De Sint zat te denken, wat zou hij Chantal toch schenken?

Voor het derde jaar op rij hebben we lootjes getrokken met zijn vieren. Als je met zijn vieren de lootjes moet verdelen is de kans groot dat je jezelf trekt. Hup, dan moet alles weer terug die hoge hoed in en hussel ik het weer door elkaar en trekken we opnieuw. Deze keer trok ik mijzelf. Even aarzelde ik: wat als ik niets zeg en mijn lootje gewoon zelf hou?  Zal ik het doen? Niemand hoeft het te weten toch?

Als ik mezelf heb en hou, koop ik een zeer tof cadeau. Joh, ik ga gewoon iets over het budget heen, gewoon omdat ik het waard ben. Ik laat het mooi inpakken met deftig pakpapier en kleurrijke strikken. Als ik naast mijn kek presentje ook nog een reep koop van Tony Chocolonely zal niemand zeuren dat het niet mag i.v.m. mijn dieet. Sterker nog; het zal worden toegejuicht omdat de attentiewaarde enorm hoog is met zo’n tablet heerlijke melkchocolade.  Mijn gedicht over mij is zo mooi, leuk en lief dat ik zou wensen dat ik ieder jaar mijzelf trek. Hier dan een fragment uit dat gedicht van en voor mij:

Lieve Chant,

Wat was het een prachtig jaar voor jou, bijna alles lukte; niets was te flauw.

In maart begonnen met lijnen en niet zonder resultaat. Er zijn nu al acht kilo’s verwijderd, dat is een ware heldendaad.

Dan ook nog eens bloggen voor de website van Linda de Mol. Hoe doe je dat toch, Chant? Jou is ook niets te dol.

Ik bewonder je al geruime tijd, soms zie ik een beetje groen van de nijd.

Gelukkig duurt dat niet lang want jouw charmes werpen die negatieve gevoelens zo omver. In vele opzichten ben jij echt een superster.

Ik wou dat ik jou kon zijn al was het maar voor één dag. Gewoon om eens te ervaren hoe jij dat allemaal doet, zonder om te vallen door een uitputtingsslag….

‘Mam’, roept mijn dochter in mijn oor, ‘ heb jij jezelf of niet?’ Ik schrik wakker uit mijn dagdroom en knik van ja. Ik durf toch niet door te zetten. Als eindelijk niemand zichzelf heeft gaat ieder zijns weg.

Het is nu vijf voor twaalf oftewel morgen is het zover en gaan we Sinterklaas vieren. Ik heb mijn cadeau voor diegene al gekocht maar nog geen surprise of gedicht. Ik heb het weer lekker laten aankomen op het allerlaatste moment.  Dochterlief heeft zoals elk jaar weer een prachtige surprise (ja, ik wilde even het gordijn opendoen in haar pubergrot en zag het pronkstuk op haar bureau staan. De naam van de ontvanger stond er prominent op) en is weer ruim op tijd.  Mijn zoon gaat weer op de valreep de stad in om cadeau’s te kopen. Van de week riep hij nog dat hij het met contant geld zou kopen want dan kon ik niet zien wie hij had. Hij heeft een kort geheugen want aangezien ik zijn rekening mede beheer heb ik ook bij hem al gezien wie hij heeft getrokken. Dan is de optelsom niet zo moeilijk. Man A kreunt al twee dagen dat hij het allemaal zeer stressvol vindt en geen fokking zin en tijd heeft om iets in elkaar te flansen. Uiteindelijk komen we allemaal tot rust en werken we braaf aan onze surprises en gedichten en genieten er stiekem ook nog van. Want…

We doen dit maar voor een moment en dat is wanneer de Sinterklaasviering gaat beginnen. Degene die het hoogst gooit mag zijn of haar surprise uitpakken en het gedicht voorlezen. We lachen om de gedichten en vreten ons vol met pepernoten, speculaas en suikergoed. We complimenteren elkaar met de mooie knutsels. We spreken nog eens door hoelang we het dit keer geheim hebben kunnen houden. En daar beste mensen, doe ik het voor. Want al dat gemopper, gestress en gekreun doen we uit liefde voor elkaar of om er vanaf te zijn. Ik kan dit jaar niet kiezen;-)

Hoe dan ook, een mooie en fijne Sinterklaas!

Heel veel liefs,

Chantal

 

Vorige