Gerimpeld kleibint

Eindelijk was het dan zover: ik mocht mijn opwachting doen in Koffietijd. Hier had ik jaren naar uitgekeken; vooruit eigenlijk naar RTL late night maar ik kan niet alles hebben. Op die dinsdag moest ik mij om half negen melden in een villa nabij Hilversum. Gelukkig had ik die dag ervoor nog tips gekregen over wat ik aan moest doen. Mijn tas was dan ook goed gevuld met reserve-setjes kleding. Die zouden ervoor zorgen dat ik geen kilo zwaarder zou lijken dan ik ben of in het meest positieve geval, mij zelfs slanker zouden maken. Loretta en Vivian, here I come.

Ik werd na aankomst en een kop koffie meegenomen naar de visagie ruimte. Daar stond Joan, de visagiste klaar om mij nog mooier te maken. Ze keek naar mij en zei, ‘Je hebt bijna geen rimpels’. Ik voelde me gevleid. Ze ging verder,’ Dat komt natuurlijk omdat je een paar kilo’s zwaarder bent.’ Dus, de toon was gezet. Ze had zelf ook niet echt liggen woelen in de fontein van de jeugd. Dat heb ik maar niet hardop gezegd.

Met minimaal vijf lagen foundation op mijn snoet mocht ik plaats nemen achter de tafel. Mijn tafel- en lotgenoot L ging rechts van mij zitten. De camera’s stonden ook op rechts en recht voor ons. Er werd niets aan het toeval overgelaten. Er was ons wel van tevoren geadviseerd om je handen voor je houden want anders zouden we de microfoon blokkeren en helemaal niet meer uit onze woorden komen. Ik had mijn zwarte jurk met okergele jas aan; wat kon mij nog gebeuren. Zenuwachtig ? Nee, ik had er zin. Camera, actie, go.

Voor de uitzending hadden we nog gerepeteerd,  welke vragen we kregen en ook wat we aan de redactie als antwoord hadden gegeven. Dit, zodat je niet aan tafel met je bek vol tanden zit. Het was tien uur, tijd voor Koffietijd.

Vivian stelde ons de eerste vraag. Ik antwoordde braaf wat ik eerder ook al had gezegd maar L was dat vergeten en ratelde maar door. Doordat ik naar haar en dus naar rechts keek, zag ik mezelf en profiel op de camera. Het enige wat ik zag, was mijn enorme onderkin. Tjonge zeg, wat een hoop huid. Totaal gebiologeerd staarde ik naar mijn kinnen waardoor ik vergat  geïnteresseerd naar L te luisteren. Uiteindelijk heb ik mezelf vermanend toegesproken en gezegd, ‘die onderkin gaat niet weg door ernaar te kijken. Stop en geniet van de tijd dat je tafel zit.’

Na ons item over het thema, “Kanker hebben en kinderen opvoeden’ ging ik blij in mijn hart terug naar manlief. Die had de hele tijd braaf in een andere ruimte de uitzending bekeken. Toen ik hem vroeg wat hij ervan vond, zei hij, ‘Je ziet er op tv wel veel zwaarder uit, hoor.’

Moraal van het verhaal? Tja, dat is er eigenlijk niet. Ik zou wel kunnen schrijven dat mensen eerst even moeten nadenken voordat ze iets zeggen maar dat dekt de lading niet. Volgens mij gaat het meer om mijn eigen acceptatie. Ondanks het feit dat we in een maakbare wereld leven is niet alles mogelijk. Hoeveel ik ook train, ik val geen kilo extra af. Iemand zei mij laatst, ‘Waarschijnlijk is je lijf nu zoals het nu moet zijn.’ Misschien heeft hij gelijk. Alles beter dan een gerimpeld kleibint.

Liefs,

Chantal

 

Vorige