Het zal je kind maar wezen

Het zal je kind maar wezen; een kind dat een ander doodt.  Afgelopen week kwam de rechtspraak van de jongen die het meisje Romy eerst seksueel misbruikt heeft en daarna heeft vermoord. Mensen waren laaiend na het lezen van de straf. Deze knul van veertien jaar krijgt één jaar in jeugddetentie en dan nog eens jeugd-tbs. Ik snap de frustratie wel maar tegelijkertijd is het ook een jongen van veertien jaar jong. Het fijne zullen we nooit weten, denk ik, maar heftig is het wel. Hoe leef je hier mee? Als ouders van de dader maar ook de ouders van het slachtoffer. Slaap je dan nog lekker of komt dat nooit meer goed?

Mijn vriendin heeft haar dochter verloren door een stom ongeluk. De dochter reed keurig op de juiste kant van de weg. Zomaar een straat waarbij het fietspad niet gescheiden is van de auto’s. Zij reed een scooter en een jongen van twaalf jaar kwam haar, op dezelfde weghelft, tegemoet op zijn fiets. Hij reed dus aan de verkeerde kant van de weg. Doordat de ruimte beperkt was op het fietspad moest zij uitwijken en op datzelfde moment kwam er een vrachtauto voorbij en schepte haar. Zij heeft het niet meer na kunnen vertellen, de jongen wel. Hij had daar nooit mogen fietsen omdat er simpelweg geen plaats was voor twee. Heeft hij haar vermoord? Nee, maar door hem is zij er niet meer. Slaapt mijn vriendin goed? Nee. Verdient hij een straf? Hij heeft levenslang gekregen doordat zij er niet meer is. Komt het dan ooit nog goed?

Mijn vriendin heeft een jaar na dato gesproken met de ouders van de jongen. Boos is ze niet. ‘Het was een ongeluk’, zegt ze. Waarom zou ik boos zijn op een knul van twaalf, hij is niet eens toerekeningsvatbaar. “Ik was pas echt boos geworden als de chauffeur van bijvoorbeeld de vrachtauto had gedronken of te hard had gereden’, is haar antwoord op de vraag die ze vaak krijgt. Ze neemt hem niets kwalijk. Knap, vind ik dat. Dat is het de hoogste vorm van mens zijn; vergeven terwijl je er niets voor terugkrijgt. Sterker nog, ze is iets van onschatbare waarde kwijtgeraakt.

Nu wil ik niet beweren hier dat we de jongen die het meisje Romy heeft vermoord moeten vergeven. Maar voordat een ieder met zijn mening klaarstaat kan het geen kwaad even een stapje terug te doen en je af te vragen wat het toevoegt. Die knul krijgt zijn straf en mag een jaar de cel in en daarna krijgt hij nog jaren tbs. Hopelijk komt hij tot inkeer en kan hij zijn leven een positieve draai geven of niet.

Mijn zoon is dertien jaar en als ik naar hem kijk vraag ik mij af hoe je zo ver moet komen om een ander te verkrachten laat staan te vermoorden. Wij doen ons stinkende best om hem fatsoen bij te brengen in alle opzichten. Wees lief, keer de andere wang toe en wordt niet direct boos. Hopelijk leveren wij hem straks af als een leuk mens in de maatschappij. De rest is aan hem.

Heel veel liefs,

Chantal

 

Volgende
Vorige