GEWOON K

“Zo met de deur in huis vallen als Chantal Deen met de titel van haar boek doet, zo schrijft ze ook haar ervaringen en gevoelens op – of van zich af – over haar borstkanker. In korte hoofdstukken, die erg aan columns doen denken, komt met veel humor en een portie zelfspot de mallemolen van diagnose, angst, chemo, bestraling en operatie langs. Dit is vaker beschreven in een egodocument, maar de stijl van deze auteur is zeer verfrissend en direct.
Lees verder

Commentaar lezerspanel

‘Chantals houding, vechtlust, vertelstijl (en daarmee: haar boek) is er eentje waar de lezer – los van het onderwerp kanker – voor zichzelf een levensles uit kan plukken; op het gebied van voor jezelf opkomen, jezelf uitspreken, lef tonen, in enge situaties het hoofd koel houden en gáán voor hetgeen (en voor de personen) waar je hart naar uitgaat. Dát gevoel is bij ons sterk blijven hangen.
Lees verder

Positivo

“Wil jij meedoen aan ‘Pluk de dag’”, vraagt oncologieverpleegkundige M als ze mij belt. “Ja hoor, ik doe wel mee.” Als ze uitlegt waar het voor staat ben ik blij dat ik ja heb gezegd. De dag is bedoeld voor (ex) kankerpatiënten om workshops te volgen van meditatie tot gezonde voeding (gratis). Oh ja, ik krijg een uur de tijd. “Waar ga ik het dan over hebben”, vraag ik M. “Dat je zo’n positivo bent ook tijdens jouw ziekteproces. Als iemand de dag plukt ben jij het wel.” Drie dagen na mijn gesprek met M word ik gemaild door iemand van ‘Pluk de dag’ met het verzoek een foto van mijzelf in te leveren en een korte beschrijving van mijn workshop. Stoer schrijf ik dat de titel mag zijn, ‘Ziek zijn is geen keuze maar wel hoe je ermee omgaat’. De inhoud zal voornamelijk bestaan uit het voorlezen van enkele blogs uit mijn boek ondersteund door een powerpoint presentatie. Dit alles speelde in juni van dit jaar, de dag stond gepland op 16 september. Het verhaal dat ik zou gaan houden had ik al in grote lijnen in mijn hoofd, nu de presentatie nog. De rode draad zou zijn communiceren. Als je iets niet snapt wat je oncoloog of andere witte jas zegt of je weet niet of een bijwerking normaal is na een chemo, ZEG HET DAN! Artsen en verpleegkundigen zijn net mensen: zij weten ook niet alles en kunnen geen gedachten lezen. Dit alles ging ik omlijsten met mijn humor, positiviteit en relativeringsvermogen. Ik was er dan gisterenochtend ook helemaal klaar voor (na twee langdurige sessies op... Lees meer

#nekloze

Ken je dat, dat je in de supermarkt of op een andere openbare plek iets wilt opzoeken in je telefoon en dat je dan per ongeluk drukt op de cameraknop en die lens op jou gericht is en zo, knip een foto van je maakt? Nou, ik maak dat regelmatig mee en het resultaat is niet best. Ik noem het de nekloze selfie. Gelukkig hoef ik mijn geld niet te verdienen met het plaatsen van foto’s van mijzelf op bijvoorbeeld Instagram. Ik denk dat we dan alleen droog brood kunnen eten. Er zijn echter wel mensen die hun boterham met luxe beleg verdienen met het maken van prachtige kiekjes op dit fijne medium. Dat blijkt gewoon een baan te zijn waar ze ook echt hard voor moeten werken. Hun taak is om jou te verleiden tot het aanschaffen van kleding, vakanties, fototoestellen, horloges, smoothies etc die zij etaleren in hun Instagrampost. Voor elke post die ze maken krijgen ze een bedrag van de fabrikant of het bedrijf van het desbetreffende product. Dan kan enorm oplopen en zo zijn er dus veel influencers (zoals dat heet) die er een dagtaak aan hebben. Maar net als in de echte wereld wemelt het hier ook van de concurrenten. Zie maar eens op te vallen in de menigte van andere beïnvloeders. Ik zag laatst een foto waarop te zien is hoe zo’n meisje wordt gefotografeerd voor een post die misschien wel een miljoen likes krijgt. Degene die de foto maakte haalde de meest gewaagde capriolen uit om de dame goed en vooral mooi in beeld te krijgen. De tekst onder de geplaatste foto luidde;... Lees meer

Zo’n mens

Direct na de aanslag in Barcelona dook dit gedicht (zie onderaan deze tekst) van Toon Hermans op in mijn facebook tijdlijn. Ik las het en dacht; zo’n mens wil ik zijn. Ik wil er zijn, er toe doen, een verschil maken hoe groot of klein ook en bovenal wil ik iets bijdragen aan de mensheid want we hebben het broodnodig. Ik weet niet of het komt door mijn leeftijd of door de tijd maar ik hoor veel mensen in mijn omgeving klagen. “Het is niet meer wat het was was”. Nee, huh huh, alles verandert dus niets blijft hetzelfde maar om nou te zeggen dat het dan slechter is? Ik ervaar het niet zo. Ik weiger namelijk zo’n mens te zijn. Een mens die langs de zijlijn zit en alleen maar moppert over de jeugd van tegenwoordig. Dat mens die weigert om ook maar een stap in de richting van die jongeren te zetten om te kijken van je van elkaar kunt leren. Ik lunch vaak op mijn werk met twee jongeren. Ik vind ze leuk en leer veel van ze en zie dat ze anders in het leven staan dan ik destijds. Wat een vooruitgang. Daar hebben wij aan meegewerkt hè, mensen uit de jaren zestig en zeventig. Je bijdrage heb je dus al geleverd. Zo’n mens ben jij. Gisteren zei iemand, “ De wereld is niet eerlijk en je zult er maar aan moeten wennen”. Ik wil daar hélemaal niet aan wennen. Ik wil zo’n mens zijn dat vecht voor alles wat krom is zonder te verzuren. Ik wil geloven dat eerlijk niet lang duurt maar het... Lees meer

GEWOON K is verkrijgbaar bij de boekhandel!

Bestel alvast het boek

‘De columns van Chantal raken me. Op een realistische manier laat ze zien wat borstkanker met je doet en wat de impact is van de ziekte. Indrukwekkend mooi!’

– Quinty Trustfull, presentatrice en ambassadeur van Stichting Pink Ribbon