Boek zoekt uitgever

Drie jaar geleden kwam mijn eerste boek uit. Dat exemplaar was een organisch proces. Ik begon met bloggen en een jaar later werden er achtentachtig blogs gebundeld in ‘Gewoon K’. Het schrijven bleek niet alleen een uitlaatklep maar ook een diepgeworteld verlangen om verhalen op papier te zetten. Als ik een boek kon schrijven waarom niet twee.

‘Is het een vervolg op je eerste boek’, is een vraag die ik de laatste tijd krijg als ik vertel dat ik eindelijk de weg van de tekentafel naar de schrijfmachine heb gevonden. Om antwoord te geven op die vraag: nee, het is geen vervolg. Het is een compleet nieuw boek en heeft helemaal niets te maken met het eerste boek.

Een jaar lang zat het boek in mijn hoofd maar ik durfde de stap naar mijn laptop niet te maken. Inmiddels ben ik, door een twist van het lot, op vier november 2017 gestart met het schrijven van het boek, ‘Wiedewinde'(werktitel dus nog niet definitief). En nu is het klaar! De eerste versie heb ik geschreven in drie maanden tijd, gewoon naast mijn fulltime baan, kinderen, sportlessen en een sociaal leven.

Om te weten of het leuk, grappig, geloofwaardig, kloppend en consistent is heb ik een lezerspanel in het leven geroepen om mij tijdens mijn schrijftocht te helpen. Het panel bestaat uit mensen die dichtbij maar ook ver van mij af staan. De leeftijd varieert van drieëntwintig tot en met tweeëntachtig jaar. Het zijn iets meer vrouwen dan mannen. Het zijn mensen die veel boeken lezen en zij die zelden tot nooit een boek oppakken. De feedback is dan ook zeer divers. Er vindt op dit moment nog een laatste check plaats en dan ga ik mij klaar maken voor de reis naar het vinden van een uitgever.

‘Maar Chantal, je hebt toch een uitgever?’ Dat klopt, echter richt hij zich momenteel volledig op magazines dus is die deur gesloten. Ik moet gewoon net als ieder ander van voren af aan beginnen.

Aan het eind van deze maand stuur ik mijn manuscript (de eerste iets mindere ruwe versie) op naar drie, door mij uitgezochte uitgevers die het beste passen bij mijn stijl van schrijven. Daarbij moet ik ook een synopsis schrijven, een sy wat? Een samenvatting over het boek, wie ik ben en waar ik vandaan kom; eigenlijk een sollicitatiebrief voor mijn mogelijk uitbrengen van mijn boek.

Vorige week had ik schrijfles bij Susan Smit thuis (tegen betaling hoor) en zij vertelde dat een goede synopsis het halve werk is. ‘Een uitgever zal zeker je manuscript lezen als je een goed geschreven synopsis hebt’, zei ze. ‘Je moet weten dat een uitgever tien manuscripten per dag binnenkrijgt. Zorg dat je opvalt en niet door kleurtjes of plaatjes maar door je schrijfstijl’, was haar laatste advies.

Mijn tweede boek telt nu 680008 woorden (exclusief leestekens en spaties), 26 hoofdstukken, 810 alinea’s en 5521 regels. Het verhaal gaat over vijf ouders met als achtergronddecor de basisschool.

Toen de serie ‘de Luizenmoeder’ werd uitgezonden dacht ik even dat er geen plek voor mijn verhaal zou zijn. Want het heeft zeker raakvlakken. Toch is mijn verhaal is anders. Juist door de positieve reacties op deze serie hoop ik dat een uitgever zegt, ‘Chantal, we gaan met jou aan de slag’. Het verhaal zal je hopelijk laten lachen, een beetje laten huilen, herkenbaarheid geven, een stukje erkenning wellicht en wat spanning geven. Mijn schrijfstijl wijkt niet af van alles wat ik op dit platform en andere media heb geschreven. Het is fictie (ja, echt) en leest hopelijk lekker weg. Dat oordeel laat ik aan jullie lezers.

Ik hou jullie op de hoogte van mijn zoektocht naar een uitgever. Mocht je er een kennen dan hoor ik het graag. Warme acquisitie werkt altijd beter dan koude, toch. En als het nooit wordt uitgegeven heb ik een zeer vermakelijke drie maanden gehad. Of ik schrijf gewoon nog een boek.

Veel liefs,

Chantal

Volgende
Vorige