De Trumanshow

Ken je de film de Trumanshow? Truman Burbank (Jim Carrey) speelt zonder het te weten de hoofdrol in een realitysoap, alles om hem heen is decor en zijn ‘naasten’ acteren die rol slechts. Zo heb ik Singapore ervaren als een, bijna filmische wereld.

Na Hong Kong vervolgde ik mijn zakenreis (twee weken geleden) naar Singapore. Met een vlucht van vier uur heb ik de afstand overbrugd en kom ik aan op een vliegveld zo brandschoon dat ik spontaan mijn zonnebril op wil zetten. Dat had ik nog nooit gezien. Ik laat, waarschijnlijk van de schrik, een papiertje vallen en daar duiken direct drie Singaporezen op en weg is de rommel. Het sprookje kan beginnen.

Op een formuliertje dat ik van een wand mag plukken moet ik invullen wat ik kom doen, hoelang ik blijf en vooral waar. Met het ingevulde document in de hand loop ik naar de douane. Gelukkig slaag ik met vlag en wimpel en mag ik het protectionistische land betreden.

De weg van het vliegveld naar het hotel is prachtig. Alles schoon, veel bloemen langs de weg en verkeersagressie is in geen velden of wegen te bekennen. Ik keuvel vrolijk met de taxichauffeur over de inwoners van het land. Hij legt uit dat het gros van de inwoners Chinezen zijn (wel 74%). De Maleiers, zijn de oorspronkelijke inwoners maar zijn in de minderheid net als de Arabieren. Singapore is net iets groter dan de Noordoostpolder. Na een rit van twintig minuten duiken de iconische beelden die ik op het internet had gezien van dit land voor mijn neus op. In het schemer licht geeft dit een wonderschoon beeld. Dat de temperatuur zelf rond 19.30 uur in de avond nog naar de dertig graden lonkt kan me niet schelen. Ik heb er zin in.

Het hotel waar ik in verblijf is het oude postkantoor en mede daardoor een plaatje. Als ik wil uitstappen schieten er wel acht mannen in rode jassen mij te hulp. In Azië weten ze wel raad met verborgen werkeloosheid.  Ze hebben overal werknemers voor of het nu gaat om een paraplu voor je openslaan of om je uit te leggen waar de knopjes op je hotelkamer voor dienen. Ik kan er niet aan wennen, voel me hopeloos opgelaten omdat ik dingen zelf kan en wil doen. Dat is niet de bedoeling en dit wordt mij op diverse manieren duidelijk gemaakt. Ik besluit mij rap aan te passen: ik ben per slot van rekening de gast.

Ook op straat is alles spic en span, de hele dag lopen mannen en vrouwen met een schoonmaakkar rond om de troep van een ander op te ruimen. Iedereen is overal vriendelijk, niet Amerikaans vriendelijk maar Aziatisch vriendelijk. Ik bespeur geen enkele emotie en krijg ze niet uit hun goede humeur. Ik voel me de Truman in Singapore; is er dan niemand gefrustreerd, boos of agressief? Vast wel maar ze laten het niet merken zoals wij dat doen. Zij hangen hun vuile was niet buiten. Als ik een filmpje plaats op facebook over mijn migraine en niet thuis zijn dan reageert iemand die een Aziatische vrouw heeft met de volgende opmerking: Je leert daar van kinds af aan om niet te klagen en als je klaagt dan doe je dat thuis. Het is geen Nederland! 

Als ik wat verdwaald om mij heen kijk op straat, vraagt een inwoner waar ik naartoe moet en loopt zelfs mee. Bij de metro pakt het kaartjesapparaat mijn biljet niet, hoe vaak ik het ook probeer. Een vrouw schiet mij te hulp door geld in de automaat te stoppen: haar geld welteverstaan. Als ik haar mijn biljet wil geven wuift ze dat weg en wenst mij een fijne dag. Perplex blijf ik achter. Dat zal in Nederland niet zo snel gebeuren en daar ben ik ook onderdeel van, realiseer ik mij heel goed.

De vochtigheidsgraad is zo hoog dat als ik in wil ademen de lucht ergens halverwege mijn strot blijft hangen. Ik ben bepaald geen tropenmeisje. Insmeren met factor vijftig is hier een must want dit land ligt niet ver van de evenaar.  Mijn klimaat is het niet dus die zon mijd ik. De zon laat mij echter niet met rust en een migraine-aanval is het gevolg. Hoe prachtig, lief en geweldig dit land is, op zo’n moment wil ik naar huis.

Na vier intensieve dagen neem ik afscheid van Singapore. Ik zal hier niet snel terugkomen en dat heeft voornamelijk met die vochtigheidsgraad (meer dan 80%) en temperatuur te maken. In een sprookje leven heeft ook zo zijn charmes maar een gure winter ook. Plus het feit dat foeteren, klagen en janken mij nauw aan het hart liggen. Ik hou van Holland blijkt ook weer na het afsluiten van deze trip.

Liefs,

Chantal

Volgende
Vorige