Kleedjesleed

Met het herschrijven van boek twee schiet mijn eigen website er de laatste tijd wat bij in maar gelukkig ben ik ook nog elke week te vinden op in de buurt Delft waar ik vorige week dit stuk voor schreef. Veel leesplezier! “Wat deed jij eigenlijk vroeger op Koningsdag, mam?”, vraagt mijn zoon (14). “Mijn fiets versieren en daar rondjes op rijden in straat”, antwoord ik. Na wat uitleg ondersteund door YouTube verdwijnt de glazige blik in zijn ogen. Grinnikend zegt hij: “Wat ga je dit jaar doen dan?” “In de rij staan bij banketbakker Stoffer om hun overheerlijke tompoezen te bemachtigen.” “Die kun je toch ook bij de HEMA halen”, meldt hij. “Bij Stoffer smaken ze heerlijk en bovendien is het een traditie.” “Pffft”, zegt hij, “Waar je zin in hebt. Ik slaap lekker uit.” Ja, nu slaapt hij uit. Dat was vroeger wel anders. Jarenlang heb ik met mijn kinderen op diverse plekken in de stad heel wat uurtjes doorgebracht op een aftands kleedje. Om dé beste plek te bemachtigen moest je voor dag en dauw je bedje uit. Ons favoriete plekje, en die van vele anderen, was rondom de Oude Kerk. Om half zes in de ochtend had je de beste keus. Met een beetje mazzel had je de zonkant te pakken en kon het zaken doen beginnen. Twintig cent voor een compliment Alle meuk werd uitgestald op het kleedje en er werd, met name door mijn zoon, ook nog bijgeklust. Van zijn zesde tot negende jaar heeft hij een leuk zakcentje verdient door een bord te dragen met daarop de tekst: ‘Van deze leuke vent...

Donkere wolk

Sinds 20 maart 2014 heb ik permanent gezelschap van een donkere wolk. In het begin stond de wolk boven mij en bepaalde hij de kleur aan mijn dag. In de loop der jaren krijg ik hem steeds beter op afstand door hem een duw achterwaarts te geven. Soms haalt hij mij in en laat hij zien wie de boventoon voert. Helemaal verdwijnen zal hij nooit: hij hoort bij mij. Sinds kort overschaduwt hij mij weer totdat ik het sein krijg om hem weer op zijn plek te zetten. Die donkere wolk vertegenwoordigt mijn vermoorde onschuld. Vandaag over twee weken mag ik weer op voor mijn jaarlijkse mammografie. Huizenhoog kijk ik daar tegenop omdat het zoveel teweeg brengt. Het blijft beladen ondanks dat er alweer vier jaar zijn verstreken. Het slijt, een beetje want het gaat nooit meer weg. Elke dag zie ik mijn littekens die dat pittige jaar uitbeelden in een reeks van grote en kleine strepen. Verdiende strepen tegen wil en dank. De onschuld is weg. Daar heeft die donkere wolk wel voor gezorgd. Ik voel me de laatste tijd weer erg moe; zie je wel, denk ik dan, ik heb weer kanker. Al drie dagen heb ik last van duizeligheid; kanker. Pijn in mijn teen: teenkanker. Keihard moeten niezen: nieskanker. Ik maak mezelf stapelgek en geef die wolk vrij spel. Als ik s’nachts wakker lig, trekken er meerdere donkere wolken aan mij voorbij. Ze staan voor de dochter van Sanne die haar moeder nooit zal kennen. Ze staan voor D die dagelijks vecht tegen de kanker in haar maag. Ze staan voor de vijf jaar die wij...

In de buurt

Sinds kort mag ik schrijven voor het online medium in de buurt Delft. Dit is een platform van de Persgroep ( o.a. van het AD) die het lokale nieuws verzorgt. Ik schrijf over wat er gebeurt in de stad Delft en wat ik daarvan vindt. Weer een totaal andere tak van sport. Tot nu toe zijn er vijf columns/blogs verschenen en men vindt er wat van. In het begin schrok ik wel van de reacties van mensen. Ze lezen soms alleen maar de kop en hebben er dan al een mening over. Toch vind ik dit een leerzame ervaring en nog leuk ook. Mijn stukken worden niet altijd volledig geplaatst. Vaak worden er zinnen of hele alinea’s verwijderd om het geheel beter te laten smoelen. Hieronder mijn stuk van vorige week ongeredigeerd. Veel leesplezier! Veel liefs, Chantal Na de hype van de Luizenmoeder is iedereen op de hoogte van de praktijken van de moedermaffia. Deze club beperkt zich niet tot het Gooi. Ook in Delft roeren zij zich flink, bijvoorbeeld in het zwembad. Mijn kinderen hebben hun zwemdiploma’s gehaald in het Sportfondsenbad. Als ouder is het spannend om je addergebroed in badje één achter te laten. Gelukkig kon ik plaatsnemen in het zitje wat uitzicht bood op alle badjes. De eerste keer had ik niet door dat de temperatuur en vochtigheidsgraad zijn ingesteld op een verblijf rond de evenaar. Ik dreef dan ook bijna letterlijk het zwembad uit. Dat vertelt de moedermaffia je dan weer niet.Goed, hier leerde ik van en kwam in het vervolg gekleed in laagjes. De moedermaffia start al in de kleedkamer met haar kruistocht met...

De Trumanshow

Ken je de film de Trumanshow? Truman Burbank (Jim Carrey) speelt zonder het te weten de hoofdrol in een realitysoap, alles om hem heen is decor en zijn ‘naasten’ acteren die rol slechts. Zo heb ik Singapore ervaren als een, bijna filmische wereld. Na Hong Kong vervolgde ik mijn zakenreis (twee weken geleden) naar Singapore. Met een vlucht van vier uur heb ik de afstand overbrugd en kom ik aan op een vliegveld zo brandschoon dat ik spontaan mijn zonnebril op wil zetten. Dat had ik nog nooit gezien. Ik laat, waarschijnlijk van de schrik, een papiertje vallen en daar duiken direct drie Singaporezen op en weg is de rommel. Het sprookje kan beginnen. Op een formuliertje dat ik van een wand mag plukken moet ik invullen wat ik kom doen, hoelang ik blijf en vooral waar. Met het ingevulde document in de hand loop ik naar de douane. Gelukkig slaag ik met vlag en wimpel en mag ik het protectionistische land betreden. De weg van het vliegveld naar het hotel is prachtig. Alles schoon, veel bloemen langs de weg en verkeersagressie is in geen velden of wegen te bekennen. Ik keuvel vrolijk met de taxichauffeur over de inwoners van het land. Hij legt uit dat het gros van de inwoners Chinezen zijn (wel 74%). De Maleiers, zijn de oorspronkelijke inwoners maar zijn in de minderheid net als de Arabieren. Singapore is net iets groter dan de Noordoostpolder. Na een rit van twintig minuten duiken de iconische beelden die ik op het internet had gezien van dit land voor mijn neus op. In het schemer licht geeft dit een wonderschoon...

Bij Aliexpress thuis

Voor mijn werk mocht ik een bezoek brengen aan o.a. Hong Kong. Op één maart jl. vertrok ik naar deze stad die inmiddels (weer) onderdeel is van de volksrepubliek China. Niet eerder had ik de stap gewaagd naar Azië; ik was dan ook reuze benieuwd wat ik aan zou treffen. Mijn zoon had wel een idee hoe het er daar uit zou zien. ‘Je gaat eigenlijk naar het land van Aliexpress, mam’. Haha, zo had ik het nog niet bekeken. Na een vlucht van 11,5 uur kom ik aan in Hong Kong. Met een taxi word ik naar het centrale gedeelte van de stad gebracht. Onderweg kijk ik mijn ogen uit naar de flatgebouwen die overal opdoemen. Als je dacht dat New York veel wolkenkrabbers heeft dan heb je HK nog niet gezien. Ik begrijp dat er wel 3000 mensen wonen in één zo’n flat. Dat moet ook wel als je bedenkt dat HK zo’n zeven miljoen inwoners heeft. Tel daarbij nog eens die miljoenen forenzen op die dagelijks HK bezoeken om te werken of anderzijds een hobby te bedrijven. Het gemiddelde woonoppervlak in HK bedraagt 11 m2 en daar wonen 2.8 mensen in. Bizar toch, dat is de oppervlakte van mijn badkamer. Veelal is er in die schoendozen geen ruimte voor een fornuis; daarom eten ze allemaal buiten de deur. Het eten daar is functioneel. Je sluit aan in een rij die buiten al begint, gaat aan tafel, bestelt je dimsum of ander gerecht, eet het op, rekent af en een ieder gaat weer zijns weg. Simpel toch? Gezelligheid zoek je maar elders. Ik heb me nog zo veilig...

Schrijfles van Susan

‘Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het kan’ Dit motto van mijn jeugdheldin Pippi Langkous neem ik graag ter harte. Ik ben begonnen met schrijven zonder enige vorm van scholing in die richting. Niet omdat ik het niet wilde leren hoor, het is er gewoon nooit van gekomen. Tot een maand geleden. Eind vorig jaar kreeg ik een tip van oud- collega B dat Susan Smit schrijflessen ging organiseren bij haar thuis. Ik ben direct in de pen geklommen en heb haar gemaild dat ik wel wilde aanschuiven bij deze masterclass. Eind januari van dit jaar toog ik naar de hoofdstad om bij Susan aan haar keukentafel, tegen een schappelijke vergoeding, alle kneepjes van het schrijfvak te leren. Bij aankomst was ik niet de eerste (ik was bezig veertig rondjes te lopen op de gracht omdat ik veel te vroeg was en toen vergat ik de tijd en kwam ik alsnog bijna te laat binnen) maar werd met gepast enthousiasme door Susan (ik mag dat nu zeggen) ontvangen. Ze had koffie met gebak; wat wil een schrijver nog meer. De club was snel compleet en bestond uit acht vrouwen en slechts een man. Eerst volgde er een voorstelrondje. De dames waren bijna allemaal gescheiden en nog niet zo lang. Ook was de spiritualiteit sterk vertegenwoordigd. Ik was even vergeten dat Susan een zelfverklaarde heks is, schrijft voor het blad Happinez en spiritualiteit omarmt. Daar komen dan ook gelijkgestemden op af. De man en ik waren a) niet gescheiden en b) hadden weinig met spiritualiteit op dat moment.  Ik was dan ook reuze benieuwd...

Liefde is….

Vandaag is het Valentijnsdag. Op deze dag geven geliefden elkaar extra aandacht  met cadeautjes, bloemen, of kaarten. Paus Gelasius I riep in 496 14 februari uit tot de dag van de Heilige Valentijn. Tot dusver de uitleg van Wikipedia. Deze site vermeldt ook nog het volgende; In de Verenigde Staten is men, uit commercieel oogpunt, begonnen met het verleggen van de nadruk van anonieme liefde naar liefde. Laat ik nou toch altijd gedacht hebben dat het altijd om de anonieme liefde ging. Slimme rakkers die Amerikanen. Goed, de liefde hè. Wat kan ik daar nu nog aan toevoegen? Toch wil ik een verhaal met jullie delen waar de liefde vanaf spat in haar puurste vorm. Afgelopen weekend sprak ik een echtpaar op de Emigratiebeurs. Dé beurs voor Hollanders die dromen van een beter leven buiten Nederland. Ze waren van middelbare leeftijd. Toen ik vroeg of ze al concrete plannen hadden om te emigreren, vertelde de vrouw dat alleen haar man wegging. Ik keek het stel aan op zoek naar liefdeloze blikken maar trof die niet aan. De vrouw legde uit dat haar man zo graag die baan wil in Canada dat ze hem die kans wil geven. Zelf gaat ze niet mee omdat ze chronisch ziek is. Ze heeft hier haar kinderen, familie en vrienden; die gaan haar door de afwezigheid van haar man helpen. ‘Als hij daar werkt wat moet ik dan?’, zei ze. ‘Weer nieuwe vrienden maken? Ik kan niet werken. Nee, ik blijf lekker in dit kikkerlandje’. Terwijl zijn vrouw dit vertelde keek de echtgenoot haar zo liefdevol aan, dat ik er jaloers op werd. Wanneer was de...

Boek zoekt uitgever

Drie jaar geleden kwam mijn eerste boek uit. Dat exemplaar was een organisch proces. Ik begon met bloggen en een jaar later werden er achtentachtig blogs gebundeld in ‘Gewoon K’. Het schrijven bleek niet alleen een uitlaatklep maar ook een diepgeworteld verlangen om verhalen op papier te zetten. Als ik een boek kon schrijven waarom niet twee. ‘Is het een vervolg op je eerste boek’, is een vraag die ik de laatste tijd krijg als ik vertel dat ik eindelijk de weg van de tekentafel naar de schrijfmachine heb gevonden. Om antwoord te geven op die vraag: nee, het is geen vervolg. Het is een compleet nieuw boek en heeft helemaal niets te maken met het eerste boek. Een jaar lang zat het boek in mijn hoofd maar ik durfde de stap naar mijn laptop niet te maken. Inmiddels ben ik, door een twist van het lot, op vier november 2017 gestart met het schrijven van het boek, ‘Wiedewinde'(werktitel dus nog niet definitief). En nu is het klaar! De eerste versie heb ik geschreven in drie maanden tijd, gewoon naast mijn fulltime baan, kinderen, sportlessen en een sociaal leven. Om te weten of het leuk, grappig, geloofwaardig, kloppend en consistent is heb ik een lezerspanel in het leven geroepen om mij tijdens mijn schrijftocht te helpen. Het panel bestaat uit mensen die dichtbij maar ook ver van mij af staan. De leeftijd varieert van drieëntwintig tot en met tweeëntachtig jaar. Het zijn iets meer vrouwen dan mannen. Het zijn mensen die veel boeken lezen en zij die zelden tot nooit een boek oppakken. De feedback is dan ook zeer...

Het parallelle huishoud-universum van pubers

Vandaag kreeg ik van manlief een filmpje doorgestuurd waarop een Engelse vader op een Brits onderkoelde manier stond uit te leggen hoe zijn pubers een nieuwe wc rol konden aanbrengen bij het toilet. Het was uitermate grappig, vooral de boodschap dat hij het zijn kinderen diverse malen had uitgelegd in levende lijve maar dit niets had opgeleverd. Dan maar via social media; ‘Eens kijken of dat werkt’ waren de woorden van de Britse papa. Ook hier in huis is de lege wc rol een bekend fenomeen. Hoe vaak A of ik het belang uitleggen van een goed gevulde rol; tot op heden heeft het nog niet mogen baten. Als ze zelf het slachtoffer zijn geworden van een papierloze toiletsessie is het gegil niet van de lucht. Bij voorkeur schreeuwen ze achter een gesloten deur dat het papier op is.  Om vervolgens een van ons als een hert in de koplamp aan te kijken, bij het binnen brengen van een vers pak toiletpapier want zij kunnen er toch niets aan doen? Heb je een puber in huis? Zorg voor schaduwservies. Sla je slag bij de Hema, Blokker of Ikea voor een goedkoop alternatief. Doe je dat niet dan grijp je geheid vaak mis want de mokken, schaaltjes, borden en bestek stapelen zich keurig op in de kamers van je kinderen. Dat ze het zelf kunnen terugbrengen naar de keuken is een rare vraag.  ‘Weet je, mam’, zegt puber nummer een, ‘ik heb de hele dag school en dan ook nog eens huiswerk. Dan kun je niet van mij verwachten dat ik alles opruim, meteen- als jij dat wilt.’ Pubers hebben...

Chantal doet iets aan haar afvalmanagement

Gisteren vroeg iemand aan mij of de kilo’s er nog steeds afvliegen? Nee, gestaag probeer ik dat boventallige vet duidelijk te maken dat ze niets meer te zoeken heeft in mijn lijf. Die memo is niet goed aangekomen, vermoedelijk omdat niemand het heeft gelezen. Ik denk dat ik moet toewerken naar een complete reorganisatie van mijn overcapaciteit. Pappen en nat houden, werkt duidelijk niet. Ik moet met grover geschut komen om van mijn lijf weer een gezonde machine te maken. Zodra mensen horen wat ik doe aan beweging snapt men niet waarom ik geen sportief figuur heb. Je kunt een knikker laten kaatsen op mijn bovenbenen: zo gespierd zijn ze. Als je ze ziet, geloof je niet dat die benen 155 rondjes per minuut kunnen draaien op een spinningfiets. Van mijn conditie schrikt zelfs Arie Boomsma. Laat u niet foppen door mijn kleine zadeltassen; ik duw minimaal twee keer mijn eigen gewicht weg. Toch is dit niet terug te zien in mijn spiegelbeeld. Hoe vaak ik de laatste maanden ook de oorlog heb verklaard aan mijn overgewicht; het heeft niet geresulteerd in een krankzinnig getal waar weegschaal van juicht. ‘Kun je nagaan hoe je eruit zou zien als je niet sport’, zei iemand tegen mij. Ook geen gedachte die mij motiveert. Er moet bezuinigd worden en dan pas kunnen er meer kilo’s gaan rollen. Ik ben mijn eigen manager! Ik bepaal toch echt zelf wel wat erin gaat of niet dan? Een kleine kanttekening is wel op zijn plaats. Geen enkel lichaam is hetzelfde en reageert daardoor anders op een nieuw beleid. Als er gesneden moet worden zal dat...