De afwijzing in zijn ogen kijken

2018 is van start gegaan en heeft mij in de prille vijf dagen van haar bestaan, twee afwijzingen opgeleverd. Een van een agentschap die mogelijkerwijs mijn tweede boek zou kunnen pluggen bij een uitgever en de tweede nee, van een damesblad online. Het agentschap handelt alleen in non-fictie en het vrouwenmagazine vond mijn manier van schrijven en de toon niet passen bij hun website.’Eerlijk is braaf: er zijn tranen gevloeid. Ik heb ze opgeveegd en bij  het eelt op mijn ziel gelegd.

‘Wie moet spartelen voor zijn voortbestaan, moet immers inventief zijn en ‘out of the box’ denken. En daarom is afwijzing zo belangrijk, evenzeer het cruciaal is om ongeacht de afwijzingen door te gaan met waar je in gelooft. De aanhouder wint altijd. Voor de ene persoon duurt het echter wat langer voordat hij zijn succes vindt. Zolang je maar nooit opgeeft.’ zei J.K. Rowling in een interview.

Daarom voor jullie het proefstukje(lees het stukje onder het plaatje) dat ik heb gestuurd naar het online magazine SAAR, voor vrouwen van 50+ die nog lang niet dood zijn. Veel leesplezier en ook in 2018 hou ik jullie weer op de hoogte van mijn knotsgekke avonturen.

Heel veel liefs en een magische nieuw jaar,

Chantal

 

In 2018 word ik vijftig jaar, hallelujah. Ik kijk er bijna reikhalzend naar uit want ‘hoe ouder hoe gekker’, luidt het spreekwoord en daar ben ik het hartgrondig mee eens. Wat is er nu fijner dat steeds meer durven zeggen wat je werkelijk denkt. Gewoon recht voor zijn raap zonder die lucht van die stinkende heelmeester. Nu ben ik al zeer direct maar ik merk dat de sluizen steeds verder opengaan en dat geeft lucht.

Tijdens je volwassen leven moet je figuurlijk heel wat af slikken want zo hoort het, toch? Je leeft in de veronderstelling dat je veel te verliezen hebt als je dingen uitspreekt die het daglicht bij de ontvanger niet kan verdragen. Zo heb ik aardig wat gemanoeuvreerd in een gesprek. Alles om de ander niet te willen kwetsen. Nou doe ik hier net alsof ik mijn leven lang een heilig boontje ben geweest en dat was ik niet altijd. Ik heb menig persoon gekwetst met mijn opmerkingen. Gewoon omdat ik mijn bek maar een duw gaf, lees: ik dacht niet na over de consequenties. Zo zei ik tegen iemand dat ik een wit lederen bankstel het toppunt van kitsch vond. Niet lang daarna kreeg ik een foto toegestuurd met daarop het slachtoffer (van mijn bekduwerij) op haar witte bank. Ook heb ik menig liefhebber van Nederlandse smartlappen beledigd door aan te geven dat je daar toch niet voor je verdriet naar wil luisteren. Ook dames die rondlopen in kleding van dat Spaanse merk waar het lijkt alsof je kleding heeft overgegeven, kijken mij nu nog boos aan omdat ik die vorm van zelfexpressie niet kon en kan waarderen.

Omgekeerd heb ik ook dingen gezegd ten positieve die ik eigenlijk niet meende. Alles om in de smaak te vallen bij een potentieel nieuwe vriend of vriendin. Ik wilde er zo graag bij horen dat ik mezelf verloochende. Waarvoor eigenlijk? Omdat ik bang was om a) alleen over te blijven (lees, ik krijg nooit een man) en b) niet genoeg vrienden te hebben (lees, er bestaat echt zoiets als teveel vrienden hebben). Nu de jaren verstrijken en tegenspoed ook regelmatig mijn huis is binnengelopen zijn de verhoudingen veranderd. Ik merk dat ik sneller kritiek of andere vormen van feedback makkelijker naast mij neerleg als de woorden mij niet beter maken. Ik heb de stofkam door mijn vrienden- en kennissenkring gehaald en de vampirella’s, droeftoeters en ventieltrekkers vaarwel gezegd. Lucht het op? Nou en of, natuurlijk heb ik er wel tranen om gelaten, maar genoeg is genoeg.

Hoe dichterbij de vijftig hoe minder mensen ik leuk vindt. Ik ben het prietpraatje tegenwoordig snel voorbij en dan doet de natuurlijke selectie al snel zijn ding. Ik heb geen zin meer in poppenkast of ander theater. Ik vind jou leuk of niet: zo simpel is het. De vrije tijd die ik heb wil ik zo prettig mogelijk doorbrengen. Dat wil niet zeggen dat je rond je vijftigste of daarna geen vrienden meer kunt maken, integendeel maar het selectieproces gaat sneller en als na wrijving (de eerste ruzie of discussie) geen glans meer komt, haak ik af. Ik voel me meer mezelf en heb ook nog eens minder schuldgevoelens. Zo houd ik weer meer tijd over voor andere leuke dingen zoals:

  • ongegeneerd mijn mening geven
  • in het openbaar een boer laten (oh nee, dat is gewoon onbeleefd)
  • een winkelmeisje te hulp schieten als ze een standje krijgt van haar leidinggevende waar ik bij sta
  • iemand die voordringt hardop vragen waar hij/zij denkt mee bezig te zijn
  • uit mijn auto stappen als een andere weggebruiker mij heeft afgesneden
  • tegen mijn vriendin zeggen dat die jurk haar echt dik maakt
  • iemand vertellen dat hij/zij stinkt (alleen maar om anderen voor te zijn)
  • je kinderen voor schut zetten bij hun vrienden
  • hardop zingen op de fiets
  • je kleurenadvies het raam uit gooien
  • en soms ook gewoon je mond houden omdat je ook weleens de wijste moet zijn

Welk sociaal wenselijke gedrag heb jij het raam uitgemieterd? Of ben ik de enige die gestopt is met te doen en zeggen hoe het heurt?

 

 

Volgende
Vorige