De kunst van het uitstellen

Als het moet kan ik heel goed zaken uitstellen. Dat klinkt natuurlijk raar want je moet niets uitstellen, je stelt zelf iets uit omdat je er vaak geen zin in hebt. Je wilt wel maar er zijn andere dingen die veel leuker zijn of je bent bang dat het je niet lukt. Zo zijn er ongetwijfeld nog honderd redenen om iets uit te stellen maar er komt een moment dan moet je, of je het nu leuk vindt of niet.

Mijn eerste boek is organisch tot stand gekomen. Ik was ziek, blogde en voilĂ  een boek was het resultaat. Sinds vorig jaar mei werk ik al aan mijn tweede boek. Lees, ik stelde het uit en maar uit. Ik had het altijd te druk om te schrijven want fulltime baan, lesgeven in de sportschool, man en twee kinderen. De werkelijke reden was dat ik niet durfde. Ik was bang dat ik het helemaal niet zou kunnen. Bang om door de mand te vallen. Bang dat iedereen zou zien dat ik niet kan schrijven. Het verhaal zat in mijn hoofd maar hoe kreeg ik dat in vredesnaam daaruit en ook nog op papier. Een paar avonden heb ik het geprobeerd om ervoor te gaan zitten. Echt vlotten deed het niet. Ik was dan ook druk bezig met uitstellen. In plaats van te typen ging ik kijken wat er gebeurde op facebook, zag ik allerlei leuke fimpjes op youtube en volgde ik de ene na de andere serie. Ondertussen had ik wel alle hoofdstukken een naam gegeven en genummerd. Ik was er ook uit dat ik vanuit vijf personages wilde schrijven maar vervolgens bleef het stil.

Maandenlang heeft A aan mijn hoofd gezeurd met de vraag wanneer ik nou eens ging beginnen. Uitstel zou toch geen afstel worden vroeg manlief bezorgd. Nee, had ik gezegd. Natuurlijk ga ik beginnen maar ik deed niets in de richting van het boek. Ik stelde het steeds verder uit. De herfst,winter en het voorjaar ging voorbij. In de zomer begon het te borrelen. Mijn verhaallijn kreeg vastere vormen en mijn personages meer diepte. Ja, ik voelde het maar bleef het daadwerkelijke schrijven uitstellen. Toen heb ik vellen bruin papier opgehangen op de zolderkamer en ben gaan brainstormen in mijn eentje. In een paar avonden schreef ik al die vellen vol met de namen van de personages, hun passies, dromen, angsten en meer. Ik legde verbanden en schreef zelfs met manlief een lied voor een van de hoofdpersonen. Ik tekende een tijdlijn en maakte een woordenwolk. Ineens ontspon het verhaal zich en kwam het echt tot leven. Waar wachtte ik nog op?

Ik stelde het schrijven wederom uit. Wat als ik het echt niet kan? Een verzonnen verhaal schrijven met kop en staart is misschien iets te hoog gegrepen? Ja, joh, ik moet het maar bij blogs en columns houden of toch niet? Door een twist van het lot kwam er schot in de zaak. Vorig weekend heb ik drie hoofdstukken getypt en ik vond het nog leuk ook. Sterker nog, ik kreeg er steeds meer zin. Ik kon spelen met de personages en ze laten doen wat ik wilde, heerlijk. Ze kwamen nu echt tot leven en bleken nog menselijk bovendien. Zojuist heb ik nog een personage ten tonele gebracht en ik hou nu al van haar. A zei daarnet dat als ik dit tempo aanhoudt ik voor de kerst het boek af heb. Hij zou zomaar eens gelijk kunnen hebben.

Uitstellen is soms nodig om iets dat nog niet rijp genoeg was te laten groeien. Al geldt dat weer niet voor mijn zoon die er een kunst van maakt om alles uit te stellen. Alles maar dan ook alles is leuker dan het maken van huiswerk of het leren van een proefwerk. ‘Ach mam’, zegt hij dan, ‘Het heeft gewoon tijd nodig. Net als jij met je boek. Als het erop aankomt ga ik er helemaal voor. Maar het schooljaar is net begonnen dus chill. Ik haal het echt wel.’ Ik heb daar momenteel mijn twijfels over maar misschien gaat hij aan het eind van dit schooljaar gewoon over en heb ik mijn tweede boek in handen. Een van de twee moet lukken, toch?

Heel veel liefs,

Chantal

 

 

 

Volgende
Vorige