Over smaak valt niet te twisten

Het zal jullie niet verbazen dat ik graag lees. Thrillers, literaire romans, autobiografische boeken, detectives, young adult boeken, kookboeken, flutromans, ik lees het allemaal.  Maar wat de een  prachtig vindt, kan voor mij een worsteling zijn zoals ‘De ontdekking van de hemel’ van Harry Mulisch. Dochterlief vond het fantastisch maar ik dus niet. Over smaak valt niet te twisten.

Toen het boek uitkwam van E.L. James; vijftig tinten grijs sprak men er schande van. Niet alleen het onderwerp was controversieel maar ook de schrijfkunsten van de auteur. Het zou slecht geschreven zijn, echter smulden dames wereldwijd ervan. Ik weet zeker dat veel lezers misschien in geen jaren meer een boek hadden aangeraakt en nu ging er een wereld voor ze open. En dat, beste lezers, is toch waar het omgaat? Dat je in een andere wereld komt zonder je fysiek te hoeven verplaatsen. Lezend kom je overal en dus ook in de kamer van Mister Grey. E.L. James lachte in haar vuistje en perste er nog een boek uit. Een nieuw genre was geboren en ook een nieuwe doelgroep lezers.

Een vriendin van mij moest vroeger elke week een boek lezen. Op zondag verwachtte haar vader een compleet verslag van dat gelezen boek. Haar plezier van het lezen van een boek verdween. Totdat die E.L  James kwam. Waarom? Nou, heel simpel. Het was weer eens wat anders. En het smaakte naar meer. Nee, niet die SM capriolen maar het lezen van boeken. Zelf ben ik ook niet vies van het lezen van dit soort lichtvoetige romannetjes. Een vrouw ontmoet een man, ze trekken aan en stoten af en uiteindelijk na wat stomige slaapkamer scenes kiezen ze definitief voor elkaar. Met die vriendin wissel ik het ene na het andere flutromannetje uit. Waarom? Nou, het leest als een trein en heeft letterlijk en figuurlijk niets om het lijf. Ik weet soms een dag later al niet meer waar het om ging maar het was wel ontspannend.

Ik lees ook graag Griet op den Beeck maar na al die mooi schrijverij van haar kan ik soms hevig verlangen naar een lichtvoetig verhaal. Bij het lezen van Griet vraag ik mij altijd af of zij echt ook zo denkt als ze schrijft? Het zijn prachtige zinnen maar geen lichte kost. Zou zij stiekem ook niet verlangen naar een zomerromance i.p.v. die ingewikkelde liefdesrelaties die zij beschrijft? Ik denk het stiekem wel. Griet ligt op zondagmiddag gewoon het laatste boek van Sophie Kinsella te lezen voor de broodnodige variatie. En dat zouden meer mensen moeten doen.

Wat je ook leest, lees het omdat jij het leuk vindt en niet omdat iemand anders dat vindt. Want, over smaak valt nou eenmaal niet te twisten.

Veel liefs,

Chantal

Volgende
Vorige