Schrijfles van Susan

‘Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het kan’ Dit motto van mijn jeugdheldin Pippi Langkous neem ik graag ter harte. Ik ben begonnen met schrijven zonder enige vorm van scholing in die richting. Niet omdat ik het niet wilde leren hoor, het is er gewoon nooit van gekomen. Tot een maand geleden. Eind vorig jaar kreeg ik een tip van oud- collega B dat Susan Smit schrijflessen ging organiseren bij haar thuis. Ik ben direct in de pen geklommen en heb haar gemaild dat ik wel wilde aanschuiven bij deze masterclass. Eind januari van dit jaar toog ik naar de hoofdstad om bij Susan aan haar keukentafel, tegen een schappelijke vergoeding, alle kneepjes van het schrijfvak te leren. Bij aankomst was ik niet de eerste (ik was bezig veertig rondjes te lopen op de gracht omdat ik veel te vroeg was en toen vergat ik de tijd en kwam ik alsnog bijna te laat binnen) maar werd met gepast enthousiasme door Susan (ik mag dat nu zeggen) ontvangen. Ze had koffie met gebak; wat wil een schrijver nog meer. De club was snel compleet en bestond uit acht vrouwen en slechts een man. Eerst volgde er een voorstelrondje. De dames waren bijna allemaal gescheiden en nog niet zo lang. Ook was de spiritualiteit sterk vertegenwoordigd. Ik was even vergeten dat Susan een zelfverklaarde heks is, schrijft voor het blad Happinez en spiritualiteit omarmt. Daar komen dan ook gelijkgestemden op af. De man en ik waren a) niet gescheiden en b) hadden weinig met spiritualiteit op dat moment.  Ik was dan ook reuze benieuwd...

Liefde is….

Vandaag is het Valentijnsdag. Op deze dag geven geliefden elkaar extra aandacht  met cadeautjes, bloemen, of kaarten. Paus Gelasius I riep in 496 14 februari uit tot de dag van de Heilige Valentijn. Tot dusver de uitleg van Wikipedia. Deze site vermeldt ook nog het volgende; In de Verenigde Staten is men, uit commercieel oogpunt, begonnen met het verleggen van de nadruk van anonieme liefde naar liefde. Laat ik nou toch altijd gedacht hebben dat het altijd om de anonieme liefde ging. Slimme rakkers die Amerikanen. Goed, de liefde hè. Wat kan ik daar nu nog aan toevoegen? Toch wil ik een verhaal met jullie delen waar de liefde vanaf spat in haar puurste vorm. Afgelopen weekend sprak ik een echtpaar op de Emigratiebeurs. Dé beurs voor Hollanders die dromen van een beter leven buiten Nederland. Ze waren van middelbare leeftijd. Toen ik vroeg of ze al concrete plannen hadden om te emigreren, vertelde de vrouw dat alleen haar man wegging. Ik keek het stel aan op zoek naar liefdeloze blikken maar trof die niet aan. De vrouw legde uit dat haar man zo graag die baan wil in Canada dat ze hem die kans wil geven. Zelf gaat ze niet mee omdat ze chronisch ziek is. Ze heeft hier haar kinderen, familie en vrienden; die gaan haar door de afwezigheid van haar man helpen. ‘Als hij daar werkt wat moet ik dan?’, zei ze. ‘Weer nieuwe vrienden maken? Ik kan niet werken. Nee, ik blijf lekker in dit kikkerlandje’. Terwijl zijn vrouw dit vertelde keek de echtgenoot haar zo liefdevol aan, dat ik er jaloers op werd. Wanneer was de...

Boek zoekt uitgever

Drie jaar geleden kwam mijn eerste boek uit. Dat exemplaar was een organisch proces. Ik begon met bloggen en een jaar later werden er achtentachtig blogs gebundeld in ‘Gewoon K’. Het schrijven bleek niet alleen een uitlaatklep maar ook een diepgeworteld verlangen om verhalen op papier te zetten. Als ik een boek kon schrijven waarom niet twee. ‘Is het een vervolg op je eerste boek’, is een vraag die ik de laatste tijd krijg als ik vertel dat ik eindelijk de weg van de tekentafel naar de schrijfmachine heb gevonden. Om antwoord te geven op die vraag: nee, het is geen vervolg. Het is een compleet nieuw boek en heeft helemaal niets te maken met het eerste boek. Een jaar lang zat het boek in mijn hoofd maar ik durfde de stap naar mijn laptop niet te maken. Inmiddels ben ik, door een twist van het lot, op vier november 2017 gestart met het schrijven van het boek, ‘Wiedewinde'(werktitel dus nog niet definitief). En nu is het klaar! De eerste versie heb ik geschreven in drie maanden tijd, gewoon naast mijn fulltime baan, kinderen, sportlessen en een sociaal leven. Om te weten of het leuk, grappig, geloofwaardig, kloppend en consistent is heb ik een lezerspanel in het leven geroepen om mij tijdens mijn schrijftocht te helpen. Het panel bestaat uit mensen die dichtbij maar ook ver van mij af staan. De leeftijd varieert van drieëntwintig tot en met tweeëntachtig jaar. Het zijn iets meer vrouwen dan mannen. Het zijn mensen die veel boeken lezen en zij die zelden tot nooit een boek oppakken. De feedback is dan ook zeer...

Het parallelle huishoud-universum van pubers

Vandaag kreeg ik van manlief een filmpje doorgestuurd waarop een Engelse vader op een Brits onderkoelde manier stond uit te leggen hoe zijn pubers een nieuwe wc rol konden aanbrengen bij het toilet. Het was uitermate grappig, vooral de boodschap dat hij het zijn kinderen diverse malen had uitgelegd in levende lijve maar dit niets had opgeleverd. Dan maar via social media; ‘Eens kijken of dat werkt’ waren de woorden van de Britse papa. Ook hier in huis is de lege wc rol een bekend fenomeen. Hoe vaak A of ik het belang uitleggen van een goed gevulde rol; tot op heden heeft het nog niet mogen baten. Als ze zelf het slachtoffer zijn geworden van een papierloze toiletsessie is het gegil niet van de lucht. Bij voorkeur schreeuwen ze achter een gesloten deur dat het papier op is.  Om vervolgens een van ons als een hert in de koplamp aan te kijken, bij het binnen brengen van een vers pak toiletpapier want zij kunnen er toch niets aan doen? Heb je een puber in huis? Zorg voor schaduwservies. Sla je slag bij de Hema, Blokker of Ikea voor een goedkoop alternatief. Doe je dat niet dan grijp je geheid vaak mis want de mokken, schaaltjes, borden en bestek stapelen zich keurig op in de kamers van je kinderen. Dat ze het zelf kunnen terugbrengen naar de keuken is een rare vraag.  ‘Weet je, mam’, zegt puber nummer een, ‘ik heb de hele dag school en dan ook nog eens huiswerk. Dan kun je niet van mij verwachten dat ik alles opruim, meteen- als jij dat wilt.’ Pubers hebben...

Chantal doet iets aan haar afvalmanagement

Gisteren vroeg iemand aan mij of de kilo’s er nog steeds afvliegen? Nee, gestaag probeer ik dat boventallige vet duidelijk te maken dat ze niets meer te zoeken heeft in mijn lijf. Die memo is niet goed aangekomen, vermoedelijk omdat niemand het heeft gelezen. Ik denk dat ik moet toewerken naar een complete reorganisatie van mijn overcapaciteit. Pappen en nat houden, werkt duidelijk niet. Ik moet met grover geschut komen om van mijn lijf weer een gezonde machine te maken. Zodra mensen horen wat ik doe aan beweging snapt men niet waarom ik geen sportief figuur heb. Je kunt een knikker laten kaatsen op mijn bovenbenen: zo gespierd zijn ze. Als je ze ziet, geloof je niet dat die benen 155 rondjes per minuut kunnen draaien op een spinningfiets. Van mijn conditie schrikt zelfs Arie Boomsma. Laat u niet foppen door mijn kleine zadeltassen; ik duw minimaal twee keer mijn eigen gewicht weg. Toch is dit niet terug te zien in mijn spiegelbeeld. Hoe vaak ik de laatste maanden ook de oorlog heb verklaard aan mijn overgewicht; het heeft niet geresulteerd in een krankzinnig getal waar weegschaal van juicht. ‘Kun je nagaan hoe je eruit zou zien als je niet sport’, zei iemand tegen mij. Ook geen gedachte die mij motiveert. Er moet bezuinigd worden en dan pas kunnen er meer kilo’s gaan rollen. Ik ben mijn eigen manager! Ik bepaal toch echt zelf wel wat erin gaat of niet dan? Een kleine kanttekening is wel op zijn plaats. Geen enkel lichaam is hetzelfde en reageert daardoor anders op een nieuw beleid. Als er gesneden moet worden zal dat...

Meer bagage dan Schiphol

Vandaag las ik dat mensen die met het vliegtuig op reis gaan zich vaker dikker aankleden; lees, alles wat je niet in je handbagage kan proppen, trek je gewoon aan. Er was een man die had acht broeken en tien t-shirts aan gedaan om die extra kofferkosten te omzeilen. Tegenwoordig betaal je gauw zo’n vijftig euro voor één koffer en dat geld had hij nu juist uitgespaard met een goedkoop ticket of toch niet? Als je acht broeken nodig denkt te hebben ga je niet een lang weekend op reis. Dan ben je toch echt wel plan langer te blijven in de plaats waar je heen gaat vliegen. Toch begrijp ik het wel. We worden misleid waar we bijstaan. De tickets worden goedkoper echter lijkt dat maar zo. Er zitten namelijk honderden, nou ja, ik overdrijf wellicht, zeg tientallen addertjes onder het gras. Als je die allemaal bij elkaar optelt kom je heel rap aan een behoorlijke ticketprijs. Het zit nu zo vernuftig in elkaar dat het niet meer opvalt. Degene die er wel oog voor hebben hullen zich tijdens een vliegreisje in hun complete zomergarderobe. Ik ga met mijn gezin deze zomer naar Griekenland (het vakantieland van mijn dromen, NOT maar de rest van het gezin wil ook wat) en dat doen wij met de reisorganisatie Eliza was here. Prachtige bestemmingen met dito prijzen maar hé, we zitten dan op een afgelegen plek. Om er te komen moeten we vliegen; we gaan twee weken en je raadt het al die koffers zitten niet bij de prijs inbegrepen. Ik ga de vakantie-setjes van de kinderen vacuüm trekken dan moet...

De afwijzing in zijn ogen kijken

2018 is van start gegaan en heeft mij in de prille vijf dagen van haar bestaan, twee afwijzingen opgeleverd. Een van een agentschap die mogelijkerwijs mijn tweede boek zou kunnen pluggen bij een uitgever en de tweede nee, van een damesblad online. Het agentschap handelt alleen in non-fictie en het vrouwenmagazine vond mijn manier van schrijven en de toon niet passen bij hun website.’Eerlijk is braaf: er zijn tranen gevloeid. Ik heb ze opgeveegd en bij  het eelt op mijn ziel gelegd. ‘Wie moet spartelen voor zijn voortbestaan, moet immers inventief zijn en ‘out of the box’ denken. En daarom is afwijzing zo belangrijk, evenzeer het cruciaal is om ongeacht de afwijzingen door te gaan met waar je in gelooft. De aanhouder wint altijd. Voor de ene persoon duurt het echter wat langer voordat hij zijn succes vindt. Zolang je maar nooit opgeeft.’ zei J.K. Rowling in een interview. Daarom voor jullie het proefstukje(lees het stukje onder het plaatje) dat ik heb gestuurd naar het online magazine SAAR, voor vrouwen van 50+ die nog lang niet dood zijn. Veel leesplezier en ook in 2018 hou ik jullie weer op de hoogte van mijn knotsgekke avonturen. Heel veel liefs en een magische nieuw jaar, Chantal   In 2018 word ik vijftig jaar, hallelujah. Ik kijk er bijna reikhalzend naar uit want ‘hoe ouder hoe gekker’, luidt het spreekwoord en daar ben ik het hartgrondig mee eens. Wat is er nu fijner dat steeds meer durven zeggen wat je werkelijk denkt. Gewoon recht voor zijn raap zonder die lucht van die stinkende heelmeester. Nu ben ik al zeer direct maar ik...

Lijstjes

Ik opende net mijn laptop en werd door Google uitgenodigd om te kijken naar het zoekgedrag van ons Nederlanders in 2017. Ah, daar was het lijstje van 2017. Treurig genoeg wordt de lijst met meeste gezochte zoekopdrachten aangevoerd door Anne Faber. Maar als tegenhanger stond op nummer vier van het lijstje, ‘Hoe werkt…, Tinder. De stroom aan lijsten, overzichten en andere opsommingen zal vandaag, 31 december haar hoogte punt bereiken. Ook ik heb vanochtend mijn wensenlijst van 2017 geopend. Dochterlief had die van haar ook weer gelezen en direct verscheurd. Op mijn vraag of we vandaag weer een nieuwe top tien maken voor 2018 reageerde ze als volgt, ‘Waarom moet ik een stom lijstje invullen als het toch niet uitkomt. Ik doe niet meer mee aan die onzin.’ Wat is het nut van lijstjes eigenlijk? Lijstjes leiden tot rangschikking. Het houdt de boel op orde en dat wat je opschrijft, blijft of beklijft. Het schijnt dat de opslagcapaciteit van ons korte termijn- geheugen zeer beperkt is (dat delen we dan met computers;-) Je kunt je hoofd beter gebruiken om te denken en niet om te onthouden, las ik. Lijstjes dus, opdat wij niet vergeten. Voor de to-do freaks en andere gestructureerden of juist niet; vandaag kun je je hart ophalen. Alles wat de revue heeft gepasseerd wordt verwerkt in een lijst: De beste sporters van het jaar Alle overleden artiesten van het jaar De stomste woorden van het jaar De leukste woorden van het jaar Wat willen we niet meer zien in het nieuwe jaar De ultieme bucketlist van 2017 De bucketlist voor stellen in 2018 Tien goede voornemens voor...

Blauwtje lopen

Een blauwtje lopen in vriendschap is zeer onderschat. Ik heb maar zelden een lied gehoord waarin dit onderwerp vurig wordt bezongen. Teksten als; ‘Waarom liet je mij een blauwtje lopen terwijl ik toch echt de geschikte vriendin voor je was’ moet je met een zaklamp zoeken. Nu is zo’n lange titel ook niet echt een pré maar beschrijft wel waar het omdraait, toch? We hebben allemaal weleens de afwijzing gekregen op een vriendschap die niet eens was gestart. Hoe ga je daarmee om en hoe vermijden we terugkerende blauwtjes? Een blauwtje lopen betekent dat iets wat je bij een ander voor elkaar wilt krijgen niet lukt: je krijgt de kous op de kop. Het kan hierbij bijvoorbeeld gaan om een verzoek dat je hebt gedaan en dat wordt afgewezen, of om een droombaan die aan je neus voorbijgaat. Vaak heeft het een specifiekere betekenis, namelijk dat de jongen of het meisje op wie je verliefd bent, je duidelijk laat merken dat hij/zij een relatie niet ziet zitten. Zo verklaart het internet een lopen van een blauwtje. Schrap dan het jongen/meisje en verander relatie in vriendschap en voilà daar staat mijn case. Ik heb vele blauwtjes gelopen in ontluikende en daarmee ook weer de kop ingedrukte vriendschappen. Een vriendschap heeft veel overeenkomsten met een liefdesrelatie. Er zijn (in mijn geval dan) twee dingen die je niet doet in een vriendschap en wel in een verkering namelijk: zoenen en seks hebben. Voor de rest zijn er alleen maar overeenkomsten. Een eerste ontmoeting en de klik die je meent te hebben, heeft verdacht veel weg van de vlinders in je buik bij...

Alle dertien goed

Voor mijn spinningles werk ik muziektechnisch vaak met thema’s, dat houdt het lekker overzichtelijk en je komt op de meest bijzondere muziek uit. Zo heb ik eens een  thema ‘paarden’ gehad. Tik dan in op spotify, paard of pony en voilá daar is je lijst. Ik heb maximaal een uur de tijd om die nummer er doorheen te jassen en dan kom je voor het sportieve gedeelte gauw uit op een nummer of dertien. Het thema voor het eind van het jaar is alle dertien dood. Naarmate ik ouder word gaan de artiesten, die jong waren in mijn tijd, ook hun pensioengerechtigde leeftijd tegemoet en dan sneuvelt er weleens eentje of twee. In 2016 was het een enorm dieptepunt en kwamen we makkelijk aan dertien dood. Vlak 2017 niet uit, ze vallen om bij bosjes. Even nog een reminder, in 2016 verloren we o.a. deze muziekhelden; David Bowie, Glenn Frey, Maurice White , Prince, Toots Thielemans, Leonard Cohen en Rick Parfitt. In 2017 wordt dit imposante aantal aangevuld met ook niet de minste, namelijk; Al Jarreau, Fats Domino, Chuck Berry, Gert Timmerman, Sandra Reemer, David Cassidy, Tom Petty, Walter Becker, Chester Bennington, Peter Sarsted en ga zo maar door want het jaar is nog niet voorbij. Ik weet van gekkigheid niet wat ik moet kiezen voor de lijst van 2017. Als ik bezig ben om in spotify alle muziek te verzamelen valt mij op dat ik niet alle originele uitvoeringen kan vinden. Wellicht een kwestie van té oud (de muziek, niet ik) of gewoon niet genoeg animo. Online vind ik wel veel terug en dan met name op de elpees van ‘Alle...