It’s my party and I cry if I want to

Vijf juli jl. werd ik vijftig jaar. Een kroonjaar zoals dat heet en dat moet gevierd worden, toch? Euhm, nee. De gedachte alleen al; inkopen doen, versieren, verzorgen en proberen met alle genodigden een praatje te maken. Ik heb mijzelf een 5-daagse trip naar Londen cadeau gedaan, in mijn eentje welteverstaan. Dat was een feest op zich.

Manlief had wel even gevraagd wat ik dan wel wilde op mijn verjaardag om teleurstellingen te voorkomen. Ik wilde op mijn verjaardag, als ik thuis zou komen, een aangeklede gin-tonic, mijn lievelingsgerecht en een karaokemachine. Oh ja, en natuurlijk een versierd huis. Geen overdreven eisen, toch?

Organiseren is zeg maar niet A zijn ding. Zo kwam het dat ik, na thuiskomst op de vooravond van mijn verjaardag, gelijk een gin-tonic kreeg voorgeschoteld. Niets mis mee echter moest ik de volgende dag wel werken. Na twee glazen stond ik te bubbelen als een fles, net geopende champagne. Weg nachtrust.

Op mijn verjaardag stond ik dan ook op met een laffe kater. Eenmaal beneden zag de kamer er kaal uit. “Ja, ik kon de slingers niet vinden’, aldus dochter S. Dat ik die zelf had opgeborgen en niet meer wist waar, liet ik maar even achterwege. Wel had S een heerlijk ontbijtje gemaakt en mij de cadeaus gegeven waar ik om had gevraagd. Zo niet zoonlief. Die had, nadat ik had gezegd dat ik honderd cadeautips had, toch zelf een cadeau had gekocht (zei hij. Ik had dit geschenk al maanden in zijn kamer rond zien slingeren). De bedoeling was goed maar toch. Het cadeau van A had ik al twee maanden geleden gekregen dus die zat (even) op rozen. Moederlief had een kaart gestuurd met de tekst, “Waarom bel je nooit. Gefeliciteerd. Je moeder”. De dag zou vast beter worden, toch?

Op kantoor hadden mijn kamergenoten zich uitgesloofd en (wel) versieringen opgehangen. Niet veel later kwam een andere collega met een prachtige taart aanzetten en begon het populaire verjaardagslied, ‘Lang zal ze leven’. Ik kreeg knuffels (ieks) en zoenen (ai) en cadeautjes. Goed verwend; ik voelde me zeer geliefd. Ondertussen appte manlief dat hij het boek met mijn favoriete recept niet kon vinden. Of ik wat anders lustte dan. Grrr, ik had me zo verheugd op dit feestmaal. A appte later dat hij zoeken naar mijn favoriet had gestaakt en bood aan om zelf patatten te maken.

Op mijn werk vond de jaarlijkse barbecue plaats.  Ik dronk een bescheiden glaasje en nam afscheid van mijn collega’s. Eenmaal in de auto sprongen er tranen in mijn ogen, niet van blijdschap kan ik je zeggen. Het hield niet over. Thuis werd ik dan ook vreemd aangekeken toen mijn huilbui onverminderd doorging.

Dochter S had het huis toch nog versierd. Ze had bij de HEMA gezocht naar de 5 en een 0. Ze wilde niet de gouden maar de zilveren versie want past beter bij het interieur. Die hadden ze niet meer in het groot dan maar de kleine versie. Bleek in de praktijk niet groter dan mijn hand.

Ondertussen besloot mijn hoofd de migraine te laten komen en  daardoor viel het eten in duigen. Manlief probeerde mij op te beuren door kneiter vals zijn karaokeversie van het nummer, ‘Love me do’ van The Beatles te zingen. Na de nodige medicatie en peptalks van mijn gezin besloot ik toch een nummer te wagen op de gehuurde karaokemachine. Uiteindelijk heb ik heerlijk gegalmd met man en kinderen en ging ik tevreden naar bed.

Moraal van het verhaal: als je iets wil, vraag ernaar. Roep niet, nee joh, ik vier mijn verjaardag niet en dan gaan huilen als er ook niemand komt opdagen. Ook niet teleurgesteld zijn als de, stiekem gedroomde surpriseparty niet wordt georganiseerd. Niet boos worden op je zoon omdat je een cadeau had willen krijgen wat je wel wilde. Zeker niet zeuren omdat je de regie uit handen geeft en daarmee niet altijd krijgt wat jij zelf wel had geregeld, gedaan of gelaten. Maar zong niet iemand, ‘It’s my party and I cry if I want to’? ‘You would cry too, if it happend to you’.

Uiteindelijk heb ik mij toch zeer jarig gevoeld door o.a. de gelukswensen on- en offline, de lieve en attente cadeaus van vriendinnen en collega’s en bovenal de liefde van mijn gezin. Zij hebben zich in bochten gewrongen om mijn kroonjaar goed te vieren. Huilen doe ik maar in mijn eigen tijd, toch? Of ik manage mijn verwachtingen beter of beide.

Veel liefs,

Chantal

Volgende
Vorige