Moeder van een rockster

“Mam’, zegt zoonlief, ‘ als het nou niet lukt met je volgende boek dan kun je altijd, over een paar jaar een boek over mij schrijven. Ik ga namelijk een rockster worden en hoe leuk is het om daarover te schrijven? Hoe het is om mijn moeder te zijn en dat jij, en vooruit ook papa, hebben bijgedragen aan mijn succes.’ Als ik hem vraag hoe hij aan deze wijsheid komt, antwoordt hij dat Dave Grohl (Foo Fighters, rockband) zijn ma ook een boek heeft uitgebracht over  het leven van haar zoon en vooral wanneer de vonk of passie voor muziek daar was. ‘ Dave is begonnen met spelen zo rond mijn leeftijd nu’, zegt B. ‘ Ik ben dus prima op tijd’, aldus de net twee maanden gitaarspelende zoon.

Man en ik hebben inderdaad van jongs af aan de kinderen van alles laten horen op muziekgebied. A en ik delen veel liefde voor muziek samen maar hebben ook ieder onze eigen smaak. Zo draaide A alles van Jimi Hendrix tot Led Zeppelin. Ik daarentegen liet The Offspring, Billy Joell, Davis Bowie, Nirvana en the Foo Fighters uit de autoboxen knallen (Ja, zonder oordoppen. Had je toen nog niet). Lange tijd blèrde uit de speakers van de kinderen; Katy Perry, Nickelback en andere hedendaagse popmuziek. Tot op een dag die werd ingewisseld voor Pink Floyd, The Black keys en Green Day.

Ik weet nog precies wanneer ik mijn smaak ben gaan ontwikkelen. Stel je voor, 1980, een zolderkamer ergens in Brabant. De radio die speelt ‘I will follow’ van U2 en ik was direct verkocht. Zo ontwikkelde ik door o.a. invloeden van anderen mijn muzieksmaak. Mijn ex hield van hardrock dus heb ik regelmatig headbangend een concert doorgebracht. Zelf hield ik erg van het werk van Billy Joel en kon toen (nu minder) alles, woord voor woord meezingen. Door mijn spinninglessen blijf ik ook op de hoogte van nieuw werk en daar zitten ook parels tussen waar ik van kan genieten.

B en ik delen inmiddels samen de passie voor de band de Foo Fighters. Toen ik las dat ze op Pinkpop kwamen en dat de voorverkoop samenviel met de verjaardag van onze Benjamin, was de deal snel beklonken. Zoonlief was in de zevende hemel en gisteren was het dan eindelijk zover. We gingen onze band live voor het eerst aanschouwen. Ik riep de hele heenreis dat ik niet meer tussen mensenmenigte in ging staan. Uiteindelijk liep het zo dat we links van het podium vooraan stonden. We zagen niet meer dan het scherm maar heel af en toe kwam Dave (de frontman) ons gezelschap houden op het zijpodium. B meent even oogcontact gehad te hebben met hem. We hebben gerockt als een malle samen. Hoe tof is dat, om met je kind uit je dak te gaan en dat hij zich, voor een keer, niet schaamt voor zijn moeder? Nou, zeer tof kan ik je vertellen.

Als we na het concert naar de auto lopen zegt hij, ‘Ik vond zijn teksten toch beter toen hij in de put zat’. Daarmee doelt hij op de donkere periodes die iedereen in zijn of haar leven wel meemaakt. ‘Nu is hij een gelukkige vader en schrijft hij een lied over het milieu’, zegt hij verontwaardigd. ‘Gelukkig heb ik door jou ziekte al een donkere periode gehad dus die heb ik al in the pocket’. Ik wil hier wat op zeggen maar besluit het niet te doen. Dat zou zijn creatieve proces alleen maar in de weg zitten.

Terwijl ik dit tik, pingelt hij alweer op zijn gitaar. Ik denk dat ik de eerste bladzijdes van het boek, “Mijn zoon is een rockster” vast ga vullen met hoe het allemaal begon.

Liefs en rock on,

Chantal

Volgende
Vorige