Het parallelle huishoud-universum van pubers

Vandaag kreeg ik van manlief een filmpje doorgestuurd waarop een Engelse vader op een Brits onderkoelde manier stond uit te leggen hoe zijn pubers een nieuwe wc rol konden aanbrengen bij het toilet. Het was uitermate grappig, vooral de boodschap dat hij het zijn kinderen diverse malen had uitgelegd in levende lijve maar dit niets had opgeleverd. Dan maar via social media; ‘Eens kijken of dat werkt’ waren de woorden van de Britse papa.

Ook hier in huis is de lege wc rol een bekend fenomeen. Hoe vaak A of ik het belang uitleggen van een goed gevulde rol; tot op heden heeft het nog niet mogen baten. Als ze zelf het slachtoffer zijn geworden van een papierloze toiletsessie is het gegil niet van de lucht. Bij voorkeur schreeuwen ze achter een gesloten deur dat het papier op is.  Om vervolgens een van ons als een hert in de koplamp aan te kijken, bij het binnen brengen van een vers pak toiletpapier want zij kunnen er toch niets aan doen?

Heb je een puber in huis? Zorg voor schaduwservies. Sla je slag bij de Hema, Blokker of Ikea voor een goedkoop alternatief. Doe je dat niet dan grijp je geheid vaak mis want de mokken, schaaltjes, borden en bestek stapelen zich keurig op in de kamers van je kinderen. Dat ze het zelf kunnen terugbrengen naar de keuken is een rare vraag.  ‘Weet je, mam’, zegt puber nummer een, ‘ik heb de hele dag school en dan ook nog eens huiswerk. Dan kun je niet van mij verwachten dat ik alles opruim, meteen- als jij dat wilt.’ Pubers hebben een ontzettend zwaar leven, moet je weten.

Het leegmaken van broodtrommels is moeilijker dan een wiskunde som, schat ik zo in. Elke ochtend, ik maak geen grap, moet manlief weer vragen om de lunchbox die meestal nog voorzien is van de boterhammen van de dag ervoor (als we mazzel hebben en er niet een vakantie tussenzit). De bidon kent een eigen biocultuur als we niet oppassen. ‘Mam’, zegt puber nummer twee, ‘ daar heb ik geen ruimte voor in mijn hoofd.’

Overal behalve in de vuilnis-, glas of papierbak tref ik lege verpakkingen aan. Als ik wil zondigen en een koekje wil pakken kan ik rekenen op een stuk plastic wat ooit het omhulsel van een zestal mergpijpjes was. Hoe vaak ik niet misgrijp op een pak melk die nog een druppie van de witte motor bevat. Een eierdoos waarvan de eieren allang advocaat zijn geworden. Frisdrank waar de prik het heeft opgegeven. Een zak chips met een restje kruimels. Het is maar goed dat ik aan de lijn ben.

Bovenstaande heeft te maken met de andere wereld waar pubers leven. Zij zijn woonachtig in een parallel universum waar opruimen, rekening houden met een ander en nadenken niet altijd aan de orde is. Het is vaak moeilijk contact te krijgen met die planeet. Als de verbinding weer eens is verbroken, na de zoveelste discussie over de pubermanieren, haal ik bakzeil en ruim de rommel op totdat ze weer ruimte in hun hoofd hebben om zonder gemopper een huishoudelijke taak uit te voeren.

Ooit worden ze achttien (en geen seconde later) en gaan ze het huis uit. Ik zal hun koffers zelf inpakken en naar de auto brengen. Voor de vorm zal ik met een tissue in mijn hand theatraal afscheid van ze nemen. Daarna zullen A en ik het huis binnengaan en dansen tot onze stramme benen het niet meer kunnen verdragen. Daarna zullen we elkaar plechtig beloven altijd te zorgen voor een goed gevulde wc rol. Amen.

Heel veel liefs,

Chantal

Volgende
Vorige