De tamtam

Met een kleine brok in mijn keel lees ik het bericht over het vijfjarige meisje dat is verdronken in de Sloterplas afgelopen week. Dat brokje slaat om in ongeloof als ik verder lees dat de halve wereld over deze ouders heen valt.” Ze hadden beter moeten opletten.” Gelukkig is daar Roos Schlikker (schrijver) die op social media duidelijk maakt dat ‘mensen nu beter even hun bek kunnen houden’ en hun meningen niet buiten hun eigen huiskamer moeten ventileren. Ik deel haar mening volledig en duik in haar Twitteraccount om gelijkgestemden te vinden. Een van de reacties op haar actie is dat er nu meer wordt geoordeeld dan vroeger. Oordelen en veroordelen doen we al eeuwen lang. Het effect is nu veel groter. Maar de pijn blijft. En als je niet oplet onthoud je alleen de nare berichten en vergeet je de lieve, ontroerende en oprechte berichten die je kracht kunnen geven om dit zware verdriet te dragen.

In 1986 is mijn broer Maurice verdronken in de Oosterplas, een recreatieplas in ‘s-Hertogenbosch. Hij was twintig en samen met zijn twee vrienden gaan zwemmen na een warme dag. Het had die week ervoor veel geregend dus de temperatuur van het water was nog niet optimaal. Mijn broer had daar maling aan en sprong samen met zijn vrienden de koele plas in. De eerste vriend vond het té koud en verliet het water. De tweede volgde niet lang daarna. Maurice gaf niet toe en zwom verder. Zijn vrienden zagen hem kopje ondergaan maar sloegen (nog) geen alarm. Hij was per slot van rekening een uitstekende zwemmer. Toen hij na een poos nog niet boven water kwam was de paniek groot. Met alle macht hebben ze geprobeerd hem te vinden maar tevergeefs.

Mijn ouders waren net een jaar gescheiden en alle contact was verbroken. Mijn broer woonde bij mijn vader en ik bij mijn moeder. Het was dan ook niet meer dan logisch dat de politie (die inmiddels was ingeschakeld) aanbelde bij mijn pa echter was hij niet thuis. Het spoor kwam toen uit bij mijn moeder. Ik zal dit nóóit vergeten. Mijn moeder zakte van verdriet in elkaar toen de agenten vertelden dat mijn broer was verdronken. Ik weet niet meer wie mijn broers heeft gebeld (ik heb er nog twee die al uit huis waren) maar zij kregen de ondankbare boodschap om naar mijn vader te gaan en hem dit verschrikkelijke nieuws te brengen.

Mijn broer is niet direct gevonden zoals het meisje uit de Sloterplas. Het heeft een volle week geduurd voordat getrainde mariniers mijn broer’s lichaam uit de plas visten. In die zeven lange dagen daaraan voorafgaand hebben we als verdeelde familie geleefd tussen hoop en vrees. Ondertussen kwam de tamtam op gang en bereikten ons de meest bizarre berichten.

Mijn moeder zou op dat moment met haar nieuwe vriend in Spanje zitten terwijl haar kind was overleden. Onzin! Ze lag kapot van verdriet op bed en kon de brute werkelijkheid helemaal niet aan. Mijn broer zou stiekem aan de andere kant van de plas eruit gekomen zijn en hield zich verborgen uit angst voor straf. Helaas ook onzin! Ik ben zelfs naar de plas gegaan omdat ik daar troost hoopte te vinden. Terwijl ik daar aan de kant zat hoorde ik iemand zeggen, “Gatver, ik ga hier niet zwemmen; dadelijk drijft die dode daar.” Het hield niet op en ik vraag me nu dan ook af hoe in hemelsnaam die roddels bij ons terecht kwamen; er bestond nog geen internet, laat staan social media.

Ik heb alleen de nare, vervelende en ronduit treurige opmerkingen onthouden en dat is toch opmerkelijk. Er zijn vast veel lieve, ontroerende en hartverwarmende reacties geweest maar ik kan mij ze niet meer voor de geest halen. Dus ja mensen, in dit soort situaties is het gewenst even je bek te houden want je maakt meer kapot dan je denkt. Vooral omdat je totaal niet weet wat er exact is gebeurd. Mijn broer heeft vermoedelijk een epileptische aanval gehad (hij was er mee bekend) en daardoor is hij verdronken. Daar kan hélemaal niemand iets aan doen. Natuurlijk had mijn vader Maurice binnen kunnen houden omdat er iets zou kunnen gebeuren. Maar zelfs dan is het niet veilig. Zwembandjes zijn dus ook geen garantie. Van je kind houden is het durven loslaten met alle mogelijke consequenties die daaruit voortkomen.

Ik hoop dat de ouders van het meisje alle nare, ongevraagde en onzinnige opmerkingen naast zich kunnen leggen en over kunnen gaan tot het uitten van hun verdriet. Ik wens ze daarmee alle sterkte van de wereld.

Heel veel liefs,

Chantal

 

 

 

Volgende
Vorige

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *