Ik ben ook weleens moe

‘Zo’n 20 tot 40 procent van de mensen die geneest na kanker, kampt met langdurige vermoeidheid.’ Hiermee opent RTL Nieuws een artikel van een jonge meid (25) die 14 jaar na haar hersentumor nog steeds vaak moe is. Op zich is vermoeidheid in de nasleep na kanker niet zo gek, iedereen kan zich daar iets bij voorstellen.

Als ik haar verhaal verder lees vertelt ze dat ze het kwetsend vindt als mensen aan haar vragen hoe het kan dat ze zo moe is. Die mening deel ik niet. Ik voel mij helemaal niet gekwetst sterker nog ik leg het graag nog een keer uit dat ik kanker heb gehad en dat die vermoeidheid van mij een van de bekende late gevolgen is.

De wetenschappers zijn er ook nog niet uit waar die vermoeidheid nu precies vandaan komt. Totdat ze het wel weten en een oplossing hebben zal ik ermee moeten leren leven. Als ik opsta in de ochtend en ik neem een douche kan die vermoeidheid mij zo treffen dat ik het liefst weer op mijn bed ga liggen. Op kantoor kan ik tijdens een vergadering overvallen worden door die vermoeidheid. Het voelt dan aan alsof ik een complete marathon erop heb zitten terwijl het pas tien uur in de ochtend is. Er zijn momenten waarop ik mijn wang tegen elke deur wil plakken omdat ik afgemat ben. Die uitputtende, want dat is het, vermoeidheid raakt mij als ik het niet verwacht.

Na veel vallen en opstaan heb ik een routine ontwikkelt waarmee ik die vermoeidheid kan verdragen. Ik ga meestal voor tienen naar bed (ook in het weekend), ben matig met alcohol, probeer gezond te eten #houvol en ik beweeg heel veel. Daarmee voorkom ik het moe zijn niet maar kan ik reserves opbouwen als dat monster weer toeslaat. Ik vind het wel moeilijk om openlijk te praten over mijn chronische vermoeidheid want de goedbedoelde adviezen en tips zijn niet van de lucht.

Een kleine greep uit de opmerkingen die ik krijg:

  • Jij doet veel te veel
  • Je werkt te hard
  • Je praat teveel
  • Jij hebt zon nodig
  • Ik ben ook weleens moe
  • Je zou …. eens moeten proberen, mijn tante en daar de neef van knapte er enorm van op
  • Het is een schrikkeljaar dus je hebt een extra dag
  • Jij moet minder werken
  • Ik weet hoe jij je voelt
  • Je zou eens lichttherapie moeten proberen
  • Heb je weleens aan mindfulness gedacht

Lieve mensen, ik heb kanker gehad. Nee, ik werk niet te hard en nee, ik heb zeker geen zon nodig. Het is wat het is. Ik heb geaccepteerd dat die vermoeidheid een gevolg is van mijn kanker. Ik doe mijn best om daarmee om te gaan. Al die goedbedoelde adviezen kunnen mij en andere lotgenoten het gevoel geven dat wij niet genoeg hebben gedaan om die vermoeidheid te bestrijden. Eigenlijk is het toch een beetje onze eigen schuld dat we voortdurend moe zijn, toch?

Ik voel mij dan ook niet gekwetst zoals de dame uit het verhaal maar onbegrepen. Zullen we afspreken dat soms er gewoon zijn voor iemand goed genoeg is? Dat een luisterend oor heel fijn is en dat gedeelde smart halve smart is. Mocht je de drang voor het geven van raad dan nog niet kunnen onderdrukken zou ik zeker een studie medicijnen zeker overwegen.

Heel veel liefs,

Chantal

Volgende
Vorige