Slow televisie

Sinds een jaar of twee zit ik alleen voor de buis als het gaat om het rechtstreeks bekijken van programma’s. De rest van de familie kijkt dit op het moment dat het hem of haar uitkomt. Er wordt overal gekeken behalve op en voor die ouwe vertrouwde televisie. Ik hoor geluiden van films en series door het hele huis maar niemand komt meer naast mij zitten.  Ik merk dat ik in de loop der jaren ook veel minder tv ben gaan kijken. Omdat ik op elk gewenst moment iets kan kijken of terugkijken. Toch vind ik het jammer dat alles op afroep is en het uitgestelde verlangen daarmee is verdwenen. Daarom zit ik soms nog voor die beeldbuis; uit een soort stil protest.

“Jij wil terug naar de jaren tachtig”, zegt manlief als ik weer eens klaag dat ik op zaterdagavond alleen op de bank zit. “Tijden zijn nu eenmaal veranderd en Willem Ruis komt nooit meer terug”. Hij heeft wel gelijk. Maar het was zo gezellig. Met natte haren van het douchen op de bank zitten en kijken naar the A-team of de Honeymoonquiz. Gewoon samen met chips en cola. Nu komen ze de frisdrank en versnaperingen wel halen maar dat nemen ze dan mee naar hun puberholen. En ik maar zitten in mijn eentje.

Toch is er een avond dat bijna de hele familie (A trekt dit helaas niet) wel op de bank zit en we samen ‘Heel Holland bakt’ kijken. De afspraak is dat om beurten iemand iets bakt dat verorberd kan worden tijdens de uitzending. “Het programma is fokking traag”, aldus zoon B maar geeft ook rust. We kijken naar alle bak avonturen en hebben onze voorkeuren. Na 45 minuten is het over met de pret en verdwijnen mijn pubers weer richting hun grotten. Ik blijf zitten want naar HHB komt Hotel Romantiek.

In dit programma zijn twaalf alleenstaande vrouwen en (mannen van boven de zestig) op zoek naar een nieuwe relatie.   Ze verblijven in Hotel Romantiek ergens in Zwitserland. Onder leiding van presentatoren Marlijn Weerdenburg en Stijn, Tim, Daan en Jasper (bekend van Streetlab) worden ze op een stijl- en respectvolle manier begeleidt. In zes afleveringen leren ze elkaar beter kennen door spelletjes, dansavonden, puzzelritten en ander vertier. Hier geen flitsende beelden, strenge jury’s, schreeuwerige presentatrices of opgerekte climaxen. Nee, het kabbelt hier ook voort en er wordt met écht gesproken met de deelnemers. Ik hou het vaak niet droog omdat de emotie bijna voelbaar is.

Gisterenavond was de laatste uitzending en daarmee ook de ontknoping hoeveel nieuwe vriendschappen er waren geboren. Van alle kandidaten had de helft daar liefde gevonden. Zalig om naar te kijken. Slow televisie. Net zoiets als koffie zetten met een filter i.p.v. het laatste model espresso apparaat. Het gaat ook om het proces en niet alleen om het resultaat. Het was mooie, ontroerende en oprechte tv en ik vind het jammer dat het klaar is.

Er is nog zoveel meer goeds en moois op tv maar dat kan ik niet allemaal bekijken en daar is een uitzending gemist  uitermate geschikt voor. Dan weer wel. En voor de broodnodige langzame televisie stemmen we hier elke zondag af op Heel Holland Bakt. Zo heb ik het beste van beide werelden en staat die bank daar niet voor niets.

Heel veel liefs,

Chantal

 

Volgende
Vorige