Ik ben ook weleens moe

‘Zo’n 20 tot 40 procent van de mensen die geneest na kanker, kampt met langdurige vermoeidheid.’ Hiermee opent RTL Nieuws een artikel van een jonge meid (25) die 14 jaar na haar hersentumor nog steeds vaak moe is. Op zich is vermoeidheid in de nasleep na kanker niet zo gek, iedereen kan zich daar iets bij voorstellen. Als ik haar verhaal verder lees vertelt ze dat ze het kwetsend vindt als mensen aan haar vragen hoe het kan dat ze zo moe is. Die mening deel ik niet. Ik voel mij helemaal niet gekwetst sterker nog ik leg het graag nog een keer uit dat ik kanker heb gehad en dat die vermoeidheid van mij een van de bekende late gevolgen is. De wetenschappers zijn er ook nog niet uit waar die vermoeidheid nu precies vandaan komt. Totdat ze het wel weten en een oplossing hebben zal ik ermee moeten leren leven. Als ik opsta in de ochtend en ik neem een douche kan die vermoeidheid mij zo treffen dat ik het liefst weer op mijn bed ga liggen. Op kantoor kan ik tijdens een vergadering overvallen worden door die vermoeidheid. Het voelt dan aan alsof ik een complete marathon erop heb zitten terwijl het pas tien uur in de ochtend is. Er zijn momenten waarop ik mijn wang tegen elke deur wil plakken omdat ik afgemat ben. Die uitputtende, want dat is het, vermoeidheid raakt mij als ik het niet verwacht. Na veel vallen en opstaan heb ik een routine ontwikkelt waarmee ik die vermoeidheid kan verdragen. Ik ga meestal voor tienen naar bed (ook in het weekend),...

Onthuftering

  In mijn laatste stukje schreef ik over de columniste Hanina die zich zeer tactloos had uitgelaten over de MH17 ramp en haar slachtoffers. Ik schreef over het gebrek aan inhoud van het stukje en stelde voor dat ze sorry zou zeggen en daarmee was wat mij betreft de kous af. Het verhaal werd veel gelezen en gedeeld. Daar was en ben ik nog steeds erg blij mee alleen schrok ik soms van de reacties van mensen. Ze trapten terug. Niet naar mij maar naar Hanina. Dat was nou net wat ik niet bedoelde. Iemand schreef o.a. dat je dit krijgt met inteelt. Echt? Ik heb dat nergens genoemd en zal het ook nooit in mijn mond nemen. Maar waarom doen anderen het wel? Volgens mij lezen heel veel mensen niet het complete verhaal. Ze hebben hun mening allang klaar gebaseerd op eigen ervaringen of die van anderen.  Ik probeer alle verhalen van twee kanten te bekijken. Het is niet altijd van de buitenkant te zien wat iemand aanzet tot bepaalde acties. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben tegen het opleggen van geloofsovertuigingen. Ik ben sowieso tegen het opdringen van meningen of het nu gaat om geloof van religie of eten. Maar het hufterige gedrag wat vooral online aanwezig is ben ik beu. Als je de wereld wilt veranderen moet je bij jezelf beginnen. Nou, dat ga ik dan doen. Ik start mijn eigen onthuftering. Een soort detox voor allerlei aannames, niet gestoelde meningen en onredelijke opmerkingen. Ik ben het zat om alleen maar te denken in hullie en zullie. De laatste keer dat ik het heb gecheckt leven...

Trappen om het trappen

Soms wil je gewoon even reageren op een column. Bij deze, eerst de column van Hanina en dan mijn open brief aan haar. Hanina Ajarai Deze week was het drie jaar geleden dat Nederland werd getroffen door een ramp: vlucht MH17 van Amsterdam naar Kuala Lumpur werd boven Oekraïne geraakt door een raket waarna het vliegtuig neerstortte. Geen van de inzittenden overleefde. Het was een zwarte dag voor de families en naasten van de 298 slachtoffers maar omdat het vooral om Nederlanders ging, was het ook een nationaal trauma. Wekenlang domineerde het de voorpagina’s. Drie jaar na dato is er nog steeds nieuws te melden. Over het onderzoek naar de daders natuurlijk maar ook, zoals een paar dagen geleden, over de onthulling van het MH17-monument ter nagedachtenis van de slachtoffers. Ik moet bekennen: op emotioneel niveau doet het mij niets. Helemaal niets. Ik heb geen seconde getreurd om de slachtoffers, ik ben niet geïnteresseerd in het onderzoek en de rechtszaak en ik sla de meeste berichtgeving over de MH17 over. De ontwerper van het monument kwam dit weekeinde bijvoorbeeld in meerdere kranten aan het woord om uit te leggen hoe moeilijk hij de opdracht vond. Niet boeiend. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het zielig voor de nabestaanden en ik had gewild dat de ramp niet was gebeurd maar het raakt bij mij geen snaar. De ineenstorting van Abdelhak Nouri wel. Ik geef geen snars om voetbal, ik had voor die fatale dag in Oostenrijk nog nooit van hem gehoord. Toch heb ik sindsdien intens meegeleefd, ik heb gehuild bij het zien van filmpjes waarin zijn familie treurt en...

De tamtam

Met een kleine brok in mijn keel lees ik het bericht over het vijfjarige meisje dat is verdronken in de Sloterplas afgelopen week. Dat brokje slaat om in ongeloof als ik verder lees dat de halve wereld over deze ouders heen valt.” Ze hadden beter moeten opletten.” Gelukkig is daar Roos Schlikker (schrijver) die op social media duidelijk maakt dat ‘mensen nu beter even hun bek kunnen houden’ en hun meningen niet buiten hun eigen huiskamer moeten ventileren. Ik deel haar mening volledig en duik in haar Twitteraccount om gelijkgestemden te vinden. Een van de reacties op haar actie is dat er nu meer wordt geoordeeld dan vroeger. Oordelen en veroordelen doen we al eeuwen lang. Het effect is nu veel groter. Maar de pijn blijft. En als je niet oplet onthoud je alleen de nare berichten en vergeet je de lieve, ontroerende en oprechte berichten die je kracht kunnen geven om dit zware verdriet te dragen. In 1986 is mijn broer Maurice verdronken in de Oosterplas, een recreatieplas in ‘s-Hertogenbosch. Hij was twintig en samen met zijn twee vrienden gaan zwemmen na een warme dag. Het had die week ervoor veel geregend dus de temperatuur van het water was nog niet optimaal. Mijn broer had daar maling aan en sprong samen met zijn vrienden de koele plas in. De eerste vriend vond het té koud en verliet het water. De tweede volgde niet lang daarna. Maurice gaf niet toe en zwom verder. Zijn vrienden zagen hem kopje ondergaan maar sloegen (nog) geen alarm. Hij was per slot van rekening een uitstekende zwemmer. Toen hij na een poos nog niet boven water...

Men vangt meer vliegen met stroop

Men vangt meer vliegen met stroop dan met azijn, luidt het oude spreekwoord. Hoor jij ook al je grootmoeders stem in de verte? Nou, ik wel maar die oma was zo gek nog niet. Ik krijg meer gedaan als ik het lief vraag. Zo merkte ik weer deze week. Ik leefde al een tijd in onmin met T-Mobile omdat mijn, inmiddels ex telefoon niet werkte naar behoren. Zij zagen dit toch anders en lieten mij in mijn eigen sop gaar koken om er maar weer eens een klassieker bij te halen. Ik besloot de langdurige relatie te beëindigen m.i.v. de eerstvolgende contractvervaldatum. Dit zou volgend jaar zijn. Maar oude liefde roest niet en ergens begon het weer te kriebelen. Na lang wikken en wegen heb ik gevraagd of wij de onze relatie weer nieuw leven in konden blazen in ruil voor een nieuwe telefoon. Zo gezegd zo gedaan. Ik ontving keurig een mail waarin ik uitgebreid werd gefeliciteerd en bedankt dat ik wilde blijven en dat de nieuwe phone slechts één klik verwijderd was. Na die klik kreeg ik het bericht dat de mail van de bezorger onderweg was. Alleen na drie dagen was die mail er nog niet. Ik besluit T-mobile te bellen. In het labyrint van het keuzemenu krijg ik uiteindelijk een medewerker aan de lijn die toegaf dat ik ergens hing in de digitale T-Mobile wereld. Zij beloofde mij een snelle en pijnloze oplossing. Deze fix bleef uit en ik belde weer. Een callcenter agent zegt hetzelfde; excuses voor het ongemak. Ik voel de bui al hangen en besluit mijn frustratie te botvieren op social media. Op...

Een vaas met pingpong ballen

Ik was afgelopen week bij een congres in Dublin. Bij een van de presentaties zei een Ier het volgende. ‘Als je nieuwe mensen ontmoet onthoud je niet wat zij voor kleding droegen of hoe ze heetten. Nee, je onthoudt het verhaal en daarmee vaak verbonden ook de plek van de ontmoeting. Tenminste als je goed een verhaal kunt vertellen. Ik heb daar in Dublin de Engelse J ontmoet. Zij gaf een spetterende presentatie op het congres maar haar verhaal, dat ze mij vertelde tijdens het ontbijt, is mij bijgebleven. Tussen het uitkiezen van het Ierse ontbijt kwamen we aan de praat. Zij had net een paar weken geleden haar vader verloren aan alvleesklierkanker en was daar nog erg verdrietig over. Ik loop echt niet rond met de tekst, ‘Ik heb ook kanker gehad’ op mijn voorhoofd maar soms voelt het dan juist om mijn verhaal te vertellen. Het werd een bijzonder emotioneel gesprek met iemand die ik nauwelijks kende. Zij vertelde verder dat zij bezig was haar pingpong ballen op nummer een te zetten. Pingpong ballen? “Ja”, zei ze of eigenlijk zei ze “Yes”, hoe dan ook ze legde uit waar de pingpongballen vandaan kwamen. Ze had een poos terug iets op Facebook gezien. Daar werd met behulp van een filmpje uitgelegd dat je de belangrijke zaken in je leven op de eerste plaats moet zetten. Het is al een oud verhaal maar voor degene die het niet kennen…Men neme een glazen vaas. Eerst stop je daar pingpongballen in: zij staan voor alle belangrijke dingen in je leven zoals je geliefde, je kinderen, je familie, je vrienden en je passies....

Gast!

Onlangs was ik te gast bij het Linda festival. Voor diegene die geen flauw idee hebben waar ik het over heb volgt hier een korte uitleg; het Linda festival is een tweedaags evenement samengesteld door Linda de Mol en haar kompanen. Op dit festival kun je eten, drinken, shoppen, naar live muziek luisteren en deelnemen aan activiteiten die vrouwen enig vinden. Een soort Huishoudbeurs maar dan op zijn Linda’s. Mijn gastrol die dag was die van blogger voor de #Houvol actie voorheen Lindalijnt actie. Ik mocht samen met mijn eigen gast (vriendin E) aanschuiven bij het Linda ontbijt. De eregast zou Linda herself zijn. De wekker gaat vroeg want om 9 uur moeten wij ons melden op het festivalterrein. Met een parkeerplek backstage voelen wij ons zeer gewenst. Eenmaal op de locatie worden we onthaald met een gezond sapje. We vleien ons neer op de tribune en drinken het heerlijke goedje. Voordat we mogen aanschuiven bij het ontbijt moeten we eerst onze spieren losmaken onder begeleiding van de personal trainer van Linda, Carlos. Na deze, voor mij transpirerende work out, komt dan eindelijk het moment; ontbijten met Linda. Er is alleen één probleem, Linda is verhinderd en komt later op de dag. Dat is wel onwijs jammer. Ik heb mij enorm verheugd op het moment dat wij elkaar ontmoeten. Maar hè, ik ben hier de gast dus niet mopperen maar eten. Tijdens het verorberen van de lichte doch voedzame maaltijd (ik had me daarna toch een partij honger) spreek ik de andere gastbloggers. Leuk om de vrouwen achter de verhalen te ontmoeten. De rest van de visitè bestaat uit lijners die het...

Mand

Manlief vindt dat ik nogal lang van stof ben als ik een verhaal vertel. Hij snapt niet waarom ik allerlei uitstapjes neem en mij niet beperk tot gebeurde. “Ga gewoon van A naar B’, is zijn advies. Maar ik vind het prettig om die zijpaden te benoemen om het geheel meer jeu te geven. Toch zou A het waarderen als ik mij zou beperken tot de kern. De zogeheten ‘mand’ versie, zie onderstaand you-tubefilmpje. Sinds afgelopen vrijdag mag ik elke week bloggen voor Lindanieuws.nl  en dan in het bijzonder voor de #houvol actie. Ik schrijf dan over mijn lijnacties,- pogingen en -avonturen. Super tof om te doen echter wordt hier van mij verwacht dat ik een bondig verhaal aanlever van maximaal 450 woorden. Mijn gemiddelde blogs hier gaan ruim over de 800 woorden heen. Dit blijkt in de praktijk dan ook een enorme uitdaging. Mijn steun en toeverlaat op de Linda redactie stelt mij gerust met de mededeling dat mijn blogs er een stuk scherper en vlotter van gaan uitzien. Mijn man is het hier roerend mee eens. De eerste blog die ik heb aangeleverd telde 675 woorden: terug naar de tekentafel dus. Na veel schrappen, zuchten en steunen weet ik mijn verhaal in te perken tot 448 woorden. Het is even wennen maar dan heb je ook wat. Ik lever mijn versie 2.0 in en ben benieuwd naar het eindresultaat. Afgelopen donderdagavond krijg ik bericht van de Linda redactie dat de blog online is. Als ik klik op de bijgevoegde link en het doorlees zie ik dat de eindredactie nog meer heeft geschrapt en ook wat woorden (in mijn voordeel) heeft...

Klagen doe je maar in je eigen tijd

Klagen doen wij Hollanders graag. Dit werd mij afgelopen week weer eens duidelijk gemaakt door een Curaçaose . Ik was op dit Caraïbische eiland voor mijn werk. Ik hoor jullie denken, ‘Nou dan mag je niet klagen’. Dat deed ik ook niet maar andere Nederlanders wel. Die kwamen op hoge poten klagen bij de receptie (van een resort waar de dame werkte) over de bewolking? Ze vroegen zich af wanneer de zon weer kwam want daar waren ze toch voor gekomen! De Curaçaose dame snapte het geklaag over het weer wel. Ze zei, “Jullie hebben het hele jaar heel hard gewerkt en centjes gespaard en dan schijnt de zon niet. Daar hebben jullie recht op, op die zon want in jullie landje regent het zo vaak.” Toch blijft het raar dat men gaat klagen over iets waar echt niemand wat aan kan doen. Klagen over zaken die we daadwerkelijk kunnen beïnvloeden is weer een heel ander verhaal. Gek genoeg doen de Curaçaoënaars niet zo aan klagen. Terwijl ze in mijn ogen echt wel reden hebben tot zeuren. Doordat ik er voor mijn werk was ben ik op plekken geweest waar je als toerist niet snel komt. Dat geeft een heel ander beeld van het zonovergoten eiland. Ik ben o.a. in het plaatselijke ziekenhuis geweest. Het was alsof ik vijftig jaar terug in de tijd stapte. Een Nederlandse verpleegkundige loodste ons door het complex heen. We liepen langs kamers waar wel tien mensen bij elkaar lagen met aro (allen ramen open) i.p.v. airco. Elektrische bedden? Nee, daar hebben ze nog nooit van gehoord. Je ligt daar dus plat op je rug...

VMBO is ook een heuse opleiding

Op facebook las ik de brief van een VMBO Leerlingbegeleider gericht aan het Jeugdjournaal. De klacht van deze dame was het item over de hoogste cito scores sinds jaren in datzelfde Jeugdjournaal. Daarin werd, volgens haar, de puike prestaties van de kinderen te prestatiegericht in beeld gebracht. Daarmee werden de kinderen ( meer dan 60% van de Nederlandse kinderen) die een VMBO advies krijgen weggezet als domme ganzen. Als VMBO aspiranten iets zijn is het in ieder geval niet dom. Ik kan het weten want ook ik was ooit een VMBO leerling. Ik was net twaalf en ging naar de grote stad waar de MAVO was gevestigd. Ik keek meer naar buiten dan op het schoolbord. Ik mocht aan het einde van het eerste schooljaar vertrekken naar het LBO (nu VMBO kader destijds lager beroepsonderwijs). Er was geen sprake van bespreekgevalgesprekken: ik mocht gewoon gaan. Op het LBO koos ik de richting  detailhandel. Net voor mijn eindexamen besloot ik MBO mode en kleding te gaan volgen. Helaas was ik niet creatief genoeg wat resulteerde in een afwijzing. Niet lang daarna pakte ik mijn koffers en vertrok naar mijn eerste au pair baan in Brussel omdat ik totaal niet wist wat ik wilde worden. Na 12 ambachten en 13 ongelukken werk ik nu als accountmanager en marketing- en communicatieadviseur. Ik heb inmiddels wel mijn vakdiploma’s en wat andere deelcertificaten behaald maar een echte vervolgopleiding is er nooit van gekomen. Ja, ik heb geprobeerd om in de avonduren de HEAO te doen maar dit bleek in combinatie met werk wel erg pittig. De weg naar mijn huidige job was niet makkelijk. Jarenlang heb ik gevochten tegen het stigma...