Trappen om het trappen

Soms wil je gewoon even reageren op een column. Bij deze, eerst de column van Hanina en dan mijn open brief aan haar.

downloadHanina Ajarai

Deze week was het drie jaar geleden dat Nederland werd getroffen door een ramp: vlucht MH17 van Amsterdam naar Kuala Lumpur werd boven Oekraïne geraakt door een raket waarna het vliegtuig neerstortte. Geen van de inzittenden overleefde. Het was een zwarte dag voor de families en naasten van de 298 slachtoffers maar omdat het vooral om Nederlanders ging, was het ook een nationaal trauma. Wekenlang domineerde het de voorpagina’s.

Drie jaar na dato is er nog steeds nieuws te melden. Over het onderzoek naar de daders natuurlijk maar ook, zoals een paar dagen geleden, over de onthulling van het MH17-monument ter nagedachtenis van de slachtoffers. Ik moet bekennen: op emotioneel niveau doet het mij niets. Helemaal niets. Ik heb geen seconde getreurd om de slachtoffers, ik ben niet geïnteresseerd in het onderzoek en de rechtszaak en ik sla de meeste berichtgeving over de MH17 over.

De ontwerper van het monument kwam dit weekeinde bijvoorbeeld in meerdere kranten aan het woord om uit te leggen hoe moeilijk hij de opdracht vond. Niet boeiend. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het zielig voor de nabestaanden en ik had gewild dat de ramp niet was gebeurd maar het raakt bij mij geen snaar.

De ineenstorting van Abdelhak Nouri wel. Ik geef geen snars om voetbal, ik had voor die fatale dag in Oostenrijk nog nooit van hem gehoord. Toch heb ik sindsdien intens meegeleefd, ik heb gehuild bij het zien van filmpjes waarin zijn familie treurt en bij de beelden van de massale en hartverwarmende steunbetuigingen. In mijn nachtgebeden prevel ik zijn naam en bid tot God voor totale genezing, voor een wonder. Normaal gesproken is dat een moment waarop ik alleen voor mijzelf en mijn naasten bid.

Ik begrijp er zelf ook niks van. Waarom rouw ik wel om Nouri en niet om MH17? Is het omdat Nouri moslim is? Een Marokkaanse Nederlander net als ik? Omdat het mijn broertje had kunnen zijn? En Nouri’s moeder mijn moeder had kunnen zijn?

Misschien deels, maar hoe verklaar ik dan dat ik ook intens meeleefde met de ouders van Savannah en Romy? Bovendien, als het puur om zijn geloof is, waarom doen die talloze berichten over slachtoffers van aanslagen in moslimlanden me ook niet zo veel?

Is het omdat de vliegramp zo veel slachtoffers kende dat die geen specifiek gezicht had? Het is tenslotte makkelijker om je in te leven in de tragedie van één iemand, dan in die van 298 mensen. Aan de andere kant: rationeel gezien is het verlies van zo veel levens toch erger dan het tragische lot van één jonge voetballer met een hartritmestoornis?

Deze bekentenis is niet bedoeld om te provoceren of iemand te kwetsen, ook al kan ik de scheldkanonnades die zullen volgen op deze column wel vast uittekenen. Ik werd gisteren gewoon plots getroffen door het verschil in hoe deze twee gebeurtenissen binnenkomen bij mij en ben oprecht benieuwd naar de oorzaken hiervan. Ongetwijfeld zijn er psychologen of sociologen die dit prima kunnen uitleggen. Misschien is het gewoon mijn moederhart dat uiteindelijk bepaalt wie het meest betreurenswaardig is.

Beste Hanina,

Jij kent mij niet en ik kende jou niet, tot eergisteren. In je wekelijkse column in het AD schreef je dat de MH17 ramp je niets deed. Tussen de regels door las ik dat je het gezeur vond dat, drie jaar na dato dit nog als nieuws werd gezien.Vervolgens probeer je een parallel te trekken met Abdelhak Nouri (voetballer bij Ajax). Je trapt allerlei heilige huisjes omver en staat mensen behoorlijk op de tenen. Was dit je bedoeling?

Ik schrijf misschien nog niet zolang als jij maar weet inmiddels dat een column een standpunt moet hebben of op zijn minst maken. Het verhaal moet hout snijden. Ik blijf na het lezen van jouw column achter met een nare smaak in mijn mond. Dat heeft niet zozeer te maken met je tactloze zinnen over de MH17 ramp maar meer met je afsluiting. Je dekt je alvast in omdat je weet wat er komen gaat. Waarom schrijf je dan niet een steengoede column? Waarom ga je dan niet op bezoek bij een psycholoog en vraag hem/haar de hemd van het lijf. Leef je écht in, in het hart van de moeders, vaders en andere liefhebbenden die iemand bij deze ramp zijn kwijtgeraakt. En maak dan je column. Dat snijdt hout. Dan mag jij je punt gewoon maken maar dan is het oprecht en doordacht en nu is het flut.

Ik vermoed dat jij die dag geen inspiratie had en ergens iets las over dat MH17 monument. Waarschijnlijk ben je gaan tikken en toen was er geen weg meer terug, toch? Je had een deadline te halen dus dan maar dit. Na de tsnumai van verontwaardiging mocht je nog aanschuiven bij Beau, RTL late night. Hier kreeg jij de kans om uit te leggen/ recht te trekken wat je nou bedoelde met die column. Er kwam niets, hélemaal niets. Ook niet toen Beau je op weg hielp. Ook niet toen Olaf Koens (Midden Oosten verslaggever) een emotioneel pleidooi hield over de ramp. Hier zijn de kleren van je lijf getrokken want je had géén verhaal.

Hanina, ik denk dat ik wel weet welke vergelijking jij wilde maken. Waarom raakt het één je minder dan het andere. Weer een bomaanslag in Jemen, een auto die inrijdt op een menigte in Londen. Ik sluit mij er ook voor af. Niet omdat het mij emotioneel niet boeit maar ik kan niet het leed van de hele wereld op mijn schouders nemen. Het is makkelijker mee te leven met een jonge knul die op het voetbalveld in elkaar zakt en nooit meer beter wordt omdat dit gek genoeg verder van je af staat. Wat is nu de kans dat dit jou overkomt? Ik denk, Hanina, dat je dat bedoelde, toch? Maar je virtuele pen schoot door.

Maar er is altijd een weg terug. ‘Sorry seems to be the hardest word’ zong Elton John maar zorg jij er nu voor dat hij ongelijk krijgt. Dan kun jij verder met schrijven over wat het nu écht met je doet en wat er toe doet.

Succes met je columns. Het ga je goed.

Hartelijke groeten,
Chantal Deen

 

Volgende
Vorige