Mam, ik heb een kater!

B is officieel een puber. De zomer is slechts een voorproefje geweest. Hij is vaak chagrijnig , sluit zich vaker op in zijn kamer en vindt ons (lees zijn ouders) uitermate stom en vervelend. Ik zie zijn lijfje uitgroeien tot een lijf, zijn armen en benen weten zich vaak geen houding te geven.  De badkamer gaat nu permanent op slot en mij wordt ook vriendelijk verzocht mijn lichaam zoveel mogelijk te bedekken. ‘Mam’, zegt B regelmatig, ‘ik hoef toch niet elke dag geconfronteerd te worden met jullie oud zijn straks weet ik niet meer wat normaal is.’De discussies zijn ook niet van de lucht en bij elk onderwerp waar hij bakzeil moet halen krijgen we standaard de opmerking, ‘Jullie snappen ook niets’ te horen. Ondertussen vind ik het als moeder een partij moeilijk.Je groeit erin mee zeggen de experts maar dan heb ik zeker een groei achterstand want het lukt mij maar matig.

Afgelopen vrijdag had B zijn eerste middelbare schoolfeest. S, die op dezelfde school zit ging niet. Als ik vraag waarom niet kijkt ze me verontwaardigd aan, ‘Mám’, er komen alleen maar brugpiepers daar ga ik toch niet tussen staan!’ Zoonlief is ondertussen druk bezig met het uitkiezen van dé juiste outfit. Als dat gelukt is roept hij mij om te helpen met zijn haar. B heeft een kuif met het formaat van Elvis in zijn jonge jaren. We smijten er wax, gel en ander poeder in maar het haar wil niet overeind blijven staan. ‘Mám’, zo ga ik echt niet hoor!’ Dan komt zijn zus aangesneld en kalmeert B met de boodschap dat zij wel weet hoe zijn haar moet zitten. Met een borstel en haarlak brengt ze het haar in model en ik vind het prachtig. Als B zijn nieuwe coupe ziet roept hij, ‘Gatver’, dat ziet er toch niet uit.’ Vervolgens haalt hij zijn handen door zijn haar en het zit weer zoals het zat voor de kapsessie. ‘Zo’, zegt hij, ‘veel beter.’ Als het tijd is om te gaan zwaai ik hem uit en zeg dat hij samen met zijn vriendje moet terug fietsen en voor 12 uur thuis moet zijn (de school is op drie minuten afstand van ons huis vandaar dat hij samen met iemand mag fietsen. Ik zeg het maar anders krijg ik alwéér een aantekening bij de kinderbescherming;-)

Tegen de klok van 11 uur in de avond wordt er aangebeld. Ha, denk ik, daar zal je hem hebben. Nee, het is zijn vriendje K die op tijd thuis wil zijn omdat hij vroeg moet sporten. “B wilde langer blijven omdat het zo gezellig is’, zegt K. Als we afscheid hebben genomen van K grijnst A naar me. ‘Doet je dat aan iemand denken, Chant?’ Hmmpff, ik nestel me weer op de bank en hou de klok nauwlettend in de gaten. Ping! Om tien voor twaalf ontvang ik een bericht van B met de tekst dat hij er zo aankomt. Ik schrijf hem terug dat hij snel moet zijn anders verandert zijn fiets in een pompoen. Smakelijk lach ik om mijn eigen opmerking. Bij het horen van mijn grappige tekst zegt A dat zoonlief dit waarschijnlijk niet begrijpt. Niet veel later komt er een bericht met twee smileys binnen. De klok staat inmiddels op twaalf uur maar van B is nog geen spoor. De minuten verstrijken en om tien over twaalf nog geen B. Ik stuur een bericht met de woorden, NAAR HUIS KOMEN NU! Als het inmiddels kwart over twaalf is bel ik hem. “Mááám, ik sta in de schuur hoor.’ Manlief zegt tegen mij dat hij snapt dat we een gesprekje met hem moeten voeren maar niet nu. ‘Hij heeft waarschijnlijk een topavond gehad en dan gaan we die pret niet bederven.’ Mmm, hij heeft gelijk maar van binnen kook ik van woede.

Vrolijk heupelt hij binnen en zegt dat hij tot het laatst is gebleven en onwijs veel heeft gedanst. Ik probeer mij in te houden maar het lukt niet. Nog voordat hij meer kan vertellen over het feest zeg ik hem dat hij beter moet communiceren door ons een berichtje te sturen als hij langer wil blijven en dat hij zich aan de afgesproken tijd moet houden. “Ja, mam, dat zal ik de volgende keer doen.’ ‘Beter nog, papa mag mij de volgende keer komen halen.”Kun je dan nu beter slapen mam’. Hij drinkt twee grote glazen water, geeft mij een zoen op mijn wang en gaat naar bed. Als ik hem de volgende ochtend wakker maak zegt hij, ‘Ik voel mij niet lekker!’ ‘Ik heb haast geen stem meer en mijn oren suizen.’ ‘Moet ik echt gaan voetballen?’ Hahaha, de ultieme wraak is gekomen. ‘Ja’, zeg ik liefjes, ’s avonds een grote vent dan s’ochtends ook een grote vent.’ Vloekend en tierend stapt hij onder de douche (na zeven dreigementen) en doet daarna zijn voetbaltenue aan. Dan loopt hij naar mij toe en terwijl hij zijn armen om mij heen slaat zegt hij, ‘Mam, ik denk dat ik een kater heb!’.

c96a46348c817de836bb1b53aeeae3e1

Heel veel liefs,

Chantal

Volgende
Vorige

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.