Superkrachten

Hieronder een blog dat ik mocht schrijven voor het millennial platform Lifejunkie.nl. Omdat we allemaal superkrachten bezitten.

 

JE WARE IK
Kun je altijd kiezen hoe je je gedraagt in moeilijke tijden? Ik denk het niet. Volgens mij staat je ware ik altijd op, in tijden van nood. Die ‘ik’ sluimert bij gebrek aan uitdagingen ergens in je lijf. Als de nood aan de man is, wordt die ‘ik’ geactiveerd en kun je meer aan dan je ooit voor mogelijk hebt gehouden. Dit is geen keuze; het gebeurt gewoon.

Pas zag ik de documentaire van Tony Robbins op Netflix. Die Tony is een wereldberoemde zelfhulp auteur en ondanks de titel (van de documentaire), ‘I am not your guru’ kwam hij daar gevaarlijk dicht in de buurt. Een van de deelnemers aan zijn seminar was een jonge vrouw. Deze dame was seksueel misbruikt in haar jeugd door meerdere familieleden. Daarnaast verloor ze haar broer door een auto-ongeluk. Toch zat ze niet bij de pakken neer of verweet ze haar familie voor haar leed. Nee, ze zette zich actief in tegen seksueel misbruik en koos ervoor haar verleden niet te laten leiden in haar heden. Dat laatste is natuurlijk wel een keuze maar hoe je met een situatie omgaat, komt vaak van binnenuit. Veel meer van dit soort karakters passeren de revue in deze film. De een nog dapperder dan de ander. Maar allemaal staan ze als een huis en heeft de malaise ze niet kapotgemaakt.

Zelf kreeg ik begin 2014 de diagnose borstkanker. Iedereen om mij heen vroeg zich af waarom dit mij nu moest overkomen. Ik was nog zo jong, 45 jaar en had twee kinderen. Mijn man was werkeloos dus men vond dat als iemand het niet verdiende, dan was ik het wel. Wonderlijk genoeg heb ik mijzelf die vraag nooit gesteld. Echt niet. Terwijl ik voor die diagnose heus wel kon mopperen over onrecht, groot of klein. Maar na het horen van dit vonnis ontsteeg ik mijzelf. Er kwam een oerkracht vrij die ik niet eerder had ervaren. Het was niet zo dat ik wel even die kanker zou gaan verslaan. Het is geen wedstrijd maar mentaal wel een gevecht. Elke dag vocht ik om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Ik probeerde altijd iets positiefs te zien en de dag te plukken. Dit heeft twaalf maanden geduurd. Daarna werd ik kankervrij verklaard en pakte ik mijn gewone leven weer op.

Moraal van het verhaal is dat we allemaal de ballen hebben om een crisis tegemoet te treden. Die kracht bezitten we allemaal. Je moet het alleen wel willen aanboren. Je kunt er namelijk ook voor kiezen om je over te geven bij tegenslagen. Om eens lekker diep in de put te zakken en jammeren dat het toch allemaal geen zin heeft. Nogmaals: een levensbedreigende ziekte versla je niet door positief te zijn, maar het helpt je wel door die pittige tijd heen. Ik heb genoeg droeftoeters gezien die zeer goede levensverwachtingen hadden maar eigenlijk de moed al hadden opgegeven. Ze hadden de begrafenismuziek al uitgezocht en een proefligging in de kist gedaan. Helaas voor hen kom ik ze nog regelmatig tegen. Wat een verspilling van de niet gebruikte energie die absoluut aanwezig was.

Wat het leven je ook voor de voeten werpt: weet dat je superkrachten bezit. Je kunt letterlijk bergen verzetten. En als het even niet gaat, wacht je tot de storm voorbij is en waag je een nieuwe poging. Je hoeft namelijk niet altijd sterk of dapper te zijn. Even uithuilen kan zeer helend zijn. Het is dan ook geen pleidooi voor positivisme maar voor je ware ik en die tot bloei laten komen in tijden van nood.

Die staat van zijn heb ik sinds begin 2015 niet meer mogen ervaren. Ik vermoed dat mijn ware ik zich schuilhoudt voor wellicht een nieuwe uitdaging.

Veel liefs,

Chantal

Volgende
Vorige