Een corrigerende tik

Afgelopen zondag zat ik op het strand met vrienden het leven te vieren. Het was een uur of zes dus de meeste zonaanbidders waren al naar huis. Niet ver van ons was een gezin uit Duitsland hun spullen aan het inpakken. We telden vier kinderen en een vati und mutti. Terwijl ik tuurde naar het water zag ik de hand van vati omhoog komen en de jongste (van de kinderen) een enorme klap in het gezicht geven. Met vlakke hand, welteverstaan. Die vlakke hand is de moeder der klappen. Dat weet ik, helaas uit ervaring.

Wat doe je dan? Ga je die vati vertellen dat hij een ongelofelijke pisvlek is omdat hij zijn kind slaat? Nein, dat deed ik niet. Wat schiet die kleine (ik gok hem een jaar of vijf) daarmee op? Waarschijnlijk niets want kinderen zijn zo loyaal aan hun ouders. Dat gaat heel lang door, totdat ze het echt onder ogen moeten zien en dan nog, zullen ze vaak partij voor hun ouders kiezen. Dus keek ik de vati alleen maar zeer nijdig aan terwijl hij ons passeerde.

Kinderen slaan is niet o.k. Ook niet als het gaat om een corrigerende tik. Kun je die correctie niet bewerkstelligen op een andere manier? Denk je werkelijk dat jouw kind na die tik zal denken: ‘Ohhhh, wat ik doe is niet goed. Nou, wat dom van me, ik zal mijn gedrag direct aanpassen zodat het niet meer gebeurt.’ Nieuwsflits! Dat bereik je niet met tikken, klappen, knallen, stompen, slaan en andere fysieke aanvallen. Wat je wel bereikt is angst. Een diepgewortelde angst die nooit meer weggaat.

Vroeger werd ik ook geslagen. Zo ging het helaas vaker in die tijd. Vaders wil was wet en wie niet luisteren wilde, kreeg ervan langs, letterlijk. Zijn fysieke gedrag maakte dat ik steeds meer op mijn hoede was. Ik probeerde niets uit te lokken en deed er alles aan om mijn vader te pleasen. Dat lukte uiteraard niet altijd en dan zag ik die hand in slowmotion alweer op mij afkomen. Mijn lijf reageerde al voordat de hand mijn huid had bereikt. Alsof het wilde zeggen: ik weet wat er komen gaat. In gedachten strafte ik mezelf daarna ook nog eens, omdat ik het slaan niet had kunnen voorkomen.

Jaren later begreep ik pas dat mijn vader onmachtig was. Hij was niet in staat om mij of mijn broers op een andere manier duidelijk te maken dat ons gedrag hem niet beviel. Zijn zwaard was zijn hand, zo ging hij de strijd met zijn kinderen aan. Hij was niet bij machte om dit verbaal op te lossen.

Ik heb mijn kinderen nooit met een pink aangeraakt. Dan kon en kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Natuurlijk heb ik ook weleens gedacht, hoe krijg ik het die kinderen aan het verstand dat hun gedrag niet o.k. is. Maar nooit of te nimmer heb ik dit opgelost met fysieke macht. Omdat ze daar niets van leren. Hoe moeilijk het soms ook is, geweld is niet de oplossing. Gezond verstand wel. En tot tien tellen helpt ook enorm.

Uiteindelijk hoop ik , met mijn geweldloze opvoedtechniek, mijn kinderen klaar te stomen voor de wereld. Dat ze in tijden van conflict altijd het dialoog aangaan en indien nodig de andere wang toekeren.

Verander de wereld, begin bij jezelf.

Liefs,

Chantal

 

Vorige