In de buurt

Sinds kort mag ik schrijven voor het online medium in de buurt Delft. Dit is een platform van de Persgroep ( o.a. van het AD) die het lokale nieuws verzorgt.

Ik schrijf over wat er gebeurt in de stad Delft en wat ik daarvan vindt. Weer een totaal andere tak van sport. Tot nu toe zijn er vijf columns/blogs verschenen en men vindt er wat van. In het begin schrok ik wel van de reacties van mensen. Ze lezen soms alleen maar de kop en hebben er dan al een mening over.

Toch vind ik dit een leerzame ervaring en nog leuk ook. Mijn stukken worden niet altijd volledig geplaatst. Vaak worden er zinnen of hele alinea’s verwijderd om het geheel beter te laten smoelen. Hieronder mijn stuk van vorige week ongeredigeerd. Veel leesplezier!

Veel liefs,

Chantal

Na de hype van de Luizenmoeder is iedereen op de hoogte van de praktijken van de moedermaffia. Deze club beperkt zich niet tot het Gooi. Ook in Delft roeren zij zich flink, bijvoorbeeld in het zwembad.

Mijn kinderen hebben hun zwemdiploma’s gehaald in het Sportfondsenbad. Als ouder is het spannend om je addergebroed in badje één achter te laten. Gelukkig kon ik plaatsnemen in het zitje wat uitzicht bood op alle badjes.

De eerste keer had ik niet door dat de temperatuur en vochtigheidsgraad zijn ingesteld op een verblijf rond de evenaar. Ik dreef dan ook bijna letterlijk het zwembad uit. Dat vertelt de moedermaffia je dan weer niet.Goed, hier leerde ik van en kwam in het vervolg gekleed in laagjes.

De moedermaffia start al in de kleedkamer met haar kruistocht met opmerkingen als; ‘Zit jouw kind nu nog in badje één? Je man heeft zeker trage zwemmers, haha’. Een nul voor de moedermaffia. Ze lijken alles onder controle te hebben. Bij hun kinderen zitten de kleurtjes die ze verdiend hebben allang op het snoezige badpakje. Ik was die krengen (die kleurtjes hè) allang kwijt. Ook hadden ze diverse handdoeken bij: een voor het afdrogen na het zwemmen, een voor na de douche en een voor het haar. Ik deed alles met dezelfde. De afkeurende blikken waren nooit van de lucht.

Als mijn kind dan eindelijk richting haar volgende badje huppelde zetten de moedermaffia er nog een tandje bij. ‘Je moet er bovenop zitten hoor. In dit zwembad laten ze je kind net zolang zwemmen zodat zij er financieel beter van worden. Een kind kan makkelijk binnen een half jaar het A diploma halen’.

Ook in tijdens de zwemlessen van onze kroost bleef die bende actief. Elke les stonden ze bij de zwemjuf te tieren dat hun Sem of Isa NU een blauwe kurk moest hebben want dat hadden ze uitentreuren geoefend op vakantie. Ze sloegen nog net niet de hersenpan in van de badjuf of meester met die kurk als de promotie niet doorging. Briesend kwamen ze dan terug en beklaagden zich over de slechte kwaliteit van het zwempersoneel. Op dat soort momenten wilde ik zelf het liefst verdwijnen in mijn stoel. Waarom moeten die kinderen alles zo snel en goed doen. Er is geen plaats voor falen en het daardoor opnieuw te proberen.

Mijn dochter was met nog geen tien barbies door het gat (het zeil onder water met een gat daarin) te krijgen. Na twee jaar ploeteren is het haar zelf gelukt. Ze is trots op haar diploma omdat ze het zelluff heeft gedaan. Uiteindelijk maakt het geen bal uit hoe lang jij over je zwemdiploma hebt gedaan. Net zomin als de exacte datum van je eerste stappen of wanneer je zelfstandig je billen kon afvegen. Ik hoop dat de moedermaffia dit ook gaat inzien daar worden niet alleen zij maar ook hun kinderen en het voltallig Delfts zwembadpersoneel relaxter van. Dat zorgt dan weer voor betere zwemmertjes.

Opvoeden is het zwaarste beroep van de wereld maar het makkelijkste om er een mening over te hebben.

Volgende
Vorige