Laat het los, part two

Weten jullie het nog? Dat dochterlief haar telefoon was kwijtgeraakt in de kantine van haar bijbaantje als vakkenvuller? Ja, dan gaan we verder met het vervolg. Als je antwoord nee is, lees dan het stuk hiervoor.

S stelde zich zeer volwassen op tijdens het wachten op haar nieuwe telefoon. Sterker nog, ze leek iets te relaxed zonder haar smartphone. ‘Weet je mam, zonder die telefoon ga ik toch sneller in een boek lezen (zo’n meid willen jullie ook wel hè). Het is echt heel chill, behalve op school. Zonder de Magisterapp weet ik niet of er een les uitvalt (even hè, weten jullie hoeveel lessen er tegenwoordig uitvallen? Nou, heel veel. Dat was vroeger wel anders. Die leraren van toen waren pas bikkels. Griep, kenden ze toen niet) of naar welk lokaal ik moet.’

Ik moest even wennen aan deze rustige puber. Ze viel zelfs makkelijker in slaap. Ik hoopte dat die telefoon een flinke vertraging zou oplopen. Helaas kwam de telefoon sneller dan het geluid en verdween haar hoofd weer naar het scherm van de nieuwe smartphone.

Toen kwam dé dag dat ze weer mocht werken.Voordat ze vertrok heb ik haar nogmaals op het hart gedrukt dat die telefoon, of in een kluisje ging, of in haar werkkleding maar niet meer in haar jaszak. “Jááá mam, duh, ik ben niet gek’. ‘Oh ja’, riep ik haar nog na, ‘niet te laat thuis hè. Morgen heb je weer school.’ Ze werkt namelijk ook nog eens graag over want die vakken vullen zich niet vanzelf.

Toen ze er om half elf nog niet was, besloot ik haar te appen met de vraag wanneer ik haar kon thuis verwachten. Geen reactie. Dan maar bellen. Ook geen reactie. Ik vroeg aan André of hij kon kijken waar ze uithing, via die vind mijn phone-app ding. Ze was nog steeds in de supermarkt. Grrrr, ik kan echt niets met haar afspreken. Een half uur later (het was inmiddels 23.00 uur) kwam ze fluitend binnen.

‘Zeg, waarom reageer je niet als ik app en bel?’, vraag ik haar. ‘Ja, huhu, mijn telefoon ligt in een kluisje. Dat wilde je toch? Dan kan ik toch niet reageren.’ O.k., touché. Op de vraag waarom ze laat thuis was, kreeg ik als antwoord dat het werk toch af moet zijn. Zucht,… Nog een keer uitgelegd dat ik werken van half zeven tot elf uur wel wat vindt op een zondagavond. Er bestaat toch ook nog zoiets als huiswerk. ‘Dat heb ik allang af en extra werken, betekent extra geld, mam.’

Eind goed, al goed? Echt niet! Toen ik S aangaf dat ik aangifte wilde doen voor de verdwijning of diefstal van haar toestel, was ze in alle staten. Het werd later duidelijk waarom. Ze dacht dat de politie daar ter plaatste zou komen en amok ging maken. In de voorwaarden van mijn verzekering werd al snel duidelijk dat er weinig te claimen viel. S zag het allemaal niet zo donker in, er was toch weer een nieuwe telefoon en ze had toch de helft bijgelegd (het was een telefoon van € 250,-). Ja, maar als je alles maar laat, had ik haar verteld, dan krijg je nog een hoop te verduren. Ze snapte het heus wel maar was er nu klaar mee. Ik, uiteraard niet.

Elke dag een preek krijgen is niet fijn. Uiteindelijk staakte ik mijn pogingen om haar op te voeden met besef van normen en waarden. Ik heb ook zo mijn grenzen. Net toen ik berustte in het feit dat de wereld nu eenmaal een slechte plek is, kwam dochterlief thuis met de mededeling dat haar ‘oude’ telefoon terecht was. Een moeder van iemand die daar werkt, zag haar telefoon liggen in haar huis(???) en heeft het teruggebracht naar de supermarkt. “Tof toch’, zei S, ‘is hij toch weer terecht.’ Het stoom kwam nog net niet uit mijn oren.

De hele discussie begon weer van voren af aan. Ik wilde graag weten wie hem dan had meegebracht naar zijn of haar huis en waarom in hemelsnaam een moeder die telefoon dan terugbrengt? ‘Als ik die telefoon bij jou had zien liggen, had je hem mooi zelf terug kunnen brengen’, riep ik pissig. S zag het probleem niet meer. Snap ik, telefoon terug, nieuwe telefoon, einde verhaal. Ik dacht het niet.

‘Mam, je gaat niet bellen naar mijn manager. Ik ben er klaar mee. Wat maakt het uit wie het was, hij is toch terecht. Ik kan echt wel mijn eigen zaakjes oplossen, hoor’.

Als jullie mij zoeken? Ik zit op de bank,  met mijn handen vastgelijmd onder mijn billen te kijken naar Frozen;-)

 

 

 

Volgende
Vorige