Hoe heb ik het zo ver laten komen?

Een column van vorig jaar (oktober 2017)die ik schreef voor Lindanieuws en de actie #houvol.

CHANTAL SPREEKT HAAR VROEGERE ZELF STRENG TOE: ‘HOE HEB JE HET ZO VER LATEN KOMEN?’

Morgen mag ik mij weer melden bij Maaike, de diëtist. Ik zie er tegenop want ik heb niet het gevoel dat mijn lijf zich heeft gehouden aan de afspraak, namelijk: afvallen. Bij mijn vorige bezoek was ik in lichaamsgewicht niets kwijt, maar mijn taille was met een centimeter geslonken. “Maak nou foto’s van jezelf gedurende het afvalproces Chantal, dan kun je het verschil veel beter zien. Een camera liegt nooit.” Zo luidde het advies van mijn afvalcoach.

Nou, hier komen ze dan. De voor-foto stamt uit 1987. Ik was daar 19 lentes jong en woog 52 kilo. Ik heb nog een dagboek (het zat er al vroeg in) uit die tijd en daarin schreef ik dat de maat nu echt vol was: ik moest gaan afvallen. Haha, afvallen. Waarom dan? Wat was mijn streefgewicht dan, 45 kilo? Ik kan jullie melden dat het met dat afvallen niet meer goed is gekomen. Die 52 heb ik nooit meer aangetikt.

Wel de 62, 72 en de 82 kilo. Ik ga jullie niet vervelen met uitspraken als ‘had ik maar meer genoten van mijn slanke figuur’. Nee, ik ga een brief schrijven aan die jonge Chantal en haar eens vermanend toespreken. Is ze nou helemaal betoeterd. In dertig jaar tijd zijn er dertig kilo bijgekomen. Dat had toch nooit mogen gebeuren?

Beste Chantal,

Hoe heb je het zo ver laten komen? Je had toch kunnen weten dat bier direct omzet in vet en zich bij voorkeur nestelt op je buik. Waarom heb je die meters pils dan niet links laten liggen en je gestort op een magere variant, zoals gin of wodka of beter nog, het gewoon bij een watertje gelaten? Dacht je nou werkelijk dat je ongestraft drie keer per week de plaatselijke snackbar kon bezoeken zonder levenslange consequenties? Een patatje speciaal is een heuse kiloknaller, op je billen dan.

Waarom heb je iedere sportafspraak afgebeld met een rotsmoes? Waarom heb je geen tree extra gelopen als er een lift was? Hoe heb je met jezelf kunnen leven door iedere keer het openbaar vervoer te nemen en niet die gloednieuwe racefiets die weg stond te kwijnen in de gang?

In al die jaren had je gezond kunnen leven, maar dat deed jij niet, jij hebt er een potje van gemaakt en nu zit ik met de gebakken peren. Ik kan de klok niet meer terugdraaien, maar als dat wel zou lukken, dan ik zou je zo een schop tegen je achterste willen geven.

Nee hoor, geintje. Natuurlijk zou ik dat niet doen. Ik zou juist willen zeggen tegen mijn negentienjarige zelf: geniet van het leven, want je weet niet wat er voor een ellende nog allemaal op je afkomt. Afvallen kun je altijd nog.

Heel veel liefs,

Chantal

Volgende
Vorige