GEWOON K

“Zo met de deur in huis vallen als Chantal Deen met de titel van haar boek doet, zo schrijft ze ook haar ervaringen en gevoelens op – of van zich af – over haar borstkanker. In korte hoofdstukken, die erg aan columns doen denken, komt met veel humor en een portie zelfspot de mallemolen van diagnose, angst, chemo, bestraling en operatie langs. Dit is vaker beschreven in een egodocument, maar de stijl van deze auteur is zeer verfrissend en direct.
Lees verder

Commentaar lezerspanel

‘Chantals houding, vechtlust, vertelstijl (en daarmee: haar boek) is er eentje waar de lezer – los van het onderwerp kanker – voor zichzelf een levensles uit kan plukken; op het gebied van voor jezelf opkomen, jezelf uitspreken, lef tonen, in enge situaties het hoofd koel houden en gáán voor hetgeen (en voor de personen) waar je hart naar uitgaat. Dát gevoel is bij ons sterk blijven hangen.
Lees verder

Het zal je kind maar wezen

Het zal je kind maar wezen; een kind dat een ander doodt.  Afgelopen week kwam de rechtspraak van de jongen die het meisje Romy eerst seksueel misbruikt heeft en daarna heeft vermoord. Mensen waren laaiend na het lezen van de straf. Deze knul van veertien jaar krijgt één jaar in jeugddetentie en dan nog eens jeugd-tbs. Ik snap de frustratie wel maar tegelijkertijd is het ook een jongen van veertien jaar jong. Het fijne zullen we nooit weten, denk ik, maar heftig is het wel. Hoe leef je hier mee? Als ouders van de dader maar ook de ouders van het slachtoffer. Slaap je dan nog lekker of komt dat nooit meer goed? Mijn vriendin heeft haar dochter verloren door een stom ongeluk. De dochter reed keurig op de juiste kant van de weg. Zomaar een straat waarbij het fietspad niet gescheiden is van de auto’s. Zij reed een scooter en een jongen van twaalf jaar kwam haar, op dezelfde weghelft, tegemoet op zijn fiets. Hij reed dus aan de verkeerde kant van de weg. Doordat de ruimte beperkt was op het fietspad moest zij uitwijken en op datzelfde moment kwam er een vrachtauto voorbij en schepte haar. Zij heeft het niet meer na kunnen vertellen, de jongen wel. Hij had daar nooit mogen fietsen omdat er simpelweg geen plaats was voor twee. Heeft hij haar vermoord? Nee, maar door hem is zij er niet meer. Slaapt mijn vriendin goed? Nee. Verdient hij een straf? Hij heeft levenslang gekregen doordat zij er niet meer is. Komt het dan ooit nog goed? Mijn vriendin heeft een jaar na dato gesproken met... Lees meer

De kunst van het uitstellen

Als het moet kan ik heel goed zaken uitstellen. Dat klinkt natuurlijk raar want je moet niets uitstellen, je stelt zelf iets uit omdat je er vaak geen zin in hebt. Je wilt wel maar er zijn andere dingen die veel leuker zijn of je bent bang dat het je niet lukt. Zo zijn er ongetwijfeld nog honderd redenen om iets uit te stellen maar er komt een moment dan moet je, of je het nu leuk vindt of niet. Mijn eerste boek is organisch tot stand gekomen. Ik was ziek, blogde en voilà een boek was het resultaat. Sinds vorig jaar mei werk ik al aan mijn tweede boek. Lees, ik stelde het uit en maar uit. Ik had het altijd te druk om te schrijven want fulltime baan, lesgeven in de sportschool, man en twee kinderen. De werkelijke reden was dat ik niet durfde. Ik was bang dat ik het helemaal niet zou kunnen. Bang om door de mand te vallen. Bang dat iedereen zou zien dat ik niet kan schrijven. Het verhaal zat in mijn hoofd maar hoe kreeg ik dat in vredesnaam daaruit en ook nog op papier. Een paar avonden heb ik het geprobeerd om ervoor te gaan zitten. Echt vlotten deed het niet. Ik was dan ook druk bezig met uitstellen. In plaats van te typen ging ik kijken wat er gebeurde op facebook, zag ik allerlei leuke fimpjes op youtube en volgde ik de ene na de andere serie. Ondertussen had ik wel alle hoofdstukken een naam gegeven en genummerd. Ik was er ook uit dat ik vanuit vijf personages wilde schrijven... Lees meer

Ode aan miss O

“Dit hadden we niet afgesproken hè”, zeg je tegen mij als ik je kamer binnenkom. Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Als ik naast je bed sta friemel ik wat onhandig aan je linkerarm omdat ik niet goed weet of ik je nu kan knuffelen of niet. “Nee, niet deze arm daar zit het ook. Pak mijn andere arm, sorry hoor”, zeg je zacht. Dit is mijn tweede live ontmoeting met je en waarschijnlijk ook de laatste. De kanker heeft jou verder in zijn greep en laat je niet meer los. Wat rest is reservetijd die jij volop benut. In de hospice waar je ligt is het een komen en gaan van mensen die je in je 49 jaar geraakt hebt met je spirit. Ik riep altijd stoer dat als je ernstig ziek bent alle decorum verdwijnt. Dat decorum is je vernislaag, het laagje dat alles net even iets mooier maakt. Ik was ervan overtuigd dat bij het verdwijnen van die laklaag je in de puurste vorm van zijn bent. Na gisteren weet ik wel beter. Onder die glans zit verf; opgebouwd van jaren door zon, regen, weer en wind. Nu die vernis is verdwenen zijn de scheurtjes duidelijk zichtbaar. Daar kan geen kwast meer tegenop. De pijn overvalt je en kun je niet meer verbergen achter die lagen verf. Het liefst zou je willen verdwijnen in die scheuren die het vernis heeft achtergelaten. Je ligt daar figuurlijk en bijna letterlijk bloot maar kunt nog niet overgeven. Dus grijp je waar kan de regie en stuur je mij de kamer uit omdat je niet wil dat ik... Lees meer

GEWOON K is verkrijgbaar bij de boekhandel!

Bestel alvast het boek

‘De columns van Chantal raken me. Op een realistische manier laat ze zien wat borstkanker met je doet en wat de impact is van de ziekte. Indrukwekkend mooi!’

– Quinty Trustfull, presentatrice en ambassadeur van Stichting Pink Ribbon