Vakantie vieren is een kunst

Gisterenavond, tijdens een onsmakelijk diner bij de plaatselijke Griek kwam de waarheid naar boven. We houden allemaal niet van de warmte. ‘Wat doen we dan in hemelsnaam hier’, vroeg ik. Iedereen wees naar elkaar. ‘Ik dacht dat jij van de zon hield? Wie, ik? Nee, gatsie.’ Het werd duidelijk dat een zon, zee en strandvakantie niet aan ons is besteed. Die kunst verstaan wij duidelijk niet. Welke vorm van vakantie past dan wel bij ons? We besloten open kaart te spelen.

Manlief was erg teleurgesteld in de Griekse wifi. Die wifi is voor hem een must. Zodat hij niets hoeft te missen wat er in de wereld gebeurt. Oh ja, en een actieve vakantie lijkt hem ook wel wat. Alleen niet wandelen of fietsen. Wat overblijft is zeilen. Wij (de kinderen en ik) rolden slechts met onze ogen.

Zoon B wil vertier in de vorm van sport en spel. Als ik zeg dat hij dit toch zelf kan opzoeken, kijkt hij mij glazig aan. Of ik wel gezien heb dat er hier geen ruk te beleven valt juist omdat er geen programma is?

Dochterlief is de makkelijkste van het stel. Ze wil lezen en af en toe iets bezoeken. Meerdere stedentrips ziet zij wel zitten.

Ik vertel ze dat ik mijn mini vakantie in London heerlijk vond. Geen gezeur aan mijn hoofd en precies doen waar ik zelf zin in had. “Misschien moet je eens minder bezig zijn om de regie in hand te houden en meer leven in het nu’, klaagt man A.

Alle wensen zijn op tafel gelegd. Het komt er eigenlijk op neer dat A het liefste thuis blijft; waar de wifi automatisch verbindt. De kinderen en ik zien stedentrips wel zitten, met of zonder A. Dat vindt A ook weer niet nodig maar hij wil alleen met mij naar New York en weer niet met de kinderen. Het is de stress die hem parten speelt, zo meldt hij. Het wordt met het jaar erger. ‘Vroeger reed ik gewoon zo’n berg op in Griekenland. Nu haak ik al af na de eerste bocht. Ik zie nu allerlei gevaren plus de steenslag op de huurauto’, aldus manlief.

Vakantie moet toch juist ontspanning brengen? We drinken nog een ouzo en besluiten volgend jaar de zon in ieder geval links te laten liggen. Misschien een reisje naar Budapest, Praag of Wenen? Naar een huisje aan een meer in Zweden? Eindelijk die lang gekoesterde trip naar Amerika? Of, een vakantiewoning in Nederland met uitstekende wifi. Gelukkig hebben we nog een heel jaar om daarover na te denken.

Nu alles eerlijk is besproken, lijkt het alsof we meer gaan genieten. We puffen minder (van de warmte), spelenĀ  spelletjes en tolereren niet alleen elkaar meer, maar ook de inwoners van ons vakantie-eiland. Misschien is de kunst van vakantie vieren; accepteren wat er is en vooral wat er niet is. Het is en blijft per slot van rekening een luxe en geen verworven recht om op vakantie te gaan.

Veel liefs,

Chantal

 

Volgende
Vorige