waanzin van een killerbody en vooral dat dit streven toch niet de boodschap moest zijn naar vrouwen toe. Dat liet Fajah niet op zich zitten en zij gaf een ferme kat aan de presentatrice. ‘Je zit net voor de uitzending te zeuren dat je je te dik voelt. Maar je drinkt wel een biertje. Dan moet je niet zeiken.’ Miauw, een schotel melk voor deze dame. Ze heeft feitelijk gelijk. Ook ik vertik het om honger te lijden en vind dat een biertje of een patatje op zijn tijd moet kunnen. Maar als je zo’n lijf  als dat van Fajah wilt kun je je dat niet permitteren.   Vanmiddag... Lees meer

Even een vlekje wegwerken

Toen ik kort geleden terug kwam van mijn reis naar de Verenigde Staten riep manlief, “Ik ga voortaan wassen! Ik hou dat véél beter bij dan jij. Dat gemier van kleur bij kleur. Hup, je kunt veel meer bij elkaar gooien. Ik werk die vlekjes veel slimmer weg.’ Ongetwijfeld had hij gelijk maar ik wil zelf blijven wassen. Het is het enige klusje waar ik compleet zen van wordt en waar niemand je lastig valt. Je kunt tijdens de was sorteren, het in de machine doen en het er vervolgens weer uithalen niet op je telefoon kijken. Dus word je gedwongen in het moment te blijven en vlekken weg te werken soms ook figuurlijk. Mindfulness avant la lettre is het. Je kunt niets anders gaan doen want je hebt letterlijk je handen vol. Ik wilde alles aan A delegeren; stofzuigen, de ramen lappen, de w.c.’s schoonmaken en ga zo maar door maar niét mijn wasritueel. In dat washok heb ik niet alleen vlekjes uit kleding weggewerkt. Tijdens de was handelingen krijgt mijn geest de ruimte om kleine en grote problemen langs te laten komen. Ze presenteren zich gelukkig niet allemaal tegelijk maar een voor een. Soms weet ik ineens weer waar ik iets heb neergelegd. De andere keer los ik een kwestie op of beredeneer ik een probleem helemaal weg. Het fungeert als een soort vlekkenverwijderaar. Tijdens die VS reis had ik een trui voor A gekocht. Een mooi blauw exemplaar met een delicate stof. Net als ik is A een vlekkenkoning dus binnen no-time zat er een vetvlek op het midden van de trui. Ik ben niet voor... Lees meer

Wenslijstjes

Op negen januari vorig jaar had ik het lumineuze idee om een top tien aan wensen voor het jaar 2016 in een envelop te doen en het pas weer open te maken op 31 december 2016. Manlief en de kinderen deden ook mee. De envelop gevuld met wensen heb ik in de la gelegd. Zo hadden we in ieder geval het op papier gezet. Hoe tof zou het zijn om de wensen te lezen en kijken wat ervan uit is gekomen. Regelmatig als ik iets uit die bewuste la moest hebben viel mijn oog op de brief, ik kreeg er altijd goeie zin van. Want hé, er kon nog van alles gebeuren in het jaar 2016. Vaak mijmerde ik wat over wat de anderen erin gezet hadden. Zouden het grote of kleine wensen zijn? Zo nu en dan spraken we er wel over met elkaar. O.k. vooral B en ik droomden weg over de verwachtingen die we hadden. Gisteren was het dan zover, de envelop mocht open. Zoon B zeurde al de hele ochtend wanneer we de wenslijstjes mochten lezen. Tegen de middag hield B het niet langer en trommelde hij iedereen op voor het grote moment. Vol verwachting keek ik om heen; klaar om mijn wel of niet uitgekomen wensen te delen met mijn gezin. Ik scheurde de envelop open en deelde, nog opgevouwen papiertjes uit. De kreten van teleurstelling en blijdschap waren niet van de lucht.’Tsss’, hoor ik B zeggen, ‘ik zit op het VWO dat is dan ook wel het enige dat is uitgekomen. Geen hond, mam waarom nemen wij geen hond? Ook geen 30 miljoen, toch jammer.’... Lees meer

GEWOON K is verkrijgbaar bij de boekhandel!

Bestel alvast het boek

‘De columns van Chantal raken me. Op een realistische manier laat ze zien wat borstkanker met je doet en wat de impact is van de ziekte. Indrukwekkend mooi!’

– Quinty Trustfull, presentatrice en ambassadeur van Stichting Pink Ribbon