GEWOON K

“Zo met de deur in huis vallen als Chantal Deen met de titel van haar boek doet, zo schrijft ze ook haar ervaringen en gevoelens op – of van zich af – over haar borstkanker. In korte hoofdstukken, die erg aan columns doen denken, komt met veel humor en een portie zelfspot de mallemolen van diagnose, angst, chemo, bestraling en operatie langs. Dit is vaker beschreven in een egodocument, maar de stijl van deze auteur is zeer verfrissend en direct.
Lees verder

Commentaar lezerspanel

‘Chantals houding, vechtlust, vertelstijl (en daarmee: haar boek) is er eentje waar de lezer – los van het onderwerp kanker – voor zichzelf een levensles uit kan plukken; op het gebied van voor jezelf opkomen, jezelf uitspreken, lef tonen, in enge situaties het hoofd koel houden en gáán voor hetgeen (en voor de personen) waar je hart naar uitgaat. Dát gevoel is bij ons sterk blijven hangen.
Lees verder

Een corrigerende tik

Afgelopen zondag zat ik op het strand met vrienden het leven te vieren. Het was een uur of zes dus de meeste zonaanbidders waren al naar huis. Niet ver van ons was een gezin uit Duitsland hun spullen aan het inpakken. We telden vier kinderen en een vati und mutti. Terwijl ik tuurde naar het water zag ik de hand van vati omhoog komen en de jongste (van de kinderen) een enorme klap in het gezicht geven. Met vlakke hand, welteverstaan. Die vlakke hand is de moeder der klappen. Dat weet ik, helaas uit ervaring. Wat doe je dan? Ga je die vati vertellen dat hij een ongelofelijke pisvlek is omdat hij zijn kind slaat? Nein, dat deed ik niet. Wat schiet die kleine (ik gok hem een jaar of vijf) daarmee op? Waarschijnlijk niets want kinderen zijn zo loyaal aan hun ouders. Dat gaat heel lang door, totdat ze het echt onder ogen moeten zien en dan nog, zullen ze vaak partij voor hun ouders kiezen. Dus keek ik de vati alleen maar zeer nijdig aan terwijl hij ons passeerde. Kinderen slaan is niet o.k. Ook niet als het gaat om een corrigerende tik. Kun je die correctie niet bewerkstelligen op een andere manier? Denk je werkelijk dat jouw kind na die tik zal denken: ‘Ohhhh, wat ik doe is niet goed. Nou, wat dom van me, ik zal mijn gedrag direct aanpassen zodat het niet meer gebeurt.’ Nieuwsflits! Dat bereik je niet met tikken, klappen, knallen, stompen, slaan en andere fysieke aanvallen. Wat je wel bereikt is angst. Een diepgewortelde angst die nooit meer weggaat. Vroeger werd... Lees meer

Hoe heb ik het zo ver laten komen?

Een column van vorig jaar (oktober 2017)die ik schreef voor Lindanieuws en de actie #houvol. CHANTAL SPREEKT HAAR VROEGERE ZELF STRENG TOE: ‘HOE HEB JE HET ZO VER LATEN KOMEN?’ Morgen mag ik mij weer melden bij Maaike, de diëtist. Ik zie er tegenop want ik heb niet het gevoel dat mijn lijf zich heeft gehouden aan de afspraak, namelijk: afvallen. Bij mijn vorige bezoek was ik in lichaamsgewicht niets kwijt, maar mijn taille was met een centimeter geslonken. “Maak nou foto’s van jezelf gedurende het afvalproces Chantal, dan kun je het verschil veel beter zien. Een camera liegt nooit.” Zo luidde het advies van mijn afvalcoach. Nou, hier komen ze dan. De voor-foto stamt uit 1987. Ik was daar 19 lentes jong en woog 52 kilo. Ik heb nog een dagboek (het zat er al vroeg in) uit die tijd en daarin schreef ik dat de maat nu echt vol was: ik moest gaan afvallen. Haha, afvallen. Waarom dan? Wat was mijn streefgewicht dan, 45 kilo? Ik kan jullie melden dat het met dat afvallen niet meer goed is gekomen. Die 52 heb ik nooit meer aangetikt. Wel de 62, 72 en de 82 kilo. Ik ga jullie niet vervelen met uitspraken als ‘had ik maar meer genoten van mijn slanke figuur’. Nee, ik ga een brief schrijven aan die jonge Chantal en haar eens vermanend toespreken. Is ze nou helemaal betoeterd. In dertig jaar tijd zijn er dertig kilo bijgekomen. Dat had toch nooit mogen gebeuren? Beste Chantal, Hoe heb je het zo ver laten komen? Je had toch kunnen weten dat bier direct omzet in vet... Lees meer

Vakantie vieren is een kunst

Gisterenavond, tijdens een onsmakelijk diner bij de plaatselijke Griek kwam de waarheid naar boven. We houden allemaal niet van de warmte. ‘Wat doen we dan in hemelsnaam hier’, vroeg ik. Iedereen wees naar elkaar. ‘Ik dacht dat jij van de zon hield? Wie, ik? Nee, gatsie.’ Het werd duidelijk dat een zon, zee en strandvakantie niet aan ons is besteed. Die kunst verstaan wij duidelijk niet. Welke vorm van vakantie past dan wel bij ons? We besloten open kaart te spelen. Manlief was erg teleurgesteld in de Griekse wifi. Die wifi is voor hem een must. Zodat hij niets hoeft te missen wat er in de wereld gebeurt. Oh ja, en een actieve vakantie lijkt hem ook wel wat. Alleen niet wandelen of fietsen. Wat overblijft is zeilen. Wij (de kinderen en ik) rolden slechts met onze ogen. Zoon B wil vertier in de vorm van sport en spel. Als ik zeg dat hij dit toch zelf kan opzoeken, kijkt hij mij glazig aan. Of ik wel gezien heb dat er hier geen ruk te beleven valt juist omdat er geen programma is? Dochterlief is de makkelijkste van het stel. Ze wil lezen en af en toe iets bezoeken. Meerdere stedentrips ziet zij wel zitten. Ik vertel ze dat ik mijn mini vakantie in London heerlijk vond. Geen gezeur aan mijn hoofd en precies doen waar ik zelf zin in had. “Misschien moet je eens minder bezig zijn om de regie in hand te houden en meer leven in het nu’, klaagt man A. Alle wensen zijn op tafel gelegd. Het komt er eigenlijk op neer dat A het... Lees meer

GEWOON K is verkrijgbaar bij de boekhandel!

Bestel alvast het boek

‘De columns van Chantal raken me. Op een realistische manier laat ze zien wat borstkanker met je doet en wat de impact is van de ziekte. Indrukwekkend mooi!’

– Quinty Trustfull, presentatrice en ambassadeur van Stichting Pink Ribbon