Wandelende pinautomaat

Sinds kort word ik gesponsord door de ING. Op mijn rug is een pinautomaat geïnstalleerd zodat mijn kinderen altijd toegang hebben tot geld. Want dat geld hebben ze hard nodig en veel-vooral veel. De ING aarzelde uiteraard geen moment en had in een vloek en een zucht die automaat geplaatst alleen jammer dat ie niet wordt bijgevuld als hij leeg is.

Vroeger, toen de pubers nog mollige mootjes waren met engelenhaar kleedde ik ze uit. Tegenwoordig kleden zij mij uit. Er gaat geen dag voorbij of ze hebben cash nodig. ‘Mam, ik heb even wat schoolspullen besteld. Wil jij het virtuele winkelmandje afrekenen?’, vraagt zoonlief. Tuurlijk hoor, ik reken het wel af. ‘Euh, mam, die voetbalschoenen die we pas hebben gekocht zijn misschien toch nog net iets te groot!’ ‘Je had ze toch gepast?’, vraag ik lichtelijk geïrriteerd. ‘Nee, maar ik dacht, ik pas ze vast wel. Kun je wel nieuwe bestellen want ik moet natuurlijk wel een straffe pass kunnen maken.’ Zucht.

‘Mam’, we gaan trampoline springen. Kun je even € 20,- euro overmaken?’ ‘Máááám, jij betaalt toch mijn nieuwe winterjas? Ik heb er een gezien en als ik het nu niet bestel is de jas straks weg!’ ‘Ik heb echt een nieuwe passer nodig. Oh ja, en een geo driehoek.’ Zucht. Ik heb net mijn zuur verdiende muntjes al zien vertrekken naar de kas van de sportvereniging, de gitaarleraar en de atelierdame.

‘Máááám, mijn vriend krijgt het ook gewoon van zijn ouders’, roept dé puber als ik voorstel dat hij zelf de trampoline lol betaald. ‘De mussen vallen buiten nog van het dak, je wacht maar even met die winterjas’, probeer ik pedagogisch in te brengen. Stilte.

Ik vraag me af waar ik de mist in ben gegaan met de financiële opvoeding van kinderen. Soms hebben ze geen flauw benul van prijzen. Dochterlief schrok van het bedrag dat ze zelf moest betalen aan parkeerkosten na een dagje shoppen. Onder het motto beter laat dan nooit vond ik het een mooi gebaar dat zij dit aftikte. Die € 19,- zal ze lang onthouden. Als ik tegen dé andere puber vertel dat ik geen toverstaf heb en ook geen geldboom op mijn rug noch in de tuin kan ik niet rekenen op begrip. Hij vraagt immers nóóit wat, hij betaalt toch alles zellufff. Zucht.

Vanaf volgende week zijn ze beide trotse bezitters van hun eigen bankapp. Dan kunnen ze zelf zien wat erin en vooral wat eruit gaat. Dat zal ze leren! Daarnaast hadden manlief en ik het plan om op alle frisdrank en andere levensmiddelen een prijskaartje te hangen. Dit bij afname van een glas, bord, hap of handje. Gelijk aftikken. Haha, nee grapje natuurlijk. Maar we zullen er niet aan ontkomen om ze meer inzicht te geven anders eindigen ze met dezelfde krater in hun hand als die van mij.

 

Volgende
Vorige