Een vaas met pingpong ballen

Ik was afgelopen week bij een congres in Dublin. Bij een van de presentaties zei een Ier het volgende. ‘Als je nieuwe mensen ontmoet onthoud je niet wat zij voor kleding droegen of hoe ze heetten. Nee, je onthoudt het verhaal en daarmee vaak verbonden ook de plek van de ontmoeting. Tenminste als je goed een verhaal kunt vertellen. Ik heb daar in Dublin de Engelse J ontmoet. Zij gaf een spetterende presentatie op het congres maar haar verhaal, dat ze mij vertelde tijdens het ontbijt, is mij bijgebleven.

Tussen het uitkiezen van het Ierse ontbijt kwamen we aan de praat. Zij had net een paar weken geleden haar vader verloren aan alvleesklierkanker en was daar nog erg verdrietig over. Ik loop echt niet rond met de tekst, ‘Ik heb ook kanker gehad’ op mijn voorhoofd maar soms voelt het dan juist om mijn verhaal te vertellen. Het werd een bijzonder emotioneel gesprek met iemand die ik nauwelijks kende. Zij vertelde verder dat zij bezig was haar pingpong ballen op nummer een te zetten. Pingpong ballen? “Ja”, zei ze of eigenlijk zei ze “Yes”, hoe dan ook ze legde uit waar de pingpongballen vandaan kwamen.

Ze had een poos terug iets op Facebook gezien. Daar werd met behulp van een filmpje uitgelegd dat je de belangrijke zaken in je leven op de eerste plaats moet zetten. Het is al een oud verhaal maar voor degene die het niet kennen…Men neme een glazen vaas. Eerst stop je daar pingpongballen in: zij staan voor alle belangrijke dingen in je leven zoals je geliefde, je kinderen, je familie, je vrienden en je passies. Dan stop je er knikkers bij: zij staan voor je huis, je auto, je baan en kennissen. Vervolgens gooi je er zand bij: het zand staat voor alle onbelangrijke zaken in je leven. Vaak vullen we die vaas anders, we kieperen er eerst heel veel zand in en zie dan nog maar eens ruimte te kweken voor die pingpongballen laat staan knikkers. Moraal van het verhaal? Focus je niet op de kleine, achteraf vaak onbelangrijke dingen in je leven. Richt je op de zaken die er echt toe doen zoals je man/vrouw, kinderen, familie en andere dierbaren en laat de onbelangrijke dingen voor wat ze zijn.

Ik had nog niet eerder van deze metafoor gehoord en was geboeid door deze uitleg. Ik vroeg haar wat haar pingpongballen waren en zei vertelde vol trots over haar zes jaar oude dochter, haar man en haar familie. Gedurende de rest van het congres hebben J en ik samen alle deelnemers gevraagd naar hun pingpongballen met leuke, ontroerende en eerlijke antwoorden als gevolg. Het klinkt natuurlijk best zweverig maar is zó waar. Als je vandaag of morgen de tijd hebt vraag jezelf dan eens af wat jouw pingpongballen zijn. Als je moeite hebt om ze te benoemen moet je die vaas gewoon weer opnieuw vullen en het resultaat zal verbluffend zijn of niet maar dan heb je het in ieder geval geprobeerd.

Het verhaal van J zal voor mij altijd onlosmakelijk verbonden zijn met Dublin. Ik weet inderdaad niet meer wat ze aanhad of wat haar achternaam is. Wat ik wel heb onthouden zijn haar passies en haar ontmoeting met Ruud Gullit die ze overigens een ‘Twad’ noemde oftewel een eikel;-)

Life is like a vase of pingpongballs. You don’t need sand in your life. Unless you go to the beach then you need sand.

Heel veel liefs,

Chantal

 

 

Volgende
Vorige