Blauwtje lopen

Een blauwtje lopen in vriendschap is zeer onderschat. Ik heb maar zelden een lied gehoord waarin dit onderwerp vurig wordt bezongen. Teksten als; ‘Waarom liet je mij een blauwtje lopen terwijl ik toch echt de geschikte vriendin voor je was’ moet je met een zaklamp zoeken. Nu is zo’n lange titel ook niet echt een pré maar beschrijft wel waar het omdraait, toch? We hebben allemaal weleens de afwijzing gekregen op een vriendschap die niet eens was gestart. Hoe ga je daarmee om en hoe vermijden we terugkerende blauwtjes?

Een blauwtje lopen betekent dat iets wat je bij een ander voor elkaar wilt krijgen niet lukt: je krijgt de kous op de kop. Het kan hierbij bijvoorbeeld gaan om een verzoek dat je hebt gedaan en dat wordt afgewezen, of om een droombaan die aan je neus voorbijgaat. Vaak heeft het een specifiekere betekenis, namelijk dat de jongen of het meisje op wie je verliefd bent, je duidelijk laat merken dat hij/zij een relatie niet ziet zitten.

Zo verklaart het internet een lopen van een blauwtje. Schrap dan het jongen/meisje en verander relatie in vriendschap en voilà daar staat mijn case.

Ik heb vele blauwtjes gelopen in ontluikende en daarmee ook weer de kop ingedrukte vriendschappen. Een vriendschap heeft veel overeenkomsten met een liefdesrelatie. Er zijn (in mijn geval dan) twee dingen die je niet doet in een vriendschap en wel in een verkering namelijk: zoenen en seks hebben. Voor de rest zijn er alleen maar overeenkomsten.

Een eerste ontmoeting en de klik die je meent te hebben, heeft verdacht veel weg van de vlinders in je buik bij een verliefdheid. Ik raak niet uitgepraat over een nieuwe vriendschap in de maak. Alles aan die persoon is geweldig. Ik kus nog net niet de grond waar die man of vrouw op loopt. Op mijn beurt doe ik ook alles om in de smaak te vallen. Ik gedraag mij als een betere versie van mezelf om de vriendschap van de grond te krijgen. Ik zet werkelijk alles in de strijd om op te vallen en de nieuwe vriend(in) te overtuigen van mijn toegevoegde waarde.

Maar zoals dat gaat bij blauwtjes komt vroeg of laat de afwijzing. Wat daarop volgt is een tsunami aan emoties van woede tot ongeloof. Wie wijst mij nu af? Ik ben toch leuk, grappig en net dik genoeg. Een antwoord krijg ik vaak niet want wees nou eerlijk; ik ga toch niet vragen waarom ik niet behoor tot de vaste clan van de dumper? Ik kan het wel invullen hoor, maar dat zijn aannames. Feit is dat ik niet de persoon ben, waar zij tijd mee willen doorbrengen. Dat doet pijn want hé, ik ben toevallig keileuk. Ik kan het moeilijk loslaten omdat ik mijn eigenwaarde nog teveel laat afhangen van de goedkeuring van anderen. Dat is op zich best treurig maar niet onoverkoombaar. Juist door de vele blauwe plekken die ik heb opgelopen krijg ik steeds sneller door wanneer ik moet stoppen met het overtuigen van de ongeïnteresseerde tegenpartij. Helemaal pijnvrij wordt het niet maar wel minder.

Ik heb mensen ook gedumpt, voordat we goed en wel gestart waren,  om moverende reden die de gedumpte niet altijd mee heeft gekregen. Bij deze wil ik graag mijn oprechte excuses aanbieden als ik dit minder subtiel heb laten merken. Als ik je behandeld hebt als vuil (bij wijze van spreken dan hè) dan spijt mij dat enorm. Een blauwtje lopen is al erg genoeg. Geloof mij; je bent een tof mens. Wij waren echter niet de juiste match.

Net als in een relatie moet de vriendschap van twee kanten komen. Anders moet je er niet eens aan beginnen. Waarom? Gewoon omdat we dat allemaal aan onszelf verschuldigd zijn.

Heel veel liefs

Chantal

 

Volgende
Vorige