Met de kinderen gaat het goed, part two

Het gaat best goed met de kinderen. Ze zullen niet helemaal onbezonnen hun jeugd doorbrengen maar ze overleven het wel en ik hopelijk ook.

Dit schreef ik op een juni 2014. Ik vertelde op mijn blog (Toughdutchcookie) hoe mijn kinderen dealde met mijn borstkanker. Onlangs werd ik geïnterviewd voor een artikel over kanker en ouderschap. De interviewster vroeg hoe ik dat had ervaren en gedaan; kinderen opvoeden als je ziek bent?

Ernstig ziek zijn en kinderen opvoeden is geen picknick. Ik moest, ondanks de vele medicijnen, helder blijven en heel goed nadenken wat ik zei tegen mijn kroost. Bart was destijds tien en Sofie (ja, ik ben klaar met de initialen) twaalf jaar. Sofie stapte net de pubertijd in en vond het dan ook moeilijk om ruimte te scheppen voor mij. Ik begreep dat heel goed en wonder boven wonder kon ik het, of beter gezegd haar, goed velen. Na mijn eerste chemo lag ik op bed. Sofie kwam binnen en vroeg wat ik van haar kledingkeuze vond. Ik was misselijk en beroerd van de behandeling. Wat ik wilde zeggen was: ‘Ik voel me kut’. Gelukkig zei ik: ‘Je ziet er geweldig uit’. Na mijn antwoord stampte ze de kamer uit al mompelend dat ze echt wat anders aan ging trekken. Hoe rot ik mij ook voelde, ik was tevreden dat ik mij als moeder had opgesteld.

Zo heb ik mijn volledige ziektejaar ook verder gedragen. Altijd geprobeerd om mijn ziekte te scheiden van de opvoeding. Natuurlijk ben ik niet heilig en heb ik weleens de kankerkaart gespeeld. Dat ze daar na de eerste keer niet meer intrapten zegt genoeg, toch?

Vier jaar later vind ik het dan ook best moeilijk om de vraag te beantwoorden in hoeverre mijn ziek zijn hun leven heeft veranderd. Ze zijn graag thuis en voor een zeventien- en veertienjarige vind ik dat best bijzonder. Sofie brengt veel tijd met mij door omdat ze mij een leuk mens vindt (haar woorden). Bart trekt steeds meer zijn eigen plan maar kan op zijn tijd zeer aanhankelijk zijn. Of het daar mee te maken heeft?

Een half jaar geleden vertelde dochterlief dat ze het eerste halfjaar van mijn ziek zijn, moeilijk vond. Ze zat zo met zichzelf in de puberknoop; daarvoor wilde graag excuses maken. Ze vond dat ze er niet genoeg voor mij was geweest. Lief, maar die verontschuldigingen waren totaal niet nodig, zei ik haar. Het leven ging en gaat gewoon door. Ik wilde destijds niet dat er een sluier van verdriet over ons gezin hing. Niet alleen mijn leed was belangrijk.

Ik ben wel veranderd. Sneller dan voorheen kan ik relativeren. Niet in alles maar wel in de betrekkelijkheid van zaken. Het is, alsof er een raam in mijn hart is gekomen (niet die van Paul Simon hè) waardoor ik mijn leven helder kan zien. Af en toe gaat het raam open, dan voel ik heel intens hoe dierbaar mijn kinderen en man voor mij zijn. Het had ook heel anders kunnen aflopen. Op die momenten leef ik volledig in het hier en nu, de ruis van de buitenwereld bestaat dan even niet.

Misschien zijn we als gezin wel veranderd. We zijn hechter dan voorheen en brengen graag tijd met elkaar door. En die kinderen? Met hun gaat het hartstikke goed.

Veel liefs,

Chantal

Volgende
Vorige