GEWOON K

“Zo met de deur in huis vallen als Chantal Deen met de titel van haar boek doet, zo schrijft ze ook haar ervaringen en gevoelens op – of van zich af – over haar borstkanker. In korte hoofdstukken, die erg aan columns doen denken, komt met veel humor en een portie zelfspot de mallemolen van diagnose, angst, chemo, bestraling en operatie langs. Dit is vaker beschreven in een egodocument, maar de stijl van deze auteur is zeer verfrissend en direct.
Lees verder

Commentaar lezerspanel

‘Chantals houding, vechtlust, vertelstijl (en daarmee: haar boek) is er eentje waar de lezer – los van het onderwerp kanker – voor zichzelf een levensles uit kan plukken; op het gebied van voor jezelf opkomen, jezelf uitspreken, lef tonen, in enge situaties het hoofd koel houden en gáán voor hetgeen (en voor de personen) waar je hart naar uitgaat. Dát gevoel is bij ons sterk blijven hangen.
Lees verder

Tot de volgende keer maar weer!

‘Ik wacht al dagen op je’, zegt mijn moeder. ‘Je had beloofd om te komen maar je kwam maar niet’. Boos is ze omdat ik haar heb laten zitten. Ze moet huilen. Waar bleef ik nou toch, blijft ze herhalen. Mijn moeder heeft een hersenbloeding gehad aan haar rechterhersenhelft. Ook haar frontale kwab; de grootste kwab van de hersenen, is behoorlijk aangetast. Hierdoor heeft ze moeite met herinneren; soms weet ze niet meer dat er iemand op bezoek is geweest. Haar geheugen is stuk en een reparatie is niet meer mogelijk. Daar waar in je linkerhersenhelft je spraak en taal zit, heeft rechts weer andere kwaliteiten. Rechts zorgt voor planning, organisatie, het oplossen van problemen, het nemen van besluiten, impulscontrole, selectieve aandacht en het beheersen van gedrag en emoties. Al die punten ontbeert mijn moeder in meer of mindere mate. Sinds haar ontslag uit het ziekenhuis verblijft ze in een verpleegtehuis. Daar wordt hard gewerkt aan het optimaliseren van de uitgevallen functies. Doordat de hersenbloeding haar rechts trof, is ze verlamd aan haar linkerkant. Haar linkerarm en been reageren nauwelijks. Elke dag zet een fysiotherapeut mijn moeder rechtop in bed in de hoop dat ze, met ondersteuning, rechtop kan blijven zitten. De logopediste traint mijn moeders slikfunctie die niet naar behoren werkt. Hierdoor kan ze alleen maar gepureerd voedsel eten anders stikt ze. ‘Opgewarmde troep’, vindt mijn moeder het en ik kan haar geen ongelijk geven. Haar ruimtelijk inzicht is ook de weg kwijt; ze kan haar lepel met eten niet altijd rechtstreeks in haar mond krijgen. Er is altijd wel sprake van een omweg. Mijn moeder kan, zoals... Lees meer

Donau haar

Een verhaal letterlijk uit de oude doos dat, in een iet wat andere vorm, in mijn boek, Gewoon K is terug te lezen. Mijn ouders waren net een stelletje toen mijn vader een ongeluk met zijn scooter kreeg. Hij was lekker aan het toeren op zijn scooter en zag niet dat er een vrachtwagen geparkeerd stond met de laadklep open; hij reed met een bloedgang de vrachtwagen in. Dit resulteerde, volgens mijn vader, tot het verlies van een merendeel van zijn haar. Wat overbleef van zijn weelderige haardos was een kransje van haar rondom zijn hoofd. In die tijd was het totaal niet hip om met een bijna kale kop rond te lopen. Mijn vader was ten einde raad want hoe moest hij zich dan vertonen aan zijn verkering en de rest van de wereld? Gelukkig was er een oplossing: de toupet. Mijn vader was niet voor een gat te vangen en kocht niet een, niet twee maar vier toupetten. Een zwarte met sluik haar , een zwarte met krullen, een grijze met krullen en een grijze met sluik haar. Knap, dat die man maling had aan wat men dacht over zijn dagelijks wisselende coupè. De techniek in die tijd was nog niet zo ver en dat maakte dat die toupet met  een soort duct tape werd bevestigd op het hoofd van mijn pa. Die tape bevond zich op een drietal plakpunten in die toupet. Naarmate de dag vorderde, ging dat tape irriteren en krabde hij regelmatig op en achter zijn hoofd. Dit veroorzaakte dan een soort van theater-gordijnopening achterop zijn hoofd. Naarmate mijn broers en ik ouder werden,... Lees meer

Gerimpeld kleibint

Eindelijk was het dan zover: ik mocht mijn opwachting doen in Koffietijd. Hier had ik jaren naar uitgekeken; vooruit eigenlijk naar RTL late night maar ik kan niet alles hebben. Op die dinsdag moest ik mij om half negen melden in een villa nabij Hilversum. Gelukkig had ik die dag ervoor nog tips gekregen over wat ik aan moest doen. Mijn tas was dan ook goed gevuld met reserve-setjes kleding. Die zouden ervoor zorgen dat ik geen kilo zwaarder zou lijken dan ik ben of in het meest positieve geval, mij zelfs slanker zouden maken. Loretta en Vivian, here I come. Ik werd na aankomst en een kop koffie meegenomen naar de visagie ruimte. Daar stond Joan, de visagiste klaar om mij nog mooier te maken. Ze keek naar mij en zei, ‘Je hebt bijna geen rimpels’. Ik voelde me gevleid. Ze ging verder,’ Dat komt natuurlijk omdat je een paar kilo’s zwaarder bent.’ Dus, de toon was gezet. Ze had zelf ook niet echt liggen woelen in de fontein van de jeugd. Dat heb ik maar niet hardop gezegd. Met minimaal vijf lagen foundation op mijn snoet mocht ik plaats nemen achter de tafel. Mijn tafel- en lotgenoot L ging rechts van mij zitten. De camera’s stonden ook op rechts en recht voor ons. Er werd niets aan het toeval overgelaten. Er was ons wel van tevoren geadviseerd om je handen voor je houden want anders zouden we de microfoon blokkeren en helemaal niet meer uit onze woorden komen. Ik had mijn zwarte jurk met okergele jas aan; wat kon mij nog gebeuren. Zenuwachtig ? Nee, ik had... Lees meer

GEWOON K is verkrijgbaar bij de boekhandel!

Bestel alvast het boek

‘De columns van Chantal raken me. Op een realistische manier laat ze zien wat borstkanker met je doet en wat de impact is van de ziekte. Indrukwekkend mooi!’

– Quinty Trustfull, presentatrice en ambassadeur van Stichting Pink Ribbon