Positivo

“Wil jij meedoen aan ‘Pluk de dag’”, vraagt oncologieverpleegkundige M als ze mij belt. “Ja hoor, ik doe wel mee.” Als ze uitlegt waar het voor staat ben ik blij dat ik ja heb gezegd. De dag is bedoeld voor (ex) kankerpatiënten om workshops te volgen van meditatie tot gezonde voeding (gratis). Oh ja, ik krijg een uur de tijd. “Waar ga ik het dan over hebben”, vraag ik M. “Dat je zo’n positivo bent ook tijdens jouw ziekteproces. Als iemand de dag plukt ben jij het wel.” Drie dagen na mijn gesprek met M word ik gemaild door iemand van ‘Pluk de dag’ met het verzoek een foto van mijzelf in te leveren en een korte beschrijving van mijn workshop. Stoer schrijf ik dat de titel mag zijn, ‘Ziek zijn is geen keuze maar wel hoe je ermee omgaat’. De inhoud zal voornamelijk bestaan uit het voorlezen van enkele blogs uit mijn boek ondersteund door een powerpoint presentatie. Dit alles speelde in juni van dit jaar, de dag stond gepland op 16 september. Het verhaal dat ik zou gaan houden had ik al in grote lijnen in mijn hoofd, nu de presentatie nog. De rode draad zou zijn communiceren. Als je iets niet snapt wat je oncoloog of andere witte jas zegt of je weet niet of een bijwerking normaal is na een chemo, ZEG HET DAN! Artsen en verpleegkundigen zijn net mensen: zij weten ook niet alles en kunnen geen gedachten lezen. Dit alles ging ik omlijsten met mijn humor, positiviteit en relativeringsvermogen. Ik was er dan gisterenochtend ook helemaal klaar voor (na twee langdurige sessies op...

#nekloze

Ken je dat, dat je in de supermarkt of op een andere openbare plek iets wilt opzoeken in je telefoon en dat je dan per ongeluk drukt op de cameraknop en die lens op jou gericht is en zo, knip een foto van je maakt? Nou, ik maak dat regelmatig mee en het resultaat is niet best. Ik noem het de nekloze selfie. Gelukkig hoef ik mijn geld niet te verdienen met het plaatsen van foto’s van mijzelf op bijvoorbeeld Instagram. Ik denk dat we dan alleen droog brood kunnen eten. Er zijn echter wel mensen die hun boterham met luxe beleg verdienen met het maken van prachtige kiekjes op dit fijne medium. Dat blijkt gewoon een baan te zijn waar ze ook echt hard voor moeten werken. Hun taak is om jou te verleiden tot het aanschaffen van kleding, vakanties, fototoestellen, horloges, smoothies etc die zij etaleren in hun Instagrampost. Voor elke post die ze maken krijgen ze een bedrag van de fabrikant of het bedrijf van het desbetreffende product. Dan kan enorm oplopen en zo zijn er dus veel influencers (zoals dat heet) die er een dagtaak aan hebben. Maar net als in de echte wereld wemelt het hier ook van de concurrenten. Zie maar eens op te vallen in de menigte van andere beïnvloeders. Ik zag laatst een foto waarop te zien is hoe zo’n meisje wordt gefotografeerd voor een post die misschien wel een miljoen likes krijgt. Degene die de foto maakte haalde de meest gewaagde capriolen uit om de dame goed en vooral mooi in beeld te krijgen. De tekst onder de geplaatste foto luidde;...

Zo’n mens

Direct na de aanslag in Barcelona dook dit gedicht (zie onderaan deze tekst) van Toon Hermans op in mijn facebook tijdlijn. Ik las het en dacht; zo’n mens wil ik zijn. Ik wil er zijn, er toe doen, een verschil maken hoe groot of klein ook en bovenal wil ik iets bijdragen aan de mensheid want we hebben het broodnodig. Ik weet niet of het komt door mijn leeftijd of door de tijd maar ik hoor veel mensen in mijn omgeving klagen. “Het is niet meer wat het was was”. Nee, huh huh, alles verandert dus niets blijft hetzelfde maar om nou te zeggen dat het dan slechter is? Ik ervaar het niet zo. Ik weiger namelijk zo’n mens te zijn. Een mens die langs de zijlijn zit en alleen maar moppert over de jeugd van tegenwoordig. Dat mens die weigert om ook maar een stap in de richting van die jongeren te zetten om te kijken van je van elkaar kunt leren. Ik lunch vaak op mijn werk met twee jongeren. Ik vind ze leuk en leer veel van ze en zie dat ze anders in het leven staan dan ik destijds. Wat een vooruitgang. Daar hebben wij aan meegewerkt hè, mensen uit de jaren zestig en zeventig. Je bijdrage heb je dus al geleverd. Zo’n mens ben jij. Gisteren zei iemand, “ De wereld is niet eerlijk en je zult er maar aan moeten wennen”. Ik wil daar hélemaal niet aan wennen. Ik wil zo’n mens zijn dat vecht voor alles wat krom is zonder te verzuren. Ik wil geloven dat eerlijk niet lang duurt maar het...

Gereïncarneerde aerobicjuf

Sinds begin juni mag ik bloggen voor Lindanieuws en in het bijzonder de actie Houvol. Elke weeg schrijf ik een blog/column over mijn lijnen en alles wat daar mee te maken heeft. Omdat dit op een ander platform staat deel ik het hier niet maar deze wilde ik jullie niet onthouden. Volgende week weer een andere column of blog op dit kanaal. Veel leesplezier! Zes jaar geleden en acht kilo lichter zat ik aan de bar van de plaatselijke sportschool een cappuccino te nuttigen. Met de eigenaresse had ik een gesprek over het geloven of niet geloven in reïncarnatie. Vraag me niet waarom, je kent het vast wel. Je kletst eens wat en dan ineens komen de levensvragen aan bod. Ik zei haar dat als ik zou reïncarneren, ik graag terug zou komen als een afgetrainde aerobicjuf. “Daar hoef je toch niet op te wachten,” was haar antwoord. “Je kunt bij mij nu ook al aan de slag hoor.” Want, zo vond zij, het zit ‘m niet in het gespierde lijf maar in het enthousiasme om anderen in beweging te krijgen. Sinds die tijd ga ik ook door het leven als spinning- en aerobicjuf. Als ik mensen trots vertel dat ik ook sportlessen geef, checken ze ‘stiekem’ de rest van mijn lichaam en zeggen ze nog net niet: “Goh, apart.” Want jullie weten dat als iemand ‘apart’ zegt er meestal stront aan de knikker is. “Wat zit je haar apart”, betekent niets meer dan dat het ronduit kut zit, toch? Ik dwaal af, terug naar dat anders-uitziende-sportlijf van mij. Om de stilte op te vullen roep ik zelf vast...

Ik ben ook weleens moe

‘Zo’n 20 tot 40 procent van de mensen die geneest na kanker, kampt met langdurige vermoeidheid.’ Hiermee opent RTL Nieuws een artikel van een jonge meid (25) die 14 jaar na haar hersentumor nog steeds vaak moe is. Op zich is vermoeidheid in de nasleep na kanker niet zo gek, iedereen kan zich daar iets bij voorstellen. Als ik haar verhaal verder lees vertelt ze dat ze het kwetsend vindt als mensen aan haar vragen hoe het kan dat ze zo moe is. Die mening deel ik niet. Ik voel mij helemaal niet gekwetst sterker nog ik leg het graag nog een keer uit dat ik kanker heb gehad en dat die vermoeidheid van mij een van de bekende late gevolgen is. De wetenschappers zijn er ook nog niet uit waar die vermoeidheid nu precies vandaan komt. Totdat ze het wel weten en een oplossing hebben zal ik ermee moeten leren leven. Als ik opsta in de ochtend en ik neem een douche kan die vermoeidheid mij zo treffen dat ik het liefst weer op mijn bed ga liggen. Op kantoor kan ik tijdens een vergadering overvallen worden door die vermoeidheid. Het voelt dan aan alsof ik een complete marathon erop heb zitten terwijl het pas tien uur in de ochtend is. Er zijn momenten waarop ik mijn wang tegen elke deur wil plakken omdat ik afgemat ben. Die uitputtende, want dat is het, vermoeidheid raakt mij als ik het niet verwacht. Na veel vallen en opstaan heb ik een routine ontwikkelt waarmee ik die vermoeidheid kan verdragen. Ik ga meestal voor tienen naar bed (ook in het weekend),...

Onthuftering

  In mijn laatste stukje schreef ik over de columniste Hanina die zich zeer tactloos had uitgelaten over de MH17 ramp en haar slachtoffers. Ik schreef over het gebrek aan inhoud van het stukje en stelde voor dat ze sorry zou zeggen en daarmee was wat mij betreft de kous af. Het verhaal werd veel gelezen en gedeeld. Daar was en ben ik nog steeds erg blij mee alleen schrok ik soms van de reacties van mensen. Ze trapten terug. Niet naar mij maar naar Hanina. Dat was nou net wat ik niet bedoelde. Iemand schreef o.a. dat je dit krijgt met inteelt. Echt? Ik heb dat nergens genoemd en zal het ook nooit in mijn mond nemen. Maar waarom doen anderen het wel? Volgens mij lezen heel veel mensen niet het complete verhaal. Ze hebben hun mening allang klaar gebaseerd op eigen ervaringen of die van anderen.  Ik probeer alle verhalen van twee kanten te bekijken. Het is niet altijd van de buitenkant te zien wat iemand aanzet tot bepaalde acties. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben tegen het opleggen van geloofsovertuigingen. Ik ben sowieso tegen het opdringen van meningen of het nu gaat om geloof van religie of eten. Maar het hufterige gedrag wat vooral online aanwezig is ben ik beu. Als je de wereld wilt veranderen moet je bij jezelf beginnen. Nou, dat ga ik dan doen. Ik start mijn eigen onthuftering. Een soort detox voor allerlei aannames, niet gestoelde meningen en onredelijke opmerkingen. Ik ben het zat om alleen maar te denken in hullie en zullie. De laatste keer dat ik het heb gecheckt leven...

Trappen om het trappen

Soms wil je gewoon even reageren op een column. Bij deze, eerst de column van Hanina en dan mijn open brief aan haar. Hanina Ajarai Deze week was het drie jaar geleden dat Nederland werd getroffen door een ramp: vlucht MH17 van Amsterdam naar Kuala Lumpur werd boven Oekraïne geraakt door een raket waarna het vliegtuig neerstortte. Geen van de inzittenden overleefde. Het was een zwarte dag voor de families en naasten van de 298 slachtoffers maar omdat het vooral om Nederlanders ging, was het ook een nationaal trauma. Wekenlang domineerde het de voorpagina’s. Drie jaar na dato is er nog steeds nieuws te melden. Over het onderzoek naar de daders natuurlijk maar ook, zoals een paar dagen geleden, over de onthulling van het MH17-monument ter nagedachtenis van de slachtoffers. Ik moet bekennen: op emotioneel niveau doet het mij niets. Helemaal niets. Ik heb geen seconde getreurd om de slachtoffers, ik ben niet geïnteresseerd in het onderzoek en de rechtszaak en ik sla de meeste berichtgeving over de MH17 over. De ontwerper van het monument kwam dit weekeinde bijvoorbeeld in meerdere kranten aan het woord om uit te leggen hoe moeilijk hij de opdracht vond. Niet boeiend. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het zielig voor de nabestaanden en ik had gewild dat de ramp niet was gebeurd maar het raakt bij mij geen snaar. De ineenstorting van Abdelhak Nouri wel. Ik geef geen snars om voetbal, ik had voor die fatale dag in Oostenrijk nog nooit van hem gehoord. Toch heb ik sindsdien intens meegeleefd, ik heb gehuild bij het zien van filmpjes waarin zijn familie treurt en...

De tamtam

Met een kleine brok in mijn keel lees ik het bericht over het vijfjarige meisje dat is verdronken in de Sloterplas afgelopen week. Dat brokje slaat om in ongeloof als ik verder lees dat de halve wereld over deze ouders heen valt.” Ze hadden beter moeten opletten.” Gelukkig is daar Roos Schlikker (schrijver) die op social media duidelijk maakt dat ‘mensen nu beter even hun bek kunnen houden’ en hun meningen niet buiten hun eigen huiskamer moeten ventileren. Ik deel haar mening volledig en duik in haar Twitteraccount om gelijkgestemden te vinden. Een van de reacties op haar actie is dat er nu meer wordt geoordeeld dan vroeger. Oordelen en veroordelen doen we al eeuwen lang. Het effect is nu veel groter. Maar de pijn blijft. En als je niet oplet onthoud je alleen de nare berichten en vergeet je de lieve, ontroerende en oprechte berichten die je kracht kunnen geven om dit zware verdriet te dragen. In 1986 is mijn broer Maurice verdronken in de Oosterplas, een recreatieplas in ‘s-Hertogenbosch. Hij was twintig en samen met zijn twee vrienden gaan zwemmen na een warme dag. Het had die week ervoor veel geregend dus de temperatuur van het water was nog niet optimaal. Mijn broer had daar maling aan en sprong samen met zijn vrienden de koele plas in. De eerste vriend vond het té koud en verliet het water. De tweede volgde niet lang daarna. Maurice gaf niet toe en zwom verder. Zijn vrienden zagen hem kopje ondergaan maar sloegen (nog) geen alarm. Hij was per slot van rekening een uitstekende zwemmer. Toen hij na een poos nog niet boven water...

Men vangt meer vliegen met stroop

Men vangt meer vliegen met stroop dan met azijn, luidt het oude spreekwoord. Hoor jij ook al je grootmoeders stem in de verte? Nou, ik wel maar die oma was zo gek nog niet. Ik krijg meer gedaan als ik het lief vraag. Zo merkte ik weer deze week. Ik leefde al een tijd in onmin met T-Mobile omdat mijn, inmiddels ex telefoon niet werkte naar behoren. Zij zagen dit toch anders en lieten mij in mijn eigen sop gaar koken om er maar weer eens een klassieker bij te halen. Ik besloot de langdurige relatie te beëindigen m.i.v. de eerstvolgende contractvervaldatum. Dit zou volgend jaar zijn. Maar oude liefde roest niet en ergens begon het weer te kriebelen. Na lang wikken en wegen heb ik gevraagd of wij de onze relatie weer nieuw leven in konden blazen in ruil voor een nieuwe telefoon. Zo gezegd zo gedaan. Ik ontving keurig een mail waarin ik uitgebreid werd gefeliciteerd en bedankt dat ik wilde blijven en dat de nieuwe phone slechts één klik verwijderd was. Na die klik kreeg ik het bericht dat de mail van de bezorger onderweg was. Alleen na drie dagen was die mail er nog niet. Ik besluit T-mobile te bellen. In het labyrint van het keuzemenu krijg ik uiteindelijk een medewerker aan de lijn die toegaf dat ik ergens hing in de digitale T-Mobile wereld. Zij beloofde mij een snelle en pijnloze oplossing. Deze fix bleef uit en ik belde weer. Een callcenter agent zegt hetzelfde; excuses voor het ongemak. Ik voel de bui al hangen en besluit mijn frustratie te botvieren op social media. Op...

Een vaas met pingpong ballen

Ik was afgelopen week bij een congres in Dublin. Bij een van de presentaties zei een Ier het volgende. ‘Als je nieuwe mensen ontmoet onthoud je niet wat zij voor kleding droegen of hoe ze heetten. Nee, je onthoudt het verhaal en daarmee vaak verbonden ook de plek van de ontmoeting. Tenminste als je goed een verhaal kunt vertellen. Ik heb daar in Dublin de Engelse J ontmoet. Zij gaf een spetterende presentatie op het congres maar haar verhaal, dat ze mij vertelde tijdens het ontbijt, is mij bijgebleven. Tussen het uitkiezen van het Ierse ontbijt kwamen we aan de praat. Zij had net een paar weken geleden haar vader verloren aan alvleesklierkanker en was daar nog erg verdrietig over. Ik loop echt niet rond met de tekst, ‘Ik heb ook kanker gehad’ op mijn voorhoofd maar soms voelt het dan juist om mijn verhaal te vertellen. Het werd een bijzonder emotioneel gesprek met iemand die ik nauwelijks kende. Zij vertelde verder dat zij bezig was haar pingpong ballen op nummer een te zetten. Pingpong ballen? “Ja”, zei ze of eigenlijk zei ze “Yes”, hoe dan ook ze legde uit waar de pingpongballen vandaan kwamen. Ze had een poos terug iets op Facebook gezien. Daar werd met behulp van een filmpje uitgelegd dat je de belangrijke zaken in je leven op de eerste plaats moet zetten. Het is al een oud verhaal maar voor degene die het niet kennen…Men neme een glazen vaas. Eerst stop je daar pingpongballen in: zij staan voor alle belangrijke dingen in je leven zoals je geliefde, je kinderen, je familie, je vrienden en je passies....